การกำหนดเหตุฉกรรจ์สำหรับความผิดฐานยักยอก ศึกษากรณี : การยักยอกเงินบริจาค

บทคัดย่อ

          บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาและวิเคราะห์ถึงปัญหาบทบัญญัติอันเป็น ความผิดพื้นฐานและเหตุฉกรรจ์ในความผิดอาญาฐานยักยอก ในปัจจุบันนั้นยังมีขอบเขตความรับผิด และบทกำหนดโทษที่ไม่ครอบคลุมถึงกรณียักยอกเงินบริจาค โดยที่ผู้กระทำอาศัยมูลค่าของเงินบริจาคและความเดือดร้อนของผู้ตกทุกข์ได้ยากหรือด้อยโอกาสเป็นมูลเหตุจูงใจในการกระทำ ความผิด ซึ่งถือว่าผู้กระทำมีพฤติการณ์ที่ชั่วร้ายมากกว่าการยักยอกทรัพย์ทั่วไปของส่วนบุคคล แสดงให้เห็นถึงการไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิด ไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย จึงสมควรที่จะถูกตำหนิโดยสังคม ตลอดจนได้รับการลงโทษจากการกระทำของตนนั้น นอกจากนี้ สังคมไทยยังคงเป็นสังคมแห่ง การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ การยักยอกเงินบริจาคจึงมีโอกาสในการเกิดการกระทำความผิดมากกว่า การยักยอกทรัพย์ทั่วไปของส่วนบุคคล เมื่อความผิดดังกล่าวมีโอกาสในการเกิดการกระทำความผิด มาก ย่อมสร้างความเสียหายอย่างแท้จริงให้กับสังคมอย่างมาก ทั้งผลกระทบต่อภาคประชาชน และการบังคับใช้กฎหมาย จึงจำเป็นต้องมีบทบัญญัติเป็นการเฉพาะและบทลงโทษที่รุนแรงขึ้น เพื่อเป็นการยับยั้งอาชญากรรมในสังคม

          ดังนั้น เพื่อให้โทษที่จะบังคับแก่กรณีดังกล่าวมีความสอดคล้องต่อสภาพการณ์ใน ปัจจุบันและ ได้สัดส่วนกับความร้ายแรงที่เกิดขึ้นต่อสังคมอย่างแท้จริงตลอดจนความชั่วร้ายภายใน จิตใจของผู้กระทำความผิด อนึ่ง เพื่อให้กฎหมายอาญาในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการควบคุม พฤติกรรมของบุคคลในสังคมและสามารถข่มขู่ ยับยั้ง การกระทำความผิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ เท่าทันต่อลักษณะของการกระทำความผิดในปัจจุบัน ผู้วิจัยจึงเห็นว่า เงินบริจาคสมควรได้รับ ความคุ้มครองจากกฎหมายเป็นพิเศษกว่าทรัพย์สินทั่วไปที่เป็นของส่วนบุคคล โดยกำหนดเหตุฉกรรจ์ เพิ่มเติมให้การยักยอกเงินบริจาคนั้นเป็นเหตุฉกรรจ์สำหรับความผิดฐานยักยอกให้ผู้กระทำความผิด ต้องได้รับโทษหนักขึ้นเป็นพิเศษกว่าการยักยอกกรณีทั่ว ๆ ไป