Public Relations Patterns via Social Media to Enhance Brand Image of the Faculty of Mass Communication Technology, Rajamangala University of Technology Thanyaburi
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to 1) study the current state and public relations patterns via social media, 2) compare opinions toward public relations patterns via social media classified by study plan, and 3) develop a digital marketing communication strategy model for the Faculty of Mass Communication Technology. This is a Research and Development (R&D) study. The samples were divided into two parts: 7 key informants for in-depth interviews, and a sample group of 400 high school and vocational certificate students from 12 institutions in the central region. The sample size was determined according to the Krejcie and Morgan table, and stratified random sampling was applied. The research instruments consisted of interview forms and questionnaires, with a questionnaire reliability coefficient of .96. Statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and content analysis.
The research results showed that:
1)Current state and public relations patterns: The Faculty utilizes a "Showcase Strategy" through mixed platforms, emphasizing the presentation of professional skills via high-quality video media.
2)Comparison of opinions classified by study plan: Vocational certificate students placed a significantly higher level of importance on the 'Mastery Content' public relations pattern and the visual readiness of equipment than general high school students at the .05 level of significance, especially when considering presentations through the media currently used by the Faculty, which includes short video clips and Facebook page media.
3)Strategy model development: The developed "MCT-NEXT Model" consists of mastery content creation, community connection, and technology integration to create an experience that leads to confidence and further enrollment decisions.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. (2566). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลธัญบุรี ระยะยาว 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580) ฉบับทบทวน. ปทุมธานี : กองนโยบาย และแผน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิภาดา รักเรียน.(2563).ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. กรุงเทพมหานคร : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมชาย ใจดี. (2564). การสื่อสารการตลาดดิจิทัลของสถาบันอุดมศึกษาในยุค New Normal. สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). แผนอุดมศึกษาระยะยาว 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร : บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2566). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2566. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). สถิติการศึกษาของประเทศไทย ปีการศึกษา 2564-2565 กรุงเทพมหานคร : บริษัท พริกหวานกราฟฟิก จำกัด.
Aaker, D. A. (1991). Managing Brand Equity. New York : The Free Press.
Blackwell, R. D., Miniard, P. W., & Engel, J. F. (2006). Consumer Behavior. (10th ed.). Mason, OH : Thomson South-Western.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2020). Principles of Marketing. (18th ed.). New York : Pearson Education.
Kotler, P., Kartajaya, H., & Setiawan, I. (2021). Marketing 5.0: Technology for Humanity. Hoboken, NJ : John Wiley & Sons.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Schiffman, L. G., & Wisenblit, J. L. (2019). Consumer Behavior. (12th ed.). New York .