Betong: Creation of a Community-based Cultural Resource Tourism Map
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to explore and create a community-based cultural resource tourism map in Betong District, Yala Province. The target group was 25 people from five selected sub-districts, including community presidents, community vice presidents, community enterprise groups, tourism networks, map users, and those who interact with the study area. The research tools included the development of a model map as a prototype for design, semi-structured interviews, focus group discussions, field surveys, observations to confirm key points of the cultural resource map covering the content objectives of the framework for community-based tourism map preparation, checking the accuracy of the data to confirm the results, and describing the content analysis. The results of the study covered two aspects as follows: The first aspect concerned the exploration, research, and confirmation of cultural resources. It was found that the cultural resource map is appropriate for the points and types of tourist attractions. By examining the information of tourist attractions, destinations, government offices, religious buildings, community service centers, local food, and special area activities that are included in the map, it helps to make the cultural resource map complete. The second aspect is the creation and development of a map specifying tourist destinations which include tangible and intangible cultural resource data and virtual tourism facilitate the extension of unique activities. This results in basic community information system, information system (Digital Platform) with relevant agencies for continuous development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- The copyright for this article belongs to the Social Research Institute at Chulalongkorn University. However, the views and content within are solely those of the authors.
- The views and opinions expressed in the articles published in the Journal of Social Research and Review, Social Research Institute, Chulalongkorn University, are the sole responsibility of the authors and do not reflect the views or responsibilities of the editorial board of the Journal of Social Research and Review, Social Research Institute, Chulalongkorn University. The editorial board does not reserve the rights to reproduction but requires proper citation for referencing.
References
กฤษณ์กุล วัฒนพันธ์ุ. (2566). การศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาธุรกิจบูติคโฮเต็ลในอําเภอเมืองจังหวัด อุทัยธานี (สารนิพนธ์ปริญญาโท). มหาวิทยาลัยมหิดล.
ขวัญชนก นัยจรัญ, และวาสินี มีเครือเอี่ยม. (2565). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงอาหารโดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมของบ้านวังหาด ตำบลตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 13(1), 54-67.
จุฬาลักษณ์ ไพบูลย์ฟุ้งเฟื่อง. (2563). แนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืนของชุมชนที่เป็นมิตรต่อผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล (วิทยานิพนธ์ปริญญาเอก). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชาคร ประพรหม และเจษฎา ไหลภาภรณ์. (2564). การวิเคราะห์ความน่าจะเป็นของการใช้บริการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในอําเภอเบตง จังหวัดยะลา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 13(1), 54-70.
ชาคริต สิทธิฤทธิ์. (2559). จับต้องได้-จับต้องไม่ได้: ความไม่หลากหลายในความหลากหลายของมรดกทางวัฒนธรรม. มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 141-160.
ณกฤช รัตนวงศา และคณะ. (2563). แผนที่ท่องเที่ยวแบบความจริงเสมือน กรณีศึกษา อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารสาระคาม, 11(1), 33-44.
ดวงกมล สุรพิพิธ และคณะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งเสริมศักยภาพเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารรัฐศาสตร์รอบรู้และสหวิทยาการ, 6(2), 139-157.
นครินทร์ น้ำใจดี. (2565). การจัดทำแผนที่ทรัพยากรทางวัฒนธรรมในเขตพื้นที่เมืองเก่า จังหวัดเชียงราย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยองกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(1), 70-86.
ปฏิพล ยอดสุรางค์ และคณะ. (2566). การวางแผนเส้นทางท่องเที่ยวฐานทรัพยากรสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างในเมืองรองริมแม่น้ำ. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 19(1), 66-89.
พระมหาธีรวัฒน์ เสสปุญโญ (สันยศติทัศน์). (2565). รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย. วารสารมจรพุทธปัญญาปริทรรศน์, 7(2), 133-144.
พลเดช เชาวรัตน์ และคณะ. (2567). การพัฒนาทุนทางวัฒนธรรมชุมชนแกดำผ่านกลไกความร่วมมือเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน. วารสารช่อพะยอม, 35(1), 191-212.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วิภาวี กฤษณะภูติ. (2561). สภาพการพัฒนาหมู่บ้านสู่หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงในจังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 35(2), 117-141.
วุฒิพงษ์ ทองก้อน และคณะ. (2567). การจัดทำแผนที่ทางวัฒนธรรม อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 19(1), 1-21.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). สภาพัฒน์ลงพื้นที่ติดตามความก้าวหน้าการขับเคลื่อนการพัฒนา เมืองชายแดนเบตง จังหวัดยะลา สู่การพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน. https://www.nesdc.go.th/ewt_news.php?nid=14260&filename=index.
Barney, J.B., Wright, M., and Ketchen, D.J. (2001). The resource-based view of the firm: Ten years after 1991. Journal of Management, 27(6), 625-643. https://doi.org/10.1177/014920630102700601
Cohen, J.M. & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies. New York: Cornell University Press.
Conzen, M. R. G. (1969). Alnwick, Northumberland: a Study in Town-Plan Analysis. Oxford: Alden Press. https://doi.org/10.2307/621094
Dash, N. K. (2005). Module: Selection of the Research Paradigm and Methodology. Retrieved September 24, 2024, From https://www.researchgate.net/profile/Barbaraawulich/publication/257944787_Selecting_a_research_approach_Paradigm_methodology_and_methods/links/56166fc308ae37cfe40910fc/Selecting-a-research-approach-Paradigm-methodology-and-methods.pdf
Dickman, S. (1997). Tourism: An introduction text. 3rd ed. Hodder Headline.
Kaplan, A. (2016). Lifelong Learning: Conclusions from A Literature Review. International Online Journal of Primary Education, 5(2), 43-50.
Relph, E. (1976). Place and placelessness. London: Pion.
Richards, G. and Raymond, C. (2000). Case Study-Creative Tourism New Zealand. Published at www.fuel4arts.com. September 2003.
UNESCO. (2003). United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2003). Convention for Safeguarding of Intangible Cultural Heritage. Paris: UNESCO.
