การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนสู่การพึ่งพาตนเองที่ยั่งยืนของชุมชนบ้านจำรุง ตำบลเนินฆ้อ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง The management of community enterprises towards sustainable self-reliance of Ban Chamrung community Neunkho subdistrict, Klaeng district, Rayong province
Main Article Content
Abstract
This research employs qualitative research methods with the following objectives: 1) to
study the history of the Ban Chamrung community, 2) to examine the components of community
enterprise management for sustainable self-reliance of the Ban Chamrung community, and 3) to
suggest guidelines for community enterprise management towards sustainable self-reliance of the
Ban Chamrung community. Data were collected from key informants, including the village head
of Ban Chamrung, Committee of Banchamrung, and Group Committee operate. The tools used
included in-depth interviews, and data were analyzed using thematic analysis. The research
findings revealed that: 1) the Ban Chamrung community has developed in a concrete manner
from the past to the present, divided into three periods: (1) the initial period, approximately from
1967 to 1993, (2) the learning and development period, approximately from 1994 to 2004, and
(3) the current successful period, approximately from 2005 to the present; 2) the components of
community enterprise management for sustainable self-reliance of the Ban Chamrung community
include: (1) setting and planning for operations, and (2) organizational management in the form
of two groups of committees: the community committee and the group operation committee;
and 3) guidelines for community enterprise management towards sustainable self-reliance of the
Ban Chamrung community Compose: (1) the community should have related agencies involved
in planning and implementing conservation measures, (2) thereshould promote and instill a sense
of hometown pride in the youth within the community/village, (3) there should manage and
control the time for study tours systematically, (4) there should be a reserve space to
accommodate increasing tourists or study tour groups, (5) there should have a management plan
for the steps of knowledge transfer, and (6) there should create a learning guide for managing
educational tourism by the community to be used as a manual for managing other similar
communities.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กนกกาญจน์ เมืองแก้ว, กษิดิศ ม่วงจันทร์, และ อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2559). บูดูข้าวยำบ้านดินลาน การจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อการยกระดับมูลค่าของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 35(6), 1-12.
กฤษณ์ จารุดำรงศักดิ์. (2560). การประเมินความยั่งยืนของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษา วิสาหกิจชุมชนกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรบ้านแลงพัฒนา. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
เกษร เกษมชื่นยศ. (2563). การพัฒนาของไทยตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารจันทรเกษมสาร, 26(1), 16-30.
กิติศักดิ์ ทองมีทิพย์. (2564). พัฒนาการเกษตรกรรมของประเทศไทย ในมิติด้านการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. วารสารพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 4(1), 113-162.
จิตตานันท์ ติกุล, ดารณี คำสวัสดิ์, จุไรรัตน์ พุ่มโพธิสุวรรณ, และ อนุรักษ์ เผยกลาง. (2559). รูปแบบการบริหาร จัดการที่เหมาะสม ของศูนย์เชี่ยวชาญเฉพาะทาง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ณัฏฐวุฒิ ทรัพย์อุปถัมภ์. (2558). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. http://www.academy.rbru.ac.th/uploadfiles/books/58-2018-08-01-08-41-20.pdf
เดโช แขน้ำแก้ว, หทัยชนก คะตะสมบูรณ์, เบญญาภา อัฉฤกษ์, และ สัญญา สดประเสริฐ. (2565). แหล่งเรียนรู้นอกตำราพัฒนาการและแนวคิดสู่การปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงเชิงบูรณาการ กรณีศึกษามหาวิทยาลัยบ้านนอก ตำบลเนินฆ้อ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง. วารสาร มจร.การพัฒนาสังคม, 7(1), 76-86.
ทัศนีย์ ฟักน้อย, ฉัตรดาว มากพร้อม, และ เขมิกา สงวนพวก. (2564). แนวทางการบริหารจัดการความเข้มแข็ง ของกลุ่มสมาชิกการเลี้ยงปลา กรณีศึกษา บ้านท่าแห หมู่ที่ 4 ตำบลหาดท่าเสา อำเภอเมือง จังหวัดชัยนาท. วารสารเซนต์จอห์น มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น, 24(34), 233-241.
ธีรฉัตร เทียมทอง, และ เพ็ญณี แนรอท. (2561). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนที่ยั่งยืน กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มเลี้ยงปลากระชังแม่น้ำโขง บ้านพร้าวใต้ ตำบลหินโงม อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 7(2), 245-265.
ธนิกานต์ ศรีจันทร์, และ สัญญา เคณาภูมิ. (2565). การพึ่งตนเองของวิสาหกิจชุมชน. วารสารสหวิชาการเพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยอุตรดิตถ์, 12(2), 1-16.
นเรนทร์ แก้วใหญ่. (2559). ศูนย์การเรียนรู้ของชุมชน การพัฒนาที่ยั่งยืนของสถาบันอุดมศึกษา. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(2), 108-123.
ปริฉัตร วงศ์ปัจฉิม, และ อนุศักดิ์ รัตนกนกกาญจน์. (2564). แนวทางการปรับกลยุทธ์การบริหารของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ในเขตจังหวัดหนองคาย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(2), 46-57.
วีระชัย ไชยมงคล, มนัส สุวรรณ, รัชพล สัมพุทธานนท์, และ นครินทร์ พริบไหว. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการชุมชนพึ่งตนเองในการน้อมนำ ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในการดำรงชีวิต กรณีตำบลป่าแดด อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 7(2), 138-154.
วิสาขา ภู่จินดา, และ วิวัฒน์ แก้วดวงเล็ก. (2557). แนวทางการประยุกต์หลักนิคมอุตสาหกรรมเชิงเศรษฐนิเวศในการจัดการสิ่งแวดล้อมชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนบ้านจำรุง ตำบลเนินฆ้อ อำเภอแกลง จังหวัดระยอง. วารสาร มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 5(1), 64-83.
ศรายุทธ คชพงศ์, บุญโชค บุญมี, และ ธนัสถา โรจนตระกูล. (2563). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่นในภาวะการณ์เปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 5(3), 191-202.
สุธาวี กลิ่นอุบล. (2562). การศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนต่อความสำเร็จในการพัฒนาชุมชนตามแนวทาง ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง บานหัวเขาจีน ตำบลหวยยางโทน อำเภอปากทอ จังหวัดราชบุรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
สรรพสิทธิ์ ชมภูนุช, ทิวากร แสร์สุวรรณ, ศิรินดา สวนมาดี, และ โชติ บดีรัฐ. (2565). บริบทของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 409-424.
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอแกลง จังหวัดระยอง. (2024). ประวัติความเป็นมา. https://district.cdd.go.th/klaeng/sample-page/about-us/ประวัติความเป็นมา/
อมรพิมล พิทักษ์. (2563). การพัฒนาเกษตรกรสู่การเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
อินธิรา ครองศิริ. (2560). การศึกษาตัวแบบการจัดการชุมชนพึ่งตนเองแบบยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ชอง ตำบลคลองพลู อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี. วารสารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน, 1(1), 74-101.
Miles, Matthew. B., & Huberman, A. Michail. (1994). Qualitative Data Analysis: An Expanded Sourcebook. (2nd ed). SAGE.