Administrational Model for Development Student’s Discipline:Case Study of the Best School for Tambon of Nakhon Si Thammarat Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research was developing the administrative model for developing Student’s Discipline: A case study of the best School for Tambon of Nakhon Si Thammarat Province. The populations were 127 principles, 1,016 teachers and 1,143 school committees, total 2,286 people of the best school for Thumbon of Nakhon Si Thammarat Province. The instruments were questionnaires, developing result record, and evaluation form. The analysis quantitative data by consisted of mean, standard deviation, and t-test. The analysis of qualitative data used content analysis. The research results were the overall states to development Student’s discipline were high level, the overall the success factors of leadership, strategy deployment, human resource focus, measurement & knowledge, processmanagement and result to development student’ s Discipline were high level, The overall wanted and need to development student’s discipline were highlevel, the overall suitability of the administrative model for development student’s discipline were high level, the overall development student’s discipline were high level, the overall satisfaction for development of students discipline were high level and the overall possibility of administrative model for development student’sdiscipline by experts were high level.
Article Details
Copyright Notice articles, information, images, etc. was published in this Journal of Yala Rajabhat University is a copyright of the journal Yala Rajabhat University. If any person or deparment wants to bring all or part of it for publish or take any action. Authorization is required in written form from the Journal of Yala Rajabhat University only.
References
2.กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2545 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว.
3.กองวิจัยทางการศึกษา. (2545). การสังเคราะห์รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของเด็กไทยด้านความรับผิดชอบและมีวินัยในตนเอง. กรุงเทพฯ : การศาสนา.
4.ณรงค์ สายพิมทอง. (2545). การศึกษาพฤติกรรมกระทำผิดวินัยของนักเรียนระดับประถมศึกษาในโรงเรียนสังกัดประถมศึกษาจังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
5.ธัญญาลักษณ์ เวชกามา. (2556). การพัฒนาการดำเนินงานเสริมสร้างวินัยด้านความรับผิดชอบของนักเรียนโรงเรียนบ้านท่าเยี่ยมวิทยายล จังหวัดนครราชสีมา.วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพฯ.
6.เที่ยง แหวนวงษ์. (2546). การพัฒนากิจกรรมเสริมสร้างวินัยในตนเองของนักเรียน โรงเรียนบ้านปลาดุก จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต.บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
7.ณัฐวุฒิ บุรีแสง. (2556). การวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อพัฒนาวินัยนักเรียน โรงเรียนบ้านกุดจานสังกัดสำ นักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 48(10),17-26.
8.ประสิทธิ์ ทองภู. (2556). การดำเนินงานเสริมสร้างวินัยของนักเรียนโรงเรียนบ้านผือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคาย เขต 2.ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. คณะครุศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
9.ปานธิพา สุวรรณแสง. (2549). การพัฒนาการดำเนินงานการเสริมสร้างวินัยนักเรียนด้านการรักษาความสะอาด โรงเรียนอนุบาลศศิกานต์ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี.
การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย,มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
10.พระธรรมปิฎก. (2539). วินัยเรื่องใหญ่กว่าที่คิด. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว.
11.ภาคภูมิ อิ่มสะอาด. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักเรียน
ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอ่างทอง. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม,
12(2),142-149.
12.รัตนะ แสงทองทิพย์. (2548). การพัฒนาการดำเนินงานเพื่อเสริมสร้างวินัยในตนเอง ของโรงเรียนบ้านขาม อำเภอมหาชนะชัยจังหวัดยโสธร. การศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต.บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
13.รัตน์มณี เข็มเวียง. (2549). การพัฒนาการดำเนินงานเพื่อเสริมสร้างวินัยนักเรียนด้านการรักษาความสะอาดของนักเรียนโรงเรียนบ้านนาสีนวน อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น.การศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
14.วิฑูรย์ โพธิเตมีย์. (2548). การพัฒนาการดำเนินงานเสริมสร้างวินัยของนักเรียนด้านการรักษาความสะอาด โรงเรียนแกเปะราษฎร์นิยม อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์.
วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
15.สายัณห์ วงศ์สุรินทร์. (2556). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาเพื่อพัฒนาความมีวินัยของนักเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต.บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
16.สิริกร สินสม. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการมีวินัยในตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษา
ตอนต้น โรงเรียนมัธยมศึกษา ในจังหวัดนนทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
มัธยมศึกษา เขต 3. ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาตรมหาบัณฑิต. คณะศึกษาศาสตร์,
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
17.อภินันท์ ทวีเดช. (2556). เทคนิคการฝึกวินัยนักเรียน [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 18 มกราคม 2556,จาก : http://gotoknow.org/blog/paew10/88340.
18.อัญชิสา สุรีย์แสง. (2553). การใช้กิจกรรมพัฒนาวินัยในตนเองของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 โรงเรียนอรุณประดิษฐ์ จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต.
บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
19.อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ. (2553). นโยบายรัฐบาล [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 21 มกราคม 2553, จาก : http://familynetwork.or.th.
20.Shipengrover, J. A. (1994). The Relationship of the Total Quality Management to the Implementation of the School Improvement Process in New York State Excelsior. Award - Winning School District. Dissertation of Doctoral degree. State University of New York.
21.Sterner, B. (2005). Ocular Accommodation: Studies of Amplitude, Insufficiency, and Facility Training in Young School Children. Dissertation International, 66(01),103.
22.Tantekin, F. (2002). The Attitudes of Early Childhood Teachers Toward Roles and Toward Discipline. Dissertation International, 63(02), 493.
23.Valett, R. E. (1986). Effective Discipline: 10 Steps to Successful Performances.
24.Resources in Educational Resources Information Center, 21(4),109.
