สมุฏฐาน 4 ในพระพุทธศาสนา: กรอบแนวคิดเชิงพลวัตของการแพทย์องค์รวม

Main Article Content

พระฉัตรมงคล อภินนฺโท (กาบศรี)
พระครูโกวิทอรรถวาที
วิภาวรรณ ลิมป์์ไพบููลย์์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิด สมุฏฐาน 4 ในพระพุทธศาสนา ได้แก่ กรรมสมุฏฐาน จิตสมุฏฐาน อุตุสมุฏฐาน และอาหารสมุฏฐาน มิได้เป็นเพียงคำอธิบายเหตุแห่งโรค    ในเชิงแยกส่วน หากแต่สามารถทำหน้าที่เป็นกรอบแนวคิดเชิงพลวัตที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างกาย จิต สิ่งแวดล้อม และพฤติกรรมการดำรงชีวิตอย่างเป็นระบบ การนำสมุฏฐาน 4 มาวิเคราะห์ร่วมกับหลักการแพทย์แผนไทยช่วยให้การวินิจฉัยและการบำบัดรักษาโรคสามารถพิจารณาได้ทั้งในมิติทางกายภาพ จิตใจ และปัจจัยแวดล้อม โดยไม่จำกัดอยู่เพียงการจัดการอาการของโรคเท่านั้น       องค์ความรู้ใหม่จากบทความนี้อยู่ที่การยกระดับสมุฏฐาน 4 จากกรอบความรู้เชิงคัมภีร์ไปสู่การเป็น กรอบแนวคิดเชิงบูรณาการด้านการแพทย์องค์รวม ซึ่งสามารถใช้เป็นฐานในการวิเคราะห์และพัฒนาการบำบัดรักษา ในบริบทการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือกในสังคมร่วมสมัย อันมีคุณค่าต่อการศึกษาพุทธศาสนาเชิงประยุกต์ งานวิจัยด้านสุขภาพองค์รวม และการพัฒนาระบบการดูแลสุขภาพแบบบูรณาการ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อภินนฺโท (กาบศรี) พ., อรรถวาที พ., & ลิมป์์ไพบููลย์์ ว. (2026). สมุฏฐาน 4 ในพระพุทธศาสนา: กรอบแนวคิดเชิงพลวัตของการแพทย์องค์รวม. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(3), 508–520. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/ab34
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข. (2558). แผนแพทย์แผนไทยทั่วไป สาขาเวชกรรมไทย เล่ม 1. นนทบุรี: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.

กองโรคศิลปะ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2542). แผนแพทย์แผนโบราณ สาขาเวชกรรม (เล่ม 1–2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.

ประเปี้ยน เภตรากาศ. (2544). แนวคิดทฤษฎีการแพทย์แผนไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2539). ความสำคัญของพระพุทธศาสนาในฐานะศาสนาประจำชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ยุวดี จอมพิทักษ์. (2540). รักษาโรคด้วยสมุนไพร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์หอสมุดกลาง.

โรงเรียนอายุรเวทธัมรง การแพทย์แผนไทยประยุกต์ ศิริราชพยาบาล. (2555). ตำราการแพทย์แผนไทยประยุกต์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหิดล.

วีณา จิรัจฉริยากุล และคณะ. (2552). เภสัชกรรมแผนไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาเภสัชวินิจฉัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

สถาบันการแพทย์แผนไทย สำนักพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2550). การวินิจฉัยและการรักษาด้วยการแพทย์แผนไทย. กรุงเทพมหานคร: อุษาการพิมพ์.

สมาคมโรงเรียนแพทย์แผนโบราณ สำนักวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม. (2535). ทฤษฎีการแพทย์แผนไทย เล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: สมาคมโรงเรียนแพทย์แผนโบราณ.

เสถียร พงษ์ วรรณปก. (2541). พุทธวิธีบำบัดโรค. กรุงเทพมหานคร: สยาม.

World Health Organization. (2006). Constitution of the World Health Organization: Basic Documents. Geneva: World Health Organization.