Student Care Administration System Model for Ban Sahakorn School under Surat Thani Primary Educational Service Area Office 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this research is 1) study the current conditions and problems in the administration of the student care system at Ban Sahakorn School under the Surat Thani Primary Educational Service Area Office 2, 2) develop a student care administration system model, and 3) evaluate the suitability and feasibility of the developed model. The research was conducted as research and development (R&D). The target group consisted of one school administrator and nine teachers, totaling 10 participants, selected through purposive sampling. Research instruments included a questionnaire, a content validity assessment, and a suitability and feasibility assessment, with reliability values ranging from 0.90 to 0.93. Data were analyzed using mean, standard deviation, and content analysis. The results showed that: 1) the overall administration of the student care system was at a high level, while the overall problems were at a moderate level, particularly in student screening; 2) the developed model, called the CARE-Co Model, comprised six components: principles, objectives, model content, operational process, evaluation, and success conditions; and 3) the evaluation revealed that the CARE-Co Model was rated at the highest level of suitability and feasibility. The findings indicate that the model is practical and can be effectively applied to improve the administration of the student care system.
Article Details
References
กรมสุขภาพจิต. (2556). คู่มือการดำเนินงานโครงการ 1 โรงพยาบาล 1 โรงเรียน. กรุงเทพฯ: สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). สถานภาพการผลิตและพัฒนาครูในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566). รายงานฉบับพิเศษ: หลักประกันโอกาสทางการศึกษาภาคบังคับถึงอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
ญาดา สังขภิญโญ. (2565). รูปแบบการดำเนินงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้แนวคิดวงจรคุณภาพเดมมิ่งสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เลย เขต 1 วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะหลักครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
ธนากร จันทพันธุ์, สิน งามประโคน, และลำพอง กลมกูล. (2566). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 4(1), 77–87.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไทยรัฐออนไลน์. (2566). ระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนเป็นกลไกสำคัญที่กระทรวงศึกษาธิการ โดยสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน สพฐ. ร่วมกับกระทรวงสาธารณสุข [Online]. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th [2568, 1 มิถุนายน]
โรงเรียนบ้านสหกรณ์. (2566). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR). สุราษฎร์ธานี: โรงเรียนบ้านสหกรณ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). แนวทางการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อภิสิทธิ รอดบำเรอ. (2559). รูปแบบการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6. วารสารวิจัยทางการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 10(2), 222–233.
