บทบาทผู้บริหารท้องถิ่นในการสร้างการมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ร่วมสมัยของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเฟอร์นิเจอร์ไม้ป่าสัก ตำบลป่าสัก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่

Main Article Content

เขมิกา วริทธิ์วุฒิกุล
พระมหาธงชัย วชิรญาโณ
พงศธร กันทะวงค์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงผสมผสาน มุ่งวิเคราะห์บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อพัฒนาทักษะการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ร่วมสมัย โดยศึกษากรณีกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเฟอร์นิเจอร์ไม้ป่าสัก ตำบลป่าสัก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ วัตถุประสงค์ของการวิจัยคือ 1) วิเคราะห์บทบาทและกลไกการทำงานของผู้บริหารท้องถิ่นในการสร้างแรงจูงใจและพื้นที่การมีส่วนร่วม 2) ประเมินประสิทธิผลของการพัฒนาทักษะการออกแบบร่วมสมัยผ่านกระบวนการมีส่วนร่วม และ 3) สังเคราะห์แบบจำลองการพัฒนาบทบาทผู้บริหารท้องถิ่นสู่การสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน
การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปฏิบัติการ โดยศึกษาเชิงลึกกับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเฟอร์นิเจอร์ไม้สักจำนวน 20 คน ผู้บริหารท้องถิ่น 12 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบ 8 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการจัดเวทีปฏิบัติการร่วมจำนวน 6 ครั้ง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงธีมและการวิเคราะห์เชิงปรากฏการณ์วิทยา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้บริหารท้องถิ่นมีบทบาทแบบพหุมิติใน 5 ด้านหลัก ได้แก่ การกำหนดวิสัยทัศน์และนโยบายเชิงรุก การสร้างระบบสนับสนุนแบบบูรณาการ การเชื่อมโยงภาคีเครือข่ายอย่างยุทธศาสตร์
การพัฒนาขีดความสามารถท้องถิ่น และการสร้างกลไกการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง 2) ทักษะการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ร่วมสมัยของกลุ่มวิสาหกิจฯ เพิ่มขึ้น 78.5% จากการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล การบูรณาการ
ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับเทรนด์สมัยใหม่ และการสร้างมูลค่าเพิ่มผ่านการเล่าเรื่องผลิตภัณฑ์ 3) แบบจำลอง“วงจรพลังขับเคลื่อนการมีส่วนร่วมเพื่อเศรษฐกิจสร้างสรรค์” ที่ขับเคลื่อนโดยผู้นำท้องถิ่นสามารถประยุกต์ใช้ในบริบทชุมชนอื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วริทธิ์วุฒิกุล เ., วชิรญาโณ พ., & กันทะวงค์ พ. (2026). บทบาทผู้บริหารท้องถิ่นในการสร้างการมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ร่วมสมัยของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเฟอร์นิเจอร์ไม้ป่าสัก ตำบลป่าสัก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 15(1), 215–226. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/view/283520
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory,

(4), 543-571.

Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard Business Review, 86(6), 84-92.

Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94, S95-S120.

Florida, R. (2002). The rise of the creative class. New York: Basic Books.

Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. New York: Continuum.

Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3-19.

Howkins, J. (2001). The creative economy: How people make money from ideas. London: Allen Lane.

Knowles, M. S. (1984). The adult learner: A neglected species. Houston: Gulf Publishing.

Kooiman, J. (2003). Governing as governance. London: SAGE Publications.

Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.

Rhodes, R. A. W. (1997). Understanding governance: Policy networks, governance, reflexivity and accountability. Buckingham: Open

University Press.

Robertson, R. (1995). Glocalization: Time-space and homogeneity-heterogeneity. In M.

Featherstone, S. Lash, & R. Robertson (Eds.), Global modernities (pp. 25-44). London: Sage Publications.

Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.

UNCTAD. (2018). Creative economy outlook: Trends in international trade in creative industries. Geneva: United Nations.