ชุมชนนวัตวิถีการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาชุมชนนวัตวิถีด้านการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บนฐานทุนทางทรัพยากรโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนดอนดู่ ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการสำรวจ สัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม และปฏิบัติการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วม
ผลการวิจัย : การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากรโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนดอนดู่ ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม โดยได้ดำเนินการวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชน เพื่อสร้างกรอบแนวคิดการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมกับบริบทชุมชน และการออกแบบแผนการดำเนินงานท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วม การทดลองจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ การร่วมกันประเมินผลการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จากต้นทุนทางทรัพยากร ก่อให้เกิดผลลัพธ์เชิงสร้างสรรค์ ๘ ส่วน คือ การจัดการต้นทุนทรัพยากร พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ การจัดการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วม ส่งเสริมผู้ประกอบการสร้างสรรค์ไปพร้อมกับการพัฒนาชุมชน การออกแบบกิจกรรมและสินค้าสร้างสรรค์ และการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ ส่งผลให้เกิดชุมชนนวัตวิถีด้านการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกร็ก ริชาร์ดส และคณะ. คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) งานท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน, ๒๕๖๑.
จิดาภา เรืองกิตติญา และคณะ. “การประยุกต์หลักการจัดการธรุกิจตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดสุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ”. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ. ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๑ (มกราคม - มิถุนายน ๒๕๖๓).
นภธร ศิวารัตน์ และภักดี โพธิ์สิงห์. “นโยบายการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยชุมชนอย่างยั่งยืน”. วารสาร มจรอุบลปริทรรศน์. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๒).
ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก. “รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง”. Veridian E-Journal, Silpakorn University. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – เมษายน ๒๕๕๙).
พระครูวิมลศิลปกิจ (เรืองฤทธิ์ ธนปญฺโญ)และคณะ. “การศึกษารูปแบบและสภาพแหล่งเรียนรู้ของวัดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงราย”. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๕.
ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. “การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย”. Suranaree J. Soc. Sci., Vol.6 No.1 (June 2012).
วรัชยา ศิริวัฒน์. การบริหารร่วมสมัย (Contemporary Administration). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ๒๕๕๔.
เอนก ใยอินทร์ และคณะ. “นวัตวิถีของดีชุมชน : การต่อยอดภูมิปัญญาสู่การเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจ”.วารสาร มจร การพัฒนาสังคม ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม – สิงหาคม ๒๕๖๔).
John M.Cohen and NormanT. Rural–Development Participation : Concepts and Measures for Project Design, Implementation and valuation. The Rural Development Committee Center for International Studies Cornell University,1977.
Wurzburger, Introduction to the SantaFe & UNESCO International Conference A Global Conversation on Best Practices and New Opportunities. In Wurzburger, R. (Ed.). Creative Tourism A Global Conversation how to provide unique creative experiences for travelers worldwide: at present at the 2008 Santa Fe & UNESCO International Conference on Creative Tourism in Santa Fe. (pp. 15–25). New Mexico: USA.,2010.
