Model of Community Development based on the Philosophy of the Sufficiency Economy: A Case Study of Context of Wat Pong Kham, Doophong Sub-District, Santisuk District, Nan province

Main Article Content

Jutharat Thonginchan
Phramaha Yutthana Narajettho Siriwan
Phrakhru Sundhondhammanithas
Phramaha Somdeth Tapasilo Srila-Ngad

Abstract

      This research article has three objectives: (1) To study the model of community development based on the Philosophy of the Sufficiency Economy, (2) to analyze the factors of success based on the Philosophy of the Sufficiency Economy in the context of Wat Pong Kham, and (3) to present the suitable model of community development based on the Philosophy of the Sufficiency Economy for development to be the learning center of communities. Research methodology is mixed research between qualitative and quantitative methods by observation, interviews, and focus group discussion of key informants 30 persons. Analysis of the qualitative method is content analysis, meanwhile the quantitative method is statistical analysis with percentage, mean, and multiple regression analysis.


            The result of the study was found that the model of community development based on the philosophy of the sufficiency economy of the community as an applied development. It corresponds to 3 components: moderation, reasonableness, and self-immunity and 2 conditions: appropriate knowledge and ethics & virtues. The success of community development based on the philosophy of Sufficiency economy is cooperation among Wat, community, school, public sector and private sector and the efficient operation of organic agriculture by farmers under the advice of Phra Kru Sujinnanthakit (Somkid Charanadhammo), Abbot of Wat Pong Kham, who has potentiality, leadership, and broad vision. Development model according to the philosophy of sufficiency economy is suitable for development as a learning center for people in the community in the context of Wat Pong Kham in 4 dimensions: economy, society, environment, and culture, so that people in the community can be self-reliant sustainable.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Thonginchan จ., Siriwan พ. น., พระครูสุนทรธรรมนิทัศน์, and Srila-Ngad พ. ต. “Model of Community Development Based on the Philosophy of the Sufficiency Economy: A Case Study of Context of Wat Pong Kham, Doophong Sub-District, Santisuk District, Nan Province”. Mahachula Academic Journal, vol. 9, no. 1, Apr. 2022, pp. 361-8, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/258325.
Section
Research Articles

References

ธวัชชัย เพ็งพินิจ และ ธีรศักดิ์ ละม่อม. “การขับเคลื่อนรูปแบบขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของเครือข่ายปราชญ์ชาวบ้านและพหุภาคีภาคอีสาน”. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๕๔) : ๗๙ – ๙๑.

แผนยุทธศาสตร์การบูรณาการการขับเคลื่อนการพัฒนาตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (พ.ศ. ๒๕๕๗-๒๕๖๐). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานปลัดนายกรัฐมนตรี สำนักงานขับเคลื่อนการพัฒนาตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, ๒๕๕๗.

พระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร. “รูปแบบการประยุกต์ใช้พุทธเศรษฐศาสตร์ในชุมชนต้นแบบในประเทศไทย”. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. ปีที่ ๕ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม – ธันวาคม ๒๕๖๓) : ๒๗๘ – ๒๙๓.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโกมลคีมทอง, ๒๕๔๘.

พระมหานันทวิทย์ ธีรภทฺโท (แก้วบุตรดี). “สวัสดิการสังคมเชิงพุทธ : รูปแบบและการสร้างพลังชุมชน”. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๗.

พระสิทธิสิงหเสนี, พระครูโอภาสนนทกิตติ์, พระมหาเผด็จ จิรกุโล และวรีรัตน์ ศรีสถิตย์วัฒนา. “รูปแบบการขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงภาคเกษตรกรรมตามหลักพุทธธรรมจังหวัดนครพนม”. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๑๐ (ธันวาคม ๒๕๖๒) : ๕๔๔๒ – ๕๔๕๗.

พระเอกชัย นนตรี. ““การให้ความหมายของรูปแบบและแนวทางการพัฒนาวัดให้เป็นรมณียสถานด้วยการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาวัดนาคปรก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร”. วารสาร มจร. หริภุญชัยปริทรรศน์. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๓) : ๔๐ – ๕๐.

พิสมัย ประชานันท์ และบัณฑิต ผังนิรันดร์. “รูปแบบนวัตกรรมการจัดการเครือข่ายเพื่อการส่งเสริมปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของเครือข่ายปราชญ์ชาวบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ”. วารสารรมยสาร. ปีที่ ๑๖ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๖๑) : ๙ – ๒๔.

พงศ์ชัย สุขะหุต, สัณฐาน ชยนนท์ และวิจิตรา ศรีสอน. “รูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจตามหลักของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในอำเภอค้อวัง จังหวัดยโสธร”. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๔ (ตุลาคม – ธันวาคม ๒๕๖๒) : ๒๕๒ – ๒๖๔.

สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ (สำนักงาน กปร.). เศรษฐกิจพอเพียง ปรัชญาชี้ถึงแนวทางการดำรงชีวิต. กรุงเทพมหานคร : สำนักนายกรัฐมนตรี, ๒๕๕๐.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๒ พ.ศ. ๒๕๖๐-๒๕๖๔. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, ๒๕๖๒.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. “เศรษฐกิจพอเพียงคืออะไร”. กรุงเทพมหานคร : คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, ๒๕๔๒.

วิรุณสิริ ใจมาและประภาพรรณ ไชยานนท์. “รูปแบบบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มเกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวยของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย”. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. ปีที่ ๑๒ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๐) : ๙๑ – ๑๑๖.

อภิชัย พันธเสน. พุทธเศรษฐศาสตร์ : วิวัฒนาการ ทฤษฎี และการประยุกต์กับเศรษฐศาสตร์สาขาต่าง ๆ. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์อมรินทร์, ๒๕๔๗.

อาติยะ ชากิจดี และสุวารีย์ ศรีปูณะ. “ยุทธวิธีการพัฒนาวัดให้เป็นแหล่งเรียนรู้ชุมชนตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง กรณีศึกษา วัดสารวนาราม บ้านโคกรัง หมู่ ๗ ตำบลเอราวัณ อำเภอเอราวัณ จังหวัดเลย”. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒๐ (เมษายน – มิถุนายน ๒๕๕๕) : ๒๙ – ๔๐.