ลักษณะการประสมและความหมายคำประสม VN ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการประสมคำของคำประสม VN ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาไทยเทียบกับลักษณะ
ภาษา คือ ภาษาคำหลักอยู่หน้า (Head-initial language) และภาษาคำหลักอยู่ท้าย (Head-final language) และศึกษาความหมายของคำประสม VN ในภาษาญี่ปุ่นกับภาษาไทย งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเอกสารรวบรวมคำประสมจากหนังสือเรียนภาษาญี่ปุ่น 20 เล่มและจากงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมจำนวนคำประสม VN ภาษาญี่ปุ่นจำนวน 216 คำ คำประสม VN ภาษาไทยจำนวน 790 คำ ผลการศึกษาพบว่าคำประสม VN ในภาษาญี่ปุ่นมีลักษณะการประสมคำเป็นไปตามลักษณะภาษาส่วนคำประสม VN ในภาษาไทยมีทั้งที่เป็นไปตามลักษณะภาษาและไม่เป็นไปตามลักษณะภาษา และพบความหมาย 2 ลักษณะ คือความหมายประจำคำกับความหมายขยาย โดยส่วนใหญ่ความหมายขยายมีหน้าที่ใช้เป็นคำเรียกชื่อคน สิ่งของ เหตุการณ์ กิจกรรมฯลฯ
Article Details
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
จุฬารัตน์ เดชะโชควิวัฒน์, และคณะ. (2548). พจนานุกรมญี่ปุ่น-ไทย. กรุงเทพฯ: ภาษาและวัฒนธรรม.
ชมพูนุช ธารีเธียร. (2553). คำกริยากลืนความในภาษาไทยถิ่นอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์, 17(2), 89-108.
ณัฏฐิรา ทับทิม. (2557). ภาษาศาสตร์ภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐิรา ทับทิม. (2559). ลักษณะการประสมและความหมายคำประสม NV ในภาษาญี่ปุ่นและภาษาไทย. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 6(1), 74-94.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
ศุภชัย ต๊ะวิชัย. (2556). การขยายความหมายของคำว่า “หลัง” ในภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ฉบับการประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยมหาสารคามวิจัยครั้งที่ 9, หน้า 24-41. เข้าถึงได้จาก http://www.journal.msu.ac.th/upload/articles/article680_48477.pdf
แสงเทียน เพ็งคุ้ม. (2535). วิเคราะห์คำประสมจากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2526.มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อนงค์รุ่งแจ้ง. (2528ก). ความหมายคำประสม. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(1), 1-13.
อนงค์รุ่งแจ้ง. (2528ข). ความหมายคำประสม. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(2),179-187.
Lakoff, G. & Johnson, M. (1980). Metaphor we live by. Chiicago: The university of Chicaco Press.
Li, C. N. & Thompson, S. A. (1976). Subject and Topic, A New Typology of Language. New York: Academic Press.
大田垣仁.(2009).「指示的換喩と意味変化―名前転送における語彙化のパターン」『日本語の研究』, 5(4), pp. 31-46.
広辞苑. (2008).新村出編.東京: 岩波書店.
澤田浩子・中川正之.(2004).「中国語における語順と主題化―主題化とその周辺の概念を中心に―」『主題の対照』, pp. 19-42.
島村礼子. (2012).「語の構造と名づけの機能の関係について―「形容詞＋名詞」 形と 「形容名詞（形容動詞）＋名詞」 形の複合語の場合―」 『津田塾大学紀要』(44), pp. 37-67.
陳頴卓. (2012).「「手」 に関する比喩表現について―日本語と中国語における表現の比較―」『山口国文』(35), pp. 68-55.
日本語教育事典. (2000). 日本語教育学会編.東京: 大修館書店.
野田大志. (2011). 『現代日本語における複合語の意味形成―構文論によるアプローチ―』 博士学位論文名古屋大学大学院国際言語文化研究科名古屋大学.
望月通子・船城道雄. (2001).「日英語における語順の対照的研究」 『外国語教育研究』(2), pp. 59-70.
