กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ดำเนินการวิจัยโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ศึกษาและสังเคราะห์องค์ประกอบของการบริหารสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืนจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งตรวจสอบความเหมาะสมขององค์ประกอบโดยการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน และศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นจากผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 338 คน 2) สร้างและตรวจสอบ ความเหมาะสมของกลยุทธ์โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน และ 3) ประเมินความเป็นไปได้และ ความเป็นประโยชน์ของกลยุทธ์จากผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 338 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสังเคราะห์เนื้อหา แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสอบถาม และแบบประเมินกลยุทธ์ วิเคราะห์ข้อมูล เชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNI modified) ผลการวิจัยพบว่า กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืน ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์หลัก 8 กลยุทธ์รอง 16 มาตรการ รวม 48 ข้อ และ 53 ตัวชี้วัด ได้แก่ 1) การปรับโครงสร้างองค์กรและระบบการบริหารจัดการ 2) การพัฒนาวัฒนธรรมองค์กรและการเรียนรู้ 3) การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และ 4) การพัฒนาภาวะผู้นำในยุคดิจิทัลและนวัตกรรม ผลการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิพบว่า กลยุทธ์มีความเหมาะสม และผลการประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ของกลยุทธ์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยกลยุทธ์ที่มีผลการประเมินสูงสุด ได้แก่ การพัฒนาภาวะผู้นำในยุคดิจิทัลและนวัตกรรม ผลการวิจัยสะท้อนว่า กลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้นสามารถใช้เป็นแนวทางเชิงระบบในการขับเคลื่อนสถานศึกษาอาชีวศึกษาให้เป็นองค์กรแห่งนวัตกรรม และสนับสนุนการพัฒนาองค์กรอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จินตกานต์ สุธรรมดี, (2560). กรอบการศึกษาวัฒนธรรมองค์การเพื่อเพิ่มประสิทธิผลการปฏิบัติงาน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 7(2), 30-37.
ชญานิศ อินทะวงศ์, นวัตกร หอมสิน, และพิมพ์พร จารุจิตร์. (2566). กลยุทธ์การบริหารสู่องค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 481–495.
ณปภาพร จันทร์ดวง. (2566). การบริหารสถานศึกษาสู่การเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรม [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
ปวีณา กันถิน. (2560). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนประชารัฐ เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 5. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เพ็ญพิมล พลสมบัติ, และบุญชม ศรีสะอาด. (2565). แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(2), 658-672,
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2544). การจัดการทรัพยากรมนุษย์.
ยงยุทธ สงพะโยม. (2565). กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาในยุคปกติใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาลัยศิลปากร].
ยินดี ฮานาฟี. (2562). แนวทางการส่งเสริมการมีภาวะผู้นาเชิงนวัตกรรมสาหรับครูโรงเรียนสามโคกสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี. มหาวิทยาลัยรังสิต.
รักษ์ วรกิจโภคาทร. (2547). การจัดการนวัตกรรมทางผลิตภัณฑ์และกระบวนการผลิตในการจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร Innovation Management for Executives (IMEs). สำนักนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2556). พฤติกรรมองค์การ. สยามบุ๊คส์.
รัติยา พรสุวรรณ์, และวัลลภา อารีรัตน์. (2569). การศึกษาวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(1), 143-152.
ราชกิจ พรหมชาติ, ทนง ทองภูเบศร์, และวีระวัฒน์ พัฒนกุลชัย. (2567). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารอาชีวศึกษา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(4), 469–484.
สุริศา ริมคีรี. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
Bass, B. M. (1999). Two decades of research and development in transformational leadership. European Journal of Work and Organizational Psychology, 8(1), 9–32.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. National Bureau of Economic Research.
Burns, T., & Stalker, G. M. (1961). The management of innovation. Tavistock Publications.
Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350-383.
Fullan, M. (2005). Leadership and sustainability: System thinkers in action. Corwin Press.
Mintzberg, H. (1979). The structuring of organizations: A synthesis of the research. Prentice-Hall.
Mintzberg, H. (1987). The strategy concept I: Five Ps for strategy. California Management Review, 30(1), 11–24.
OECD. (2018). OECD science, technology and innovation outlook 2018. OECD Publishing.
OECD. (2021). Vocational education and training in Thailand (OECD Reviews of Vocational Education and Training). OECD Publishing.
Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development: An inquiry into profits, capital, credit, interest, and the business cycle. Harvard University Press.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Sheninger, E. C. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times (2nd ed.). Corwin.
