กลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การบริหารจัดการ; โรงเรียนดนตรีเอกชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างวิธีการวิจัยเชิงปริมาณและวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ 2) สร้างกลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่และ 3) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของกลยุทธ์ของการบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่โดยมีประชากร คือ ผู้รับใบอนุญาต ผู้บริหาร ครูและเจ้าหน้าที่จำนวน 51 คนจาก 4 โรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครืองมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม และแบบประเมินความเหมาะสมและเป็นไปได้ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.989 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ สถิติที่ใช้ คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ลำดับความต้องการจำเป็นโดยใช้ PNIModified (Priority Needs Index Modified) ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือด้านภาวะผู้นำองค์กร รองลงมา คือ ด้านวัฒนธรรมองค์กร ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการจัดการความรู้ ส่วนสภาพที่พึงประสงค์ในการบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุดเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านภาวะผู้นำองค์กร รองลงมาด้านกระบวนการปฏิบัติงาน ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการจัดการความรู้ 2) การสร้างกลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ ได้กำหนดกลยุทธ์หลัก กลยุทธ์รอง 4 ประเภทคือ กลยุทธ์เชิงรุก เชิงป้องกัน เชิงแก้ไข และเชิงรับได้ทั้งสิ้น 21 กลยุทธ์หลัก 43 กลยุทธ์รอง 3) การประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของกลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ได้กลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนดนตรีเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่ ประกอบด้วยกลยุทธ์หลัก 22 กลยุทธ์ กลยุทธ์รอง 46 กลยุทธ์
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Cross, M. (2001). Welcome to Leadership Alliance. Leadership Alliance. Retrieved June 1, 2003, from http://www.leadershipalliance.com/deming.htm
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 (พิมพ์ครั้งที่ 3). คุรุสภาลาดพร้าว.
ชวนนท์ พจน์ประสาท. (2563). แนวทางการพัฒนาโรงเรียนดนตรีเอกชน ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานครเพื่อสอดคล้องกับชีวิตวิถีใหม่ จากการแพร่ระบาดไวรัสโควิด-19. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นันทน์เทพ คำสอน, และนพดล พันธุ์พานิช. (2564). แนวทางการบริหารจัดการธุรกิจโรงเรียนสอนดนตรีเอกชนให้ประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(2), 1-14. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/download/195965/173971/939199
นันทรัตน์ เจริญกุล. (2564). การบริหารนโยบายและกลยุทธ์การศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cronbach, L. J. (1990). Essential of psychological Testing (5th ed.). Harper & Row.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (พิมพ์ครั้งที่ 2). ธรรมดาเพลส.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
Mische, M. A. (2001). Strategic renewal: Becoming a high performance organization. Prentice Hall.
นวพรรณ อังอินสมบัติ, และประเสริฐ อินทร์รักษ์. (2561). การบริหารโรงเรียนดนตรี กรณีศึกษาซุปเปอร์สตาร์ อคาร์เดมี่. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(1), 87-100. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EdAd/article/view/156950
ปรีชา ดาวเรือง, กรองทิพย์ นาควิเชตร, ศรุดา ชัยสุวรรณ, และสมบูรณ์ ตันยะ. (2561). กลยุทธ์การจัดการศึกษาสู่ความเป็นเลิศของสถานศึกษาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 12(1), 47-61. http://journal.nmc.ac.th/th/admin/Journal/2561Vol12No1_837.pdf
เกษศิริ กมล, และชญาพิมพ์ อุสาโห. (2557). การวิเคราะห์การบริหารโรงเรียนเอกชนที่มีความเป็นเลิศในประเทศไทยตามเกณฑ์มาตรฐานรางวัลคุณภาพแห่งชาติมัลคอล์ม บอลดริจ. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 9(3), 84-97. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/37561
Linder, J. C., and Brooks, J. D. (2004). Transforming the Public Sector. Outlook Journal, 6(10), 68-76. https://www.scribd.com/document/333193940/Transforming-the-Public-Sector
มัสนะห์ สารี. (2561). กลยุทธ์การบริหารจัดการโรงเรียนสู่มาตรฐานสากลของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปติพงศ์ สิริปทุมานนท์. (2565). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาเอกชน กรณีศึกษาโรงเรียนวินัยนุกูล. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2553). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ ประจำปี 2553-2554. ศิวา โกลต์ มีเดีย.
EFQM. (2010). The European Foundation for Quality Management Excellence Model. EFQM.
] จินตนา บุญบงการ, และณัฏฐพันธ์ เขจรนันทร์. (2554). การจัดการเชิงกลยุทธ์. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ อยู่ภายใต้การอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 4.0 International (CC-BY-NC-ND 4.0) เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น โปรดอ่านหน้านโยบายของวารสารสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเข้าถึงแบบเปิด ลิขสิทธิ์ และการอนุญาต
