การเรียนรู้วัฒนธรรมสมัยนิยมของญี่ปุ่นผ่านอนิเมชั่นและมังงะของ นักศึกษายุคเจเนอเรชั่น Z คณะศิลปศาสคร์ หลักสูตรสาขาภาษาญี่ปุ่นธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์วิจัยเพื่อ (1) ศึกษาการเรียนรู้วัฒนธรรมสมัยนิยมของญี่ปุ่นผ่านสื่อประเภทอนิเมชั่นและมังงะ และ (2) ศึกษาประเภทของสื่อที่วัยรุ่นไทยในยุคเจเนอเรชั่น Z ให้ความสนใจ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยคือนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ หลักสูตรภาษาญี่ปุ่นธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ชั้นปีที่ 1-4 จำนวน104 คน เครื่องมือในการวิจัยคือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า (Rating Scale) 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่น 0.95 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานผลการศึกษาพบว่า (1) วัฒนธรรมสมัยนิยมด้านต่างๆ ของประเทศญี่ปุ่นที่นักศึกษายุคเจเนอเรชั่น Z ได้เรียนรู้ผ่านสื่ออนิเมชั่นและมังงะโดยมากเป็นวัฒนธรรมที่ไม่ใช่วัตถุ ( Non-material Culture ) เช่น ค่านิยม ความเชื่อ แนวคิด แบบแผนการดำเนินชีวิตและพฤติกรรมทางสังคมต่างๆ ที่ปรากฏผ่านตัวละครหลากหลายรูปแบบ (2) นักศึกษาส่วนใหญ่มีความสนใจอนิเมชั่นและมังงะแนววัยรุ่นชาย (少年) มากที่สุด และรองลงมาคือแนวสำหรับเด็ก (子ども向け)ซึ่งอนิเมชั่นและมังงะเหล่านั้นถือกำเนิดตั้งแต่ยุคเจเนอเรชั่น Y (ปี พ.ศ. 2523-2540) และยังคงได้รับความนิยมต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน
Article Details
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
ขุนทอง อินทร์ไทย. (2532). กะเทาะสังคมญี่ปุ่น, 89 พิมพ์ครั้งแรก, กรุงเทพฯ : สมาพันธ์, 2532.
John,Storey.in “Popular culture and Popular culture as other” Cultural Theory and Popular Culture An introduction, 5-13(2006). [Online] Available: https://uniteyouthdublin.files.wordpress.com/2015/01/john_storey_cultural_theory_and_popular_culturebookzz-org.pdf Retrieved August 10,2016.
ชวรินทร์ ศิลปะสุวรรณ. (2558). การเรียนรู้ของเยาวชนไทยเกี่ยวกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นผ่านสื่อการ์ตูนญี่ปุ่น. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ธารา จันทร์อนุ. (2551). การวิเคราะห์หนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นภาษาไทย ในช่วงปี พ.ศ.2544 – 2550. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศ, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ณัฐพล แสงทอง. (2550). “จูมง มหาบุรุษส่งเสริมการท่องเที่ยว” ใน“เนชั่นสุดสัปดาห์”(4 พฤษภาคม).
ปัทมา จันทร์เจริญสุข. (2552) “การ์ตูนญี่ปุ่น: Soft Power ของนโยบายด้านวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น. เอกสารการประชุมวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 6. วันที่ 8-9 ธันวาคม 2552. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน นครปฐม.
ปิยวรรณ สมบูรณ์ดี. (2550). พฤติกรรมการอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นในกลุ่มวัยรุ่นไทย: กรณีศึกษา นักเรียนชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนราชวินิตมัธยม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาไทยศึกษา, มหาวิทยาลัยรามคำแหง
วรรณพงษ์ เตรียมโพธิ์ และอาทร นกแก้ว. (30 กรกฎาคม -1 สิงหาคม 2557). “ผู้เรียน Gen Z เรียนรู้ได้อย่างไร”. เอกสารประกอบการอบรมเชิงปฏิบัติการการเรียนการสอนสำหรับนักศึกษา Generation Z รุ่น 1 สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้, มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุมน อยู่สิน. (2555). ทฤษฎีสื่อสารมวลชนตามแนวคิดสังคมมวลชนและวัฒนธรรมมวลชน. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ.2559 เข้าถึงได้จาก http://www2.feu.ac.th/admin/pr/newscontrol/atts/D20120502190040.pdf
sucheep.kar ที่ ๐๗:๒๒. (2552). แนวคิดวัฒนธรรมประชานิยม Popular Culture. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ.2559, เข้าถึงได้จาก http://sucheeppost.blogspot.com/2009/05/popular-culture.html
麻生太郎. เข้าถึงได้จาก http://www.aso-taro.jp/lecture/kama/2006_6.html. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ.2559
