การศึกษาประสิทธิผลการฝึกแชโดอิ้งเพื่อพัฒนาการออกเสียงสูงต่ำของคำยืมภาษาญี่ปุ่นในภาษาไทย

บทคัดย่อ

การรับอิทธิพลของญี่ปุ่นทำให้มี “คำยืมภาษาญี่ปุ่น” เข้ามาเป็นจำนวนมากและเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ด้วยระบบการออกเสียงที่ต่างกัน ภาษาไทยมีการออกเสียงตามวรรณยุกต์ (tone accent) ในขณะที่ภาษาญี่ปุ่นเป็นการออกเสียงแบบเน้นเสียงสูงต่ำ (pitch accent) ทำให้มีการเน้นเสียงที่ต่างไปจากภาษาต้นทาง เช่น karate คาราเต้, sumoo ซูโม่, sukiyaki สุกี้ยากี้ เป็นต้น กล่าวคือ มีการแทรกแซงของภาษาแม่ทำให้การออกเสียงสูงต่ำผิดเพี้ยนไปโดยเฉพาะในผู้เรียนชั้นต้น จากการศึกษาพบว่ามีงานวิจัยจำนวนมากที่ใช้เทคนิคแชโดอิ้งมาช่วยแก้ไขปัญหาการออกเสียงผิดในผู้เรียน งานวิจัยเชิงทดลองนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของวิธีการฝึกแชโดอิ้งในการแก้ไขปัญหาการออกเสียงสูงต่ำของคำที่เป็นคำยืมภาษาญี่ปุ่น โดยใช้รูปแบบของการออกเสียงสูงต่ำในคำเป็นตัวชี้วัดความถูกต้องในการออกเสียง กลุ่มเป้าหมายคือพนักงานบริษัท K ที่เรียนภาษาญี่ปุ่นชั้นต้นภายในบริษัท จำนวน 7 คน เก็บข้อมูลโดยวิธีการบันทึกเสียงผู้เรียนก่อนฝึก ระหว่างฝึก และ หลังเสร็จสิ้นการฝึกแล้ว 2 สัปดาห์ และการสัมภาษณ์ ระยะเวลาในการเก็บข้อมูล 3 เดือน ทดสอบค่าเฉลี่ยระหว่างก่อนและหลังฝึกแชโดอิ้ง โดยใช้สถิติ t-test ผลการศึกษาพบว่า 1) การฝึกแชโดอิ้งสามารถพัฒนาการออกเสียงสูงต่ำของคำยืมภาษาญี่ปุ่นในผู้เรียนชั้นต้นได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับหนึ่ง โดยอัตราความถูกต้องจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังผ่านการฝึกไป 3 ครั้งเมื่อเทียบกับก่อนการฝึก 2) ประสิทธิผลของการฝึกแชโดอิ้งจะแปรผันเมื่อขาดการฝึกอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน 2 สัปดาห์ โดยมีทั้งผู้เรียนที่ออกเสียงสูงต่ำได้ดีขึ้นและแย่ลงปะปนกันไป 3) คำยืมภาษาญี่ปุ่นที่มีรูปแบบเสียงสูงต่ำซึ่งแม้จะฝึกแล้วก็ยังพัฒนาได้ยาก ได้แก่ เกี๊ยวซ่า 「ぎょうざ○●● (เสียงเรียบ)」ยากูซ่า 「やくざ●○○ (หัวสูง)」และ โชยุ「しょうゆ○●● (เสียงเรียบ)」 ส่วนคำยืมที่ผู้เรียนรู้สึกว่าออกเสียงยาก ได้แก่ นัตโต 「なっとう○●●○ (กลางสูง)」เทปปังยากิ「てっぱんやき○●●●●● (เสียงเรียบ)」และ เคนโด 「けんどう●○○○(หัวสูง)」โดยรูปแบบเสียงสูงต่ำที่แตกต่างกันทั้ง 3 แบบไม่ได้มีอิทธิพลที่ทำให้ผู้เรียนรู้สึกว่าแบบใดแบบหนึ่งออกเสียงยาก หากแต่การแทรกแซงเชิงลบในการออกเสียงแบบภาษาไทยเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้รู้สึกว่าออกเสียงสูงต่ำได้ยาก