การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยสำหรับนิสิตชาวต่างชาติในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

         บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ๑) ศึกษาสภาพและปัญหาการเรียนภาษาไทยของนิสิตชาวต่างชาติในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ๒) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยที่เหมาะสมกับบริบทของผู้เรียน ๓) ประเมินประสิทธิภาพและความพึงพอใจของนิสิตชาวต่างชาติที่ได้เรียนด้วยรูปแบบดังกล่าว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) ประกอบด้วย ๔ ขั้นตอน ได้แก่ การวิเคราะห์ปัญหา การออกแบบและพัฒนา การทดลองใช้ และการประเมินผล กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตชาวต่างชาติที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (ส่วนกลาง) ปีการศึกษา ๒๕๖๗ ชั้นปีที่ ๑ จาก ๔ คณะ จำนวน ๔๐ รูป/คน ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาภาษาไทยพื้นฐานในปีการศึกษา ๒๕๖๗ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม คู่มือรูปแบบการจัดการเรียนการสอนการอ่านภาษาไทย และแบบทดสอบการอ่านภาษาไทยของนิสิตต่างชาติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที (t-test) แบบไม่เป็นอิสระต่อกัน

         ผลการวิจัยพบว่า นิสิตส่วนใหญ่มีปัญหาในการอ่านคำศัพท์ไม่ถูกต้อง รู้คำศัพท์น้อย ไม่เข้าใจความหมาย ออกเสียงไม่ชัด และใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันน้อย ทำให้หลีกเลี่ยงการอ่านภาษาไทยและไม่ชอบรายวิชาที่เน้นทักษะการอ่าน รูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นคู่มือกิจกรรมการอ่านตามลำดับขั้น ได้แก่ ก่อนอ่าน ระหว่างอ่าน หลังอ่าน และการประเมินผล ซึ่งผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ และทดลองใช้จริงกับนิสิต ผลการทดลองใช้พบว่านิสิตมีคะแนนการอ่านหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของรูปแบบดังกล่าวในการพัฒนาทักษะการอ่านภาษาไทย นอกจากนี้ ความพึงพอใจของนิสิตที่มีต่อรูปแบบการจัดการเรียนการสอนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย ๔.๔๐) โดยเฉพาะในด้านการกระตุ้นความสนใจและส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ของนิสิต