การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสังคหวัตถุ 4 กับการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้านในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง 3) นำเสนอการประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง วิธีวิจัยแบบผสานวิธี คือ การวิจัยเชิงปริมาณ มีประชากรกลุ่มตัวอย่าง 388 คน เครื่องมือ ได้แก่ แบบสอบถามที่ได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.909 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับความคิดเห็นของประชาชนต่อการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง
2) ความสัมพันธ์ระหว่างสังคหวัตถุ 4 กับการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้านในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง พบว่า โดยรวมมีความสัมพันธ์ในเชิงบวก ในระดับปานกลาง (R = 0.532**) จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย
3) การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ในตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง พบว่า ด้านทาน (การให้) ด้วยการให้ความรู้ และสนับสนุนบทบาทของคนในชุมชน ด้านปิยวาจา (วาจาเป็นที่รัก) ด้วยการพูดจาด้วยเหตุผล และรับผิดชอบคำพูดได้ ด้านอัตถจริยา (การปฏิบัติตนให้เป็นประโยชน์) ด้วยการสร้างเครือข่าย และเชื่อมโยงความร่วมมือ ด้านสมานัตตตา (การไม่เลือกปฏิบัติ) ด้วยการให้บริการประชาชนอย่างเท่าเทียม และการบังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรณัฐ ระงับทุกข์. (2564). การพัฒนาความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนที่มีผลต่อการเลือกตั้งทั่วไปในกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยามหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรมการปกครอง. (2557). คู่มือกฎหมาย คณะกรรมการหมู่บ้าน. ส่วนพัฒนาและส่งเสริมการบริหารงานท้องที่ : สำนักบริหารการปกครองท้องที่กรมการปกครอง.
กรมการปกครอง. (2559). คู่มือการปฏิบัติงานกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น.
กรมการปกครอง. (2567). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฏร. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/mainpage [25 กันยายน 2567].
จิตกร ละออศรี. (2564). การสร้างจิตสำนึกทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเทศบาลเมืองอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. สารนิพนธ์รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณปภัช พัชรกรโชติ. (2566). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมสำหรับนักการเมืองเพื่อพัฒนาการเมืองการปกครองท้องถิ่น จังหวัดนนทบุรี. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เตช บุนนาค. (2548). การปกครองระบบเทศาภิบาลของประเทศสยาม พ.ศ. 2435 – 2458. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธนากิต เรียบเรียง. (2541). วันสำคัญไทย หนังสือวันสำคัญของไทย. กรุงเทพมหานคร : ปิรามิด.
ประคอง มาโต. (2564). การส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนมีต่อนักการเมืองในจังหวัดอุทัยธานี. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูศรีปริยัตยาภิมณฑ์ (นพพล เขมนโว). (2563). การเสริมสร้างค่านิยมของประชาชนเพื่อต่อต้านการทุจริตและประพฤติมิชอบทางการเมืองในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป,อ,ปยุตฺโต). (2550). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์พระพุทธศาสนา.
พระมหานรินทร์ สุรปญฺโญ (เอมพันธ์). (2563). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมทางการเมืองของผู้นำทางการเมืองในจังหวัดชัยภูมิ. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุมาลี บุญเรือง และสุรพล สุยะพรหม. การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนที่มีต่อนักการเมืองในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ. 6 (3), (พฤษภาคม-มิถุนายน 2566) : 99.
