วิเคราะห์ปรัชญาดุลยภาพแห่งชีวิตแบบองค์รวมในมโหสถ

Main Article Content

พระครูใบฎีกาพิศัณย์ สนฺตจิตฺโต (แปวขุนทด)

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่อง การวิเคราะห์ปรัชญาดุลยภาพแห่งชีวิตแบบองค์รวมในมโหสถชาดกมีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาดุลภาพแห่งชีวิตตามมุมมองแบบองค์รวม 2) เพื่อศึกษามโหสถชาดกในพุทธปรัชญาเถรวาท 3) เพื่อวิเคราะห์ปรัชญาดุลยภาพแห่งชีวิตแบบองค์รวมในมโหสถชาดก เปนวิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยแบบเชิงเอกสาร ได้แก่ หนังสือพระไตรปิฏกฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2539 และตำราต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น แลวนำมาวิเคราะหเชิงเนื้อหา


          ผลการวิจัยพบว่า


          1) ดุลภาพแห่งชีวิตตามมุมมองแบบองค์รวม พบว่า การสร้างดุลภาพของชีวิตตามมุมมององค์รวม ไม่ได้หมายถึงการแบ่งเวลาให้เท่ากันในแต่ละด้าน แต่คือการมองชีวิตอย่างครอบคลุมและเชื่อมโยงทุกมิติเป็นหนึ่งเดียว โดยตระหนักว่าทุกองค์ประกอบของชีวิตส่งผลต่อกัน มนุษย์จึงถูกมองเป็นระบบที่ซับซ้อน ประกอบด้วยหลายด้านที่ทำงานประสานกัน ไม่สามารถแยกพิจารณาแต่ละส่วนอย่างโดดเดี่ยวได้.


2) มโหสถบัณฑิตเป็นพระโพธิสัตว์ในอดีต ปรากฏในมโหสถชาดกหรือมหาอุมมัคคชาดก ซึ่งเป็นชาดกลำดับที่ 5 ในทศชาติชาดกตามคติพุทธศาสนาเถรวาท วิธีคิดของมโหสถมีความโดดเด่นด้านปัญญาและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล เขาแก้ปัญหาด้วยกระบวนการคิดอย่างเป็นระบบ วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรอบด้าน แยกแยะองค์ประกอบ เชื่อมโยงเหตุและผล รวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้อง และตัดสินใจแก้ไขปัญหาอย่างเป็นขั้นตอนอย่างมีประสิทธิภาพ.


3) ปรัชญาดุลยภาพแห่งชีวิตแบบองค์รวมในมโหสถชาดก พบว่า มโหสถสะท้อนการดำรงชีวิตอย่างสมดุลผ่านการผสานปัญญากับความเมตตา เหตุผลกับจิตใจ โดยไม่ตกไปสู่ความสุดโต่งทั้งด้านความรู้หรือการลงมือปฏิบัติเพียงอย่างเดียว แนวทางชีวิตของเขาสอดคล้องกับหลักมัชฌิมาปฏิปทา การพัฒนาตนเองของมโหสถจึงเป็นแบบองค์รวม ครอบคลุมทั้งการพัฒนาปัญญาผ่านการเรียนรู้ที่เชื่อมโยงหลายสาขา การพัฒนาจิตใจและอารมณ์ด้วยการฝึกสติและการควบคุมตน การดูแลสุขภาพกาย และการเสริมสร้างทักษะทางสังคม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สนฺตจิตฺโต (แปวขุนทด) พ. (2026). วิเคราะห์ปรัชญาดุลยภาพแห่งชีวิตแบบองค์รวมในมโหสถ. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(3), 1–13. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/AB-002
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา หาญศรีวรพงศ์. (2561). “การสร้างดุลยภาพชีวิตตามหลักธรรมในพระพุทธศาสนา”. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ประเวศ วะสี. (2551). ระบบสุขภาพและชีวิตองค์รวม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). 2560. พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 47. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2552). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร : สหธรรมิก จำกัด.

วิทย์ วิศทเวทย์. (2555). ปรัชญาตะวันออก-ตะวันตก เปรียบเทียบ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สมภาร พรมทา. (2562). พุทธปรัชญา: มนุษย์ สังคม และปัญหาจริยธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุทธิพันธ์ ถนอมพันธ์. (2560). “การฟื้นฟูและรักษาความสมดุลสุขภาพและจิตตามหลักพระพุทธศาสนานิกายวัชรยาน”. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุรัตน์ เพชรนิล. (2550). “ปรัชญาการศึกษาของพุทธทาสภิกขุ”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุวิทย์ มูลคำ. (2564). การวิเคราะห์ปรัชญาในวรรณกรรมพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.