K-O-L-A-E โมเดล: โปรแกรมการจัดการความรู้เพื่อการสืบสานและอนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมเรือกอและจำลองสำหรับเยาวชนจังหวัดนราธิวาส

ผู้แต่ง

  • อับดุลเลาะ เจ๊ะหลง คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
  • มารีกี มะเด็ง คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

คำสำคัญ:

โปรแกรมการจัดการความรู้, การสืบสานและอนุรักษ์, เรือกอและจำลอง, เยาวชนในจังหวัดนราธิวาส

บทคัดย่อ

บทความวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้เพื่อการสืบสานและอนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมเรือกอและจำลองสำหรับเยาวชนจังหวัดนราธิวาส เก็บรวบรวมข้อมูล 2 วิธี คือ การระดมสมองและการวิเคราะห์เอกสาร กำหนดผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเจาะจง จำนวน 9 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ตรวจสอบข้อมูลด้วยวิธีที่หลากหลาย คือ การยืนยันข้อมูลระหว่างการสัมภาษณ์ ตรวจสอบสามเส้าด้านทฤษฎีหลังการวิเคราะห์ และตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ นำเสนอผลการวิเคราะห์ข้อมูลในรูปแบบรายงานเชิงพรรณนาวิเคราะห์ จากการวิจัยได้ผลเป็นโปรแกรมการจัดการความรู้เพื่อการสืบสานและอนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมเรือกอและจำลองสำหรับเยาวชนจังหวัดนราธิวาส หรือ K-O-L-A-E โมเดล 5 ฐาน ประกอบด้วย 1) ฐาน K: Knowledge กิจกรรมการวางแผนเพื่อการสร้างความรู้ 2) ฐาน O: Obtainment กิจกรรมรู้จักการจัดเก็บความรู้ในชุมชน 3) ฐาน L: Liberation กิจกรรมชุมชนจะไปได้ไกลหากแพร่กระจายความรู้อย่างถูกวิธี 4) ฐาน A: Application กิจกรรมทุนวัฒนธรรมกับการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และ 5) ฐาน E: Engagement กิจกรรมความยั่งยืนเริ่มต้นด้วยพลังชุมชนเพื่อชุมชน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

ผู้จัดการออนไลน์. (2566). ชาวนราฯ ร่วมชมการซ้อมแข่งขันเรือกอและ-เรือยอกอง-เรือคชสีห์ ชิงถ้วยพระราชทาน. ผู้จัดการออนไลน์. https://mgronline.com/south/detail/9660000085271

สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. (ม.ป.ป.). โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. http://km.rdpb.go.th/

UNPD. (2022). The 2021/2022 human development report. United Nations Development Programme. New York.

อับดุลเลาะ เจ๊ะหลง, และเกษตรชัย และหีม. (2562). สาเหตุของพฤติกรรมที่ไม่สอดคล้องตามวิถีอิสลามของเยาวชนมุสลิมกลุ่มเสี่ยงในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 30(1), 156-166.

ประเวศ วะสี. (2548). การจัดการความรู้ : กระบวนการปลดปล่อยมนุษย์สู่ศักยภาพเสรีภาพและความสุข. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.

เกษตรชัย และหีม. (2560). เยาวชนมุสลิมกับพฤติกรรมตามวิถีอิสลาม. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮาส์.

ยศ สันตสมบัติ. (2546). มนุษย์กับวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อับดุลเลาะ เจ๊ะหลง. (2564). ชุดความรู้ทางวัฒนธรรมกับการเป็นพลเมืองในสังคมพหุวัฒนธรรม. วารสารวิจัยสังคม, 44(1). 129-163.

มงคลชัย วิริยะพินิจ. (2556). รวมแนวคิดหลากมุมมอง องค์กรแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้ภาควิชาการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ส่องศยาม.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์ อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.

มงคลชัย วิริยะพินิจ. (2565). มองวัฒนธรรมสู่การจัดการความรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภางค์ จันทวานิช. (2548). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรรณดี สุทธินรากร. (2556). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ การวิจัยเพื่อเสรีภาพและการสรรค์สร้าง. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์.

สุนทร สุนันท์ชัย. (2557). หลักการเรียนรู้และเทคนิคการอบรม. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Darkenwald, G. G., and Merriam, S. B. (1982). Apply psychology. New York: MC. Graw-hill book Company.

เถกิง ขำยัง. (2556). การศึกษาเพื่อการสร้างสรรค์วิถีชีวิตชาวประมงมลายู: เรือกอและ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

Wood, J. T. (2022). Communication in our lives. USA: Wad Worth Publishing Company.

Infantee, D., Rancer, A., and Womack, D. (1990). Building communication theory. Illinois: Winston.

อาชัญญา รัตนอุบล. (2565). การจัดการศึกษานอกระบบ (พิมพ์ครั้งที่ 4). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พระธรรมปิฎก. (2549). การพัฒนาที่ยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

อภิวัฒน์ รัตนวราหะ. (2563). อนาคตศึกษา (พิมพครั้งที่ 2). เชียงใหม่: หจก. ล๊อคอินดีไซน์เวิร์ค.

ดุสิตา สันซัง, ฉัฐวีณ์ สิทธิ์ศิรอรรถ, ดุจเดือน พันธุมนาวิน, และวิธัญญา วัณโณ. (2566). แรงจูงใจ และการสนับสนุนทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ด้วยตนเองของวัยผู้ใหญ่ตอนต้นที่เรียนการศึกษานอกระบบ. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 15(30). 1-13. Article 269149. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swurd/article/view/269149

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

เจ๊ะหลง อ., & มะเด็ง ม. (2025). K-O-L-A-E โมเดล: โปรแกรมการจัดการความรู้เพื่อการสืบสานและอนุรักษ์ศิลปหัตถกรรมเรือกอและจำลองสำหรับเยาวชนจังหวัดนราธิวาส. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2, July-December), 1–13, Article 270087. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swurd/article/view/270087