การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 2) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 วิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านแม่แสม ปีการศึกษา 2568 จำนวน 16 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ คู่มือการใช้หลักสูตร และแบบทดสอบวัดความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สถิติวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าทีแบบไม่อิสระ
ผลการวิจัยพบว่า
1) หลักสูตรส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ความนำ 2) หลักการของหลักสูตร 3) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร 4) เนื้อหาของหลักสูตร 5) การจัดการเรียนการสอน 6) สื่อ /แหล่งเรียนรู้ และ 7) การวัดและประเมินผล ผลการตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตร พบว่าหลักสูตรมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และคู่มือการใช้หลักสูตรมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
2) ผลการใช้หลักสูตรส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 พบว่า นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่เรียนตามหลักสูตร มีค่าเฉลี่ยคะแนนความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษก่อนเรียนเท่ากับ 12.81 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 42.70 และมีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเท่ากับ 23.19 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 77.30 สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ และผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้ในหลักสูตร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลฉัตร กล่อมอิ่ม. 2559. การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการสะเต็มศึกษา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู .วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(4) 18(4) , 334-335.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา ลาดพร้าว.
กษมา ชนะวงศ์. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนโรงเรียนเอกชน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ณัฐวิภา สุราฤทธิ์. (2564). การพัฒนาแบบวัดความฉลาดรู้ด้านการอ่านสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี่ที่ 6 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 2. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ทัศนีย์ เศรษฐพงษ์. (2559). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนโดยบูรณาการทฤษฎีโครงสร้างความรู้กับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมการรู้การอ่านตาม PISA ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 1(1), 30-37.
ธัญญาศิริ วงค์คำปวง. (2562). การพัฒนาหลักสูตรความฉลาดรู้ด้านการอ่านภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
วิจิตรา แซ่โซว. (2559). การประเมินหลักสูตรกลุ่มวิชาภาษาอังกฤษ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เมืองไกสอนพมวิหาน แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 16(2), 81–90.
ศึกษา เบ็ญจกูล. (2565). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อสร้างความฉลาดรู้ด้านการอ่านสำหรับนักศึกษาครู สาขาวิชาภาษาไทย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2567). รายงานผล O-NET ด้วยแผนที่ประเทศไทย. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล, : https://www.niets.or.th/th/catalog/view/3121 [วันที่ 9 กรกฎาคม 2568].
Khamkhong, S. (2018). Developing English L2 Critical Reading and Thinking Skills through the Pisa Reading Literacy Assessment Framework: A Case Study of Thai EFL Learners. The Southeast Asian Journal of English Language Studies 24, 3: 83-94.
OECD (2024), PISA 2018 Assessment and Analytical Framework, PISA, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/b25efab8-en.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
