การอนุรักษ์และพัฒนารำฉุยฉายนางยุบลของชาวบ้านในจังหวัดนครศรีธรรมราช Conservation and Development of Chuichai Nang Yubon of Villagers in Nakhon Si Thammarat Province

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

                การวิจัยเรื่องการอนุรักษ์และพัฒนารำฉุยฉายนางยุบลของชาวบ้านในจังหวัดนครศรีธรรมราช

มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อหาแนวทางการอนุรักษ์รูปแบบการรำฉุยฉายนางยุบลของละครชาวบ้านในจังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อพัฒนาชุดการแสดงรำฉุยฉายนางยุบลของชาวบ้านในจังหวัดนครศรีธรรมราชให้เป็นชุดการแสดงที่สมบูรณ์สวยงามนำออกแสดงได้อย่างเหมาะสมสำหรับเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของคนในจังหวัดนครศรีธรรมราชในโอกาสต่อไป การวิจัยครั้งนี้ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่างการศึกษาคือ นักวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญ ศิลปิน และกลุ่มนักศึกษาสาขานาฏศิลป์และการแสดง มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช ผู้วิจัยเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้างในกลุ่มวิทยากร  การสังเกตแบบมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และพัฒนารำฉุยฉายนางยุบลของชาวบ้าน ใช้การวิพากษ์จากผู้เชี่ยวชาญและการเก็บแบบสอบถามความพึงพอใจของผู้เข้าชมตาม แบบมาตราส่วนประมาณค่า 1-5  ของลิเคิอร์ท ในกลุ่มตัวอย่างเพื่อการพัฒนา

                รำฉุยฉายนางยุบลเป็นการรำประกอบการแสดงละครในเรื่องอิเหนาตอนตัดดอกไม้ฉายกริชของละครผู้หญิงเจ้าพระยานคร ช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ แนวทางการอนุรักษ์นั้นมุ่งเก็บบทร้องของเก่าแบบตัด คือการร้องฉุยฉาย 1 เที่ยวและร้องแม่ศรี 1 เที่ยว ท่ารำมี 17 ท่า คือท่าฉุยฉาย ท่าจะไปไหนหน่อย ท่าลอยชาย ท่าสำอาง ท่าย่างกราย  ท่าลอยชายเที่ยวประพาส ท่าแน่งน้อย ท่าแช่มช้อยสายสวาท ท่าถือพวงพุทธชาด ท่าวิลาศไปเอย  ท่าแม่ศรีเอย  ท่าแม่ศรีการะเกด ท่าเที่ยวชมปทุมเมษ  ท่ายังสะสุกุล ท่าเดินทางมากลางทุ่งพง ท่าเก็บดอกมะยง และท่าบรรจงทัดเอย จากนั้นได้พัฒนาบทร้องใหม่ เป็นฉุยฉายแบบเต็มคือร้องฉุยฉาย 2 เที่ยว และร้องแม่ศรี 2 เที่ยว พัฒนาเครื่องแต่งกายตามแบบละครผู้หญิงเจ้าพระยานคร มี กำไลข้อเท้า  ผ้านุ่ง  เข็มขัด  ผ้าสไบ  กรองคอ  กำไลข้อมือ  จี้นาง กระบังหน้า และดอกไม้ทัด การพัฒนาท่ารำใช้หลักการทางการแสดงนาฏศิลป์ไทย นาฏยศัพท์  ภาษาท่าทาง การตีบท มีท่าเตรียม  ท่าออก  ท่ารำแบ่งเป็น 2 ช่วง รำแม่ศรี 2 ช่วง ท่าเพลงเร็ว  และท่าลา

                ผลการวัดความพึงพอใจของผู้ชมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.51 พึงพอใจต่อ บทร้องไพเราะ การแต่งกายสวยงามถูกต้องตามหลักของการแสดง เห็นถึงการพัฒนาอย่างถูกต้อง  เหมาะกับการเป็นชุดการแสดงทางวัฒนธรรม  ท่ารำสวยงามตามหลักนาฏศิลป์ไทย  และสามารถไปใช้ได้ในกิจกรรมสังคม