รูปแบบการฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาปัญญาเด็กตามแนวทางพลังจิตตานุภาพ

Main Article Content

พรศักดิ์ ศิษย์ชัยชนะ
พระครูสิริปริยัตยานุศาสก์
เทพประวิณ จันทร์แรง

บทคัดย่อ

วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาหลักการและวิธีฝึกสมาธิตามแนวพลังจิตตานุภาพสำหรับเด็กไทย 2) วิเคราะห์หลักการและแนวปฏิบัติในการฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาปัญญาของโรงเรียนจิรพิทยา อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน 3) พัฒนารูปแบบการฝึกสมาธิเพื่อเสริมปัญญาตามแนวพลังจิตตานุภาพ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสม โดยเก็บข้อมูลจากเอกสาร การสังเกต การสัมภาษณ์เชิงลึก และการทดลองก่อน–หลังการฝึกสมาธิ 1 เดือนในนักเรียน ป.6 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วย Paired Sample t-test และข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า


1) หลักการและวิธีฝึกสมาธิ ตามแนวพลังจิตตานุภาพเน้น “วิทิสาสมาธิ” หรือสมาธิแห่งความสม่ำเสมอ โดยบริกรรม “พุทโธ” วันละ 3 ครั้ง ครั้งละราว 5 นาที ควบคู่กิจกรรมสั้น ๆ เช่น เกม เรื่องเล่า เดินจงกรม และนั่งสมาธิ  


2) วิเคราะห์หลักการและแนวปฏิบัติในการฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาปัญญาของโรงเรียนจิรพิทยา ผลการปฏิบัติจริง พบว่าคะแนนด้านความดี ความเก่ง และความสุขหลังการฝึกสูงกว่าก่อนฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) สอดคล้องกับข้อมูลเชิงคุณภาพที่ชี้ถึงความสงบ สติ การควบคุมอารมณ์ ความรับผิดชอบ และแรงจูงใจที่ดีขึ้น 


3) การพัฒนารูปแบบการฝึกสมาธิเพื่อเสริมปัญญาตามแนวพลังจิตตานุภาพ คือ PDCA-Model ประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ (1) P = Program studies ได้แก่ จัดทำหลักสูตรอบรมสมาธิ (2) D = Doing ได้แก่ การอบรมสมาธิแก่เด็ก ครู ผู้ปกครอง และติดตั้งระบบ “วิทิสาสมาธิยืดหยุ่น” ฝึกได้ทั้งที่โรงเรียนและบ้าน (3) C = Coordinating & Checking ได้แก่ การประสานงานและประเมินผลแบบองค์รวมพร้อมจัดปฐมนิเทศและตั้งศูนย์วิทิสา (4) A = Award & Advance ได้แก่ การใช้ระบบรางวัลและโครงการยุวทูตพลังจิตเยาวชนต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศิษย์ชัยชนะ พ., นุศาสก์ พ., & จันทร์แรง เ. (2026). รูปแบบการฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาปัญญาเด็กตามแนวทางพลังจิตตานุภาพ. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(3), 58–71. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/ab06
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

พระเทพเจติยาจารย์ (วิริยังค์ สิรินธโร ) (2553). หลักสูตรครูสมาธิ เล่ม 3. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ ห.จ.ก. พิฆณี.

พระปลัดสมภาร สมภาโร (ทวีรัตน์). (2559). การศึกษาหลักมหาสติปัฏฐานสูตรในพระไตรปิฎกเพื่อการพัฒนาจิตและสุขภาพจิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก. (2542). พุทธธรรม (พิมพ์ปรับปรุง). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระสมุห์ไมตรี สุวโจ. (2563). การพัฒนาสมาธิและปัญญาตามหลักสัมมาสมาธิในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พัชรากร ทิพรังกร. (2562). การพัฒนาปัญญาหยั่งรู้ในผู้เรียนไทยเชิงบูรณาการ. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (สกศ.). (2560). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2574. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (สกศ.).

สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2557). ประชากรของประเทศไทย พ.ศ. 2557. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

สภาพัฒน์. (2564). ประเทศไทยสู่สังคมผู้สูงวัยอย่างสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานการณ์สังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สุภาพรรณ เพิ่มพูน และคณะ. (2563). สมาธิสร้างสรรค์สำหรับเยาวชนไทยในชีวิตประจำวัน. เชียงใหม่: ศูนย์อาเซียนศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

World Health Organization. (2023). Ageing in Thailand: Situation and Outlook. Geneva: WHO.