พุทธศาสตร์กับประสิทธิภาพการศึกษา

บทคัดย่อ

พุทธศาสตร์กับประสิทธิภาพการศึกษา เป็นการนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในสถานศึกษาที่นำไปสู่การเรียนรู้ได้อย่างมีความเข้าใจ เพื่อลดและแก้ปัญหากับผู้เรียนที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่ในชั้นเรียน  ตามสภาวะของอารมณ์ขณะนั้น ผู้เรียนไม่พร้อมเรียนเพราะบริบทแวดล้อมที่ทำให้ “สมาธิ” และ “สติ” บกพร่องต่อการเรียนรู้และรับรู้ เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพทางการศึกษาแห่งการเรียนรู้และรับรู้ พบว่า พุทธวิธีที่ควบคุมความรู้สึกเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการศึกษาต่อการเรียนรู้และการรับรู้ ขั้นพื้นฐาน คือ หลักพุทธธรรม เบญจขันธ์ หรือ ขันธ์ ๕ ได้แก่ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ เมื่อเกิดภาวะแห่งทุกข์ที่เข้ามารบกวนสามารถปรับได้ด้วย วิธีควบคุมความรู้สึกที่เป็นทุกข์กาย วิธีควบคุมอกุศลเวทนา และวิธีควบคุมอกุศลอุเบกขาเวทนา องค์ประกอบของหลักพุทธธรรมที่นำมาบูรณาการทางการศึกษาเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพในตัวผู้เรียนนั้น เป็นเรื่องของเวทนา เมื่อเกิดการเรียนรู้ ย่อมมีความรู้สึก (เวทนา) เข้าไปเกี่ยวข้องอย่างแยกไม่ออก และความรู้สึก (เวทนา) จึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับการศึกษาอยู่ ๒ ลักษณะ คือ ความรู้สึก (เวทนา) กับความไร้ประสิทธิภาพของการศึกษาและความรู้สึก (เวทนา) กับประสิทธิภาพการศึกษา ที่ทำให้เกิดประสิทธิภาพการศึกษา ตัวแปรสำคัญที่ทำให้เกิดประสิทธิภาพการศึกษา คือ การพัฒนา ”กายกับจิต” ให้ถึงพร้อมตามหลักพุทธธรรมที่กำหนด