The Strategies for Managing Innovative Educational Institutions to Enhance Sustainability under the Office of the Vocational Education Commission
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to develop strategies for managing innovative educational institutions to enhance sustainability under the Office of the Vocational Education Commission. A mixed-methods research design was employed and conducted in three stages. First, the components of innovative educational institution management for sustainability were synthesized from relevant documents, concepts, theories, and research studies. The appropriateness of the components was then examined through semi-structured interviews with five experts. The current state, desired state, and priority needs were also investigated among 338 educational administrators. Second, the strategies were developed and their appropriateness was examined by nine experts. Third, the feasibility and utility of the strategies were evaluated by 338 educational administrators. The research instruments consisted of a content synthesis form, a semi-structured interview protocol, a questionnaire, and a strategy evaluation form. Qualitative data were analyzed using content analysis, while quantitative data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and the Priority Needs Index Modified (PNI modified). The findings revealed that the strategies for managing innovative educational institutions to enhance sustainability comprised four main strategies, eight sub-strategies, 16 measures consisting of 48 items, and 53 indicators. The four main strategies were: 1) organizational restructuring and management system development; 2) organizational culture and learning development; 3) human resource development; and 4) leadership development in the digital and innovation era. The expert review indicated that the strategies were appropriate. Overall, the strategies were rated at a high level in terms of both feasibility and utility, with leadership development in the digital and innovation era receiving the highest evaluation. The developed strategies can serve as a systematic framework for transforming vocational educational institutions into innovative organizations and supporting their continuous and sustainable development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
References
จินตกานต์ สุธรรมดี, (2560). กรอบการศึกษาวัฒนธรรมองค์การเพื่อเพิ่มประสิทธิผลการปฏิบัติงาน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 7(2), 30-37.
ชญานิศ อินทะวงศ์, นวัตกร หอมสิน, และพิมพ์พร จารุจิตร์. (2566). กลยุทธ์การบริหารสู่องค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 481–495.
ณปภาพร จันทร์ดวง. (2566). การบริหารสถานศึกษาสู่การเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรม [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
ปวีณา กันถิน. (2560). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนประชารัฐ เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 5. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เพ็ญพิมล พลสมบัติ, และบุญชม ศรีสะอาด. (2565). แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(2), 658-672,
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2544). การจัดการทรัพยากรมนุษย์.
ยงยุทธ สงพะโยม. (2565). กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาในยุคปกติใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาลัยศิลปากร].
ยินดี ฮานาฟี. (2562). แนวทางการส่งเสริมการมีภาวะผู้นาเชิงนวัตกรรมสาหรับครูโรงเรียนสามโคกสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี. มหาวิทยาลัยรังสิต.
รักษ์ วรกิจโภคาทร. (2547). การจัดการนวัตกรรมทางผลิตภัณฑ์และกระบวนการผลิตในการจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร Innovation Management for Executives (IMEs). สำนักนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2556). พฤติกรรมองค์การ. สยามบุ๊คส์.
รัติยา พรสุวรรณ์, และวัลลภา อารีรัตน์. (2569). การศึกษาวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(1), 143-152.
ราชกิจ พรหมชาติ, ทนง ทองภูเบศร์, และวีระวัฒน์ พัฒนกุลชัย. (2567). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารอาชีวศึกษา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(4), 469–484.
สุริศา ริมคีรี. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
Bass, B. M. (1999). Two decades of research and development in transformational leadership. European Journal of Work and Organizational Psychology, 8(1), 9–32.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. National Bureau of Economic Research.
Burns, T., & Stalker, G. M. (1961). The management of innovation. Tavistock Publications.
Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350-383.
Fullan, M. (2005). Leadership and sustainability: System thinkers in action. Corwin Press.
Mintzberg, H. (1979). The structuring of organizations: A synthesis of the research. Prentice-Hall.
Mintzberg, H. (1987). The strategy concept I: Five Ps for strategy. California Management Review, 30(1), 11–24.
OECD. (2018). OECD science, technology and innovation outlook 2018. OECD Publishing.
OECD. (2021). Vocational education and training in Thailand (OECD Reviews of Vocational Education and Training). OECD Publishing.
Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development: An inquiry into profits, capital, credit, interest, and the business cycle. Harvard University Press.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Sheninger, E. C. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times (2nd ed.). Corwin.
