การเรียนรู้แบบ “สอนน้อยเรียนมาก” ในศตวรรษที่ ๒๑ กับการเรียนรู้เชิงพุทธ

บทคัดย่อ

แนวคิด หลักการและกระบวนการเรียนรู้วิธีการสอนน้อยเรียนมาก (Teach Less  Learn More-TLLM)   คือ การสอนเท่าที่จำเป็น  ครูมีหน้าที่เพียงการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง  คอยสังเกตพฤติกรรมเด็กเป็นรายบุคคล อำนวยความสะดวกในการเรียนรู้  จัดสภาพการเรียนรู้เพื่อให้ผู้เรียนตื่นตัว และเตรียมตัวเรียนตลอดเวลา  เป็นการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (Student Center) ทฤษฎีที่สนับสนุนแนวคิดสอนน้อยเรียนมาก คือ ทฤษฎีการสร้างความรู้ (Constructivist Theory)

การเรียนรู้เชิงพุทธที่สอดคล้องกับวิธีการสอนน้อยเรียนมาก  คือ กระบวนการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาตนเองอยู่ ๓ ประการ คือ  ปริยัติ  ปฏิบัติ และปฏิเวธ  รวมทั้ง ไตรสิกขา  สุตะ สังวร สัญญมะ  องค์ประกอบที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ กัลยาณมิตร  ปรโตโฆสะ  โยนิโสมนสิการ และ มรรคมีองค์ ๘  สอนน้อยของพระพุทธองค์ทรงสอนเท่าที่จำเป็น และสอนแตกต่างกันไปตามอุปนิสัยของผู้ฟัง  และเพื่อให้ผู้ฟังเรียนรู้ด้วยการฝึกฝนปฏิบัติด้วยตนเอง  เรียนรู้จากประสบการณ์ หรือ สถานการณ์ที่พระองค์ได้ออกแบบการเรียนรู้ไว้ให้  ผู้เรียนจึงต้องเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างมาก ดังนั้น กระบวนการเรียนรู้แบบ “สอนน้อย เรียนมาก” จึงคล้ายคลึงกับการเรียนรู้เชิงพุทธ ที่เน้นความสำคัญที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง (Student Center)  ตรงกับการเรียนแบบ “วิปัสสนาธุระ”