Guidelines for potential development of the Sufficiency Economy Learning Center Uthaithani Province.

Authors

  • ชลอรัตน์ ศิริเขตรกรณ์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์

Keywords:

การพัฒนา, ศักยภาพ, ศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง

Abstract

This research is a mixed research research consisting of qualitative research and quantitative research. To study the potential of the Sufficiency Economy Learning Center Uthai Thani Province by in-depth interview worker group, farmer group representative organic agriculture, community leaders, government officials, private sector (32 persons). And study the perspectives of tourists traveling to travel within the province using accidental sampling method; the sample consisted of 423 people. Data are summarized and analyzed as percentage, mean and standard deviation (S.D.). Lead to suggesting the potential development of the Sufficiency Economy Learning Center Uthai Thani Province. In addition, the idea of information and communication technology is being developed for the potential of the Sufficiency Economy Learning Center. Uthai Thani Province.

References

กาญจนา สุคัณธสิริกุล. (2556). การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาค
ตะวันออกเฉียงเหนือ. นครราชสีมา : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2557). การศึกษาศักยภาพและสร้างรูปแบบเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชน
และมัคคุเทศก์ท้องถิ่นการท่องเที่ยวชุมชนเทศบาลตำบลนาครัว อำเภอแม่ทะ จังหวัด
ลำปาง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 85 – 97.
จักรกฤษณ์ แสนพรหม. (2556). ความจำเป็นของสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยว
ผู้สูงอายุและผู้สูงอายุในพื้นที่ กรณีศึกษา สถานที่ท่องเที่ยวซึ่งเป็นพระธาตุบริวารของ
พระธาตุพนม จังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สืบค้นจาก ฐานข้อมูล
วิทยานิพนธ์อิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ชิตวร ลีละผลินและภัทรชนม์ รัชตะหิรัญ. (2561). ปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวกของโฮมสเตย์ที่มีผล
ต่อความต้องการของนักท่องเที่ยว ไทยที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารการวิจัยการ
บริหาร การพัฒนา, 8(2), 1 – 12.
ชาลินี บุญยะศัพท์. (2556). ความพร้อมด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในการ
บริหารงานของบุคลากร. วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2544). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเขตลุ่มแม่น้ำวาง. กรุงเทพฯ : สำนักงาน
กองทุนสนับสนุนการวิจัย.
เดโช แสนภักดี. (2546). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ของ
สมาชิกกลุ่มอาชีพ จังหวัดขอนแก่น. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นรเศรษฐ์ คำสี. (2560). อิทธิพลของการรับรู้เรื่องความปลอดภัยของแหล่งท่องเที่ยวผ่านสื่อสังคม
ออนไลน์ที่มีต่อการตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ในประเทศไทย
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สืบค้นจาก ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์อิเล็กทรอนิกส์
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
นิสิต คำหล้า อนันต์ พลธานีและอรุณี พรมคำบุตร. (2557). บทบาทของการพัฒนาศูนย์เรียนรู้
เศรษฐกิจพอเพียงในชุมชน : กรณีศึกษา อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารแก่น
เกษตร, 42 ฉบับพิเศษ (2), 258 -264.
บัญญัติ พิลา. (2560). แรงจูงใจในการเดินทาง ความน่าเชื่อถือของข้อมูล การสื่อสารปากต่อปาก
แบบออนไลน์ ทัศนคติในการเดินทาง และการใช้สื่อสังคมออนไลน์ที่มีผล ต่อการ
ตัดสินใจอิเล็กทรอนิกส์(E-decision) เพื่อเลือกแหล่งท่องเที่ยว ในประเทศไทยของ
ผู้บริโภคในจังหวัดสระบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สืบค้นจาก ฐานข้อมูล
วิทยานิพนธ์อิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เชียงใหม่ : คณะ
มนุษยศาสตร์ สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ไพรัช ธัชยพงษ์และพิเชษฐ์ ดรุงเวโรจน์. (2541). เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา. สำนักงาน
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
วิรัญชนา ใจสม. (2560). การศึกษาปัจจัยการรับรู้สื่อสังคมออนไลน์ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเดินทาง
ท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สืบค้นจาก
ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์อิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ราณี อิสิชัยกุล. (2547). การจัดการทรัพยากรมนุษย์เพื่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ :
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เพ็ญศรี ฉิรินัง. (2558). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิจัย
มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 1-14.
ยุทธศักดิ์ สุภสร. (2562). ทิศทางท่องเที่ยวไทยในปี 2562. สืบค้นเมื่อ 29 มิถุนายน 2562, จาก
https://www.tatreviewmagazine.com.
สุรางค์รัตน์ อมรเลิศวรากุล. (2562). ผู้ประกอบการไทยควรรู้ “นักท่องเที่ยวจีนรุ่นใหม่” กลุ่ม
ผู้บริโภคที่ทรงอิทธิพลในปัจจุบัน. บทความการประชุมเวทีเสวนาภายใต้หัวข้อ“เจาะลึกและ
แสวงหาโอกาสในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวภายใต้กระแสความนิยมสมัยใหม่ของจีน” จัด
โดยบริษัท Now Travel AsiaMedia Group.
สุรวุฒิ วรวิทย์พินิต วรรณวีร์ บุญคุ้มและนรินทร์ สังข์รักษา. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการ
ศูนย์การเรียนรู้ วิถีเมืองเพชรตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, วารสารวิชาการ Veridian
E-Journal บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศิลปกร, 10(2), 1515 – 1529.
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร, โอชัญญา บัวธรรมและชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนา
ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา.วารสารวิทยาลัย
บัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9 (1), 234-259.
เศวตฉัตร นาคะชาตและประสิทธิ์ กุลเทพพรหม. (2559). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการสื่อ
ความหมายการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในวิถีวัฒนธรรมโหนด นาเล ตำบลท่าหิน อำเภอ
ทิงพระ จังหวัดสงขลา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

Downloads

Published

2022-06-30

How to Cite

ศิริเขตรกรณ์ ช. (2022). Guidelines for potential development of the Sufficiency Economy Learning Center Uthaithani Province. KASALONGKHAM RESEARCH JOURNAL, Chiang Rai Rajabhat University, 16(1), 121–133. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ksk/article/view/248967

Issue

Section

(Research Article)