การใช้เสียงอ่านคันจิในภาษาญี่ปุ่นเรียนรู้คำศัพท์ภาษาเกาหลี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาความเชื่อมโยงของเสียงอ่านอักษรคันจิระดับ N2 ในภาษาญี่ปุ่นกับเสียงอ่านคำศัพท์ภาษาเกาหลีชั้นต้นเพื่อสามารถนำความรู้ภาษาญี่ปุ่นไปประยุกต์ใช้ในการเรียนภาษาเกาหลีอันเป็นการส่งเสริมการรู้หลายภาษา จากการศึกษาเสียงอ่านอักษรคันจิระดับ N2 จำนวน 1,186 ตัวพบว่า มีเสียงที่เหมือนกัน 27% ส่วนอีก 69% เกิดคู่เสียงปฏิภาคระหว่างภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลีจึงศึกษารูปแบบเสียงปฏิภาคที่สำคัญและพบเสียงปฏิภาคในเสียงสระ เสียงพยัญชนะต้นและเสียงตัวสะกดรวม 12 รูปแบบ ความรู้ดังกล่าวจะช่วยให้สามารถเทียบเคียงเสียงอ่านอักษรจีนของทั้งสองภาษาได้ เมื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการประยุกต์ใช้กฎเกณฑ์เหล่านี้ในการศึกษาคำศัพท์ภาษาเกาหลีชั้นต้นจำนวน 1,836 คำพบว่ามีคำที่มาจากภาษาจีน 38.57% ในจำนวนนี้ มีคำศัพท์ที่มีความหมายตรงกับคำที่ใช้อักษรคันจิในภาษาญี่ปุ่น 27.51% ดังนั้นเมื่อนำความรู้รูปแบบเสียงปฏิภาคมาใช้จะสามารถคาดเดาความหมายหรือจดจำคำศัพท์คู่กันทั้งสองภาษาได้ง่ายขึ้น ส่วนอีก 11.06% เป็นคำที่ในภาษาเกาหลีใช้คำภาษาจีนแต่ในภาษาญี่ปุ่นใช้คำต่างออกไป แต่เมื่อทราบอักษรจีนก็สามารถเชื่อมโยงคำศัพท์ระหว่างทั้งสองภาษาได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
เจแปน อินทะกัลยา. (2564). การศึกษาข้อได้เปรียบและข้อพึงระวังในการเรียนภาษาจีนของผู้เรียนต่างชาติที่มีความรู้ภาษาญี่ปุ่นเทียบเท่าระดับ JLPT N2. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจแปน อินทะกัลยาและธีรวัฒน์ ธีรพจนี. (2565). การเขียนอักษรจีนประยุกต์สำหรับผู้เรียนภาษาจีนที่มีพื้นความรู้ภาษาญี่ปุ่น: ข้อพึงระวังจากการศึกษาเปรียบต่าง. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 15(2), 223-250.
ธเนศ สายจิตบริสุทธิ์. (2568). ระบบเสียงภาษาเกาหลี. โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัฐกิตติ์ เลิศวิศวะ. (2560). การศึกษาเปรียบเทียบอักษรคันจิในภาษาญี่ปุ่นและอักษรจีนในภาษาจีน. อินทนิลทักษิณสาร. 12 (2), 185-197.
รัฐกิตติ์ เลิศวิศวะ. (2565). การศึกษาเปรียบเทียบระบบรากอักษรคันจิกับอักษรจีน. เอกสารหลังการประชุมวิชาการระดับชาติสมาคมญี่ปุ่นศึกษาแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 16. 34-45.
สุภาพร บุญรุ่ง และคณะ. (2562). ภาษาเกาหลี 1. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรัตน์ ศรีราษฎร์. (2544). การศึกษาภาษาถิ่นเชิงภูมิศาสตร์. วรรณวิทัศน์. 1(1), 86-99.
อัษฎายุทธ ชูศรี. (2564). แปดประเด็นภาษาศาสตร์ภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น. โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
浅井伸彦 (2009).『快速マスター韓国語』語研.
沖森卓也編著 (2010).『日本語ライブラリー 日本語史概説』朝倉書店.
沖森卓也・曺喜澈編 (2014).『日本語ライブラリー 韓国語と日本語』朝倉書店.
金珉秀 (2010).「日韓漢字音の対照研究－子音（初声と終声）の対応を中心に－」『筑波学院大学紀要』5, 55-66.
実用漢字研究会 (2015).『新実用漢字表現辞典』朝日出版社.
Baxter, W. H., & Sagart, L. (2014). Old Chinese: a new reconstruction. Oxford University Press.
Fitzpatrick, T. & Izura, C. (2011). Word association in L1 and L2: An exploratory study of response types, response times, and interlingual mediation. Studies in Second Language Acquisiton. 33(03), 373-398.
Viorica, M. et al. (2012). Multilingual stroop performance: effects of trilingualism and proficiency on inhibitory control. International Journal of Multilingualism. 10(1). Routledge. p.82-104.
Weblio. (n.d.). Weblio 日中中日辞典.Retrieved October 10, 2025 from https://cjjc.weblio.jp/
