พุทธศิลป์กับการนำไปประดับตกแต่งโรงแรม : ความเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม ?

Main Article Content

อำนาจ ยอดทอง

บทคัดย่อ

บทความชิ้นนี้มีจุดมุ่งหมายสำคัญเพื่อศึกษาประเด็นปัญหาเกี่ยวกับการนำพุทธศิลป์ไปประดับตกแต่งโรงแรม ในด้าน “ความเหมาะสม” และ “ไม่เหมาะสม” ตามหลักคารวธรรมในพระรัตนตรัย พบว่า การนำพุทธศิลป์ไปตกแต่งโรงแรมเกิดจากเจตนาที่ดี ต้องการแสดงพุทธศิลป์อันเป็นเอกลักษณ์ของชาติไทย อีกทั้งยังเป็นการช่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคใหม่ที่สามารถทำได้ หากจัดเป็นเขต บริเวณ ห้อง หรืออาคารแยกต่างหากจากสถานที่ต่างๆ ในโรงแรม ถือว่า “เหมาะสม” แต่หากจัด
รวมไว้ในสถานที่ หรือห้องต่างๆ ของโรงแรม ก็ขึ้นอยู่กับว่าพุทธศิลป์เหล่านั้นเป็นศิลปะประเภทใด หากเป็นประเภทจิตรกรรมและประติมากรรม ก็สามารถทำได้ในบางห้อง เช่น ห้องนอน ห้องรับแขก ห้องทั่วไป ยกเว้นบางห้องที่ไม่สมควร เช่น ห้องสุขา ห้องน้ำ ห้องบันเทิง เป็นต้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ยอดทอง อ. . “พุทธศิลป์กับการนำไปประดับตกแต่งโรงแรม : ความเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม ?”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 1, ฉบับที่ 2, สิงหาคม 2018, น. 92-111, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/141206.
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กีรติ บุญเจือ. ชุดปัญหาปรัชญา: ปรัชญาศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช, ๒๕๒๒.

ขจิต กอบเดช. งานโรงแรม : ฝ่ายห้องพัก งานแม่บ้านในโรงแรม และสถาบันอื่นๆ. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด, ๒๕๓๕.

คูณ โทขันธ์. พุทธศาสนากับสังคมและวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์, ๒๕๔๕.

นิคม จารุมณี. การท่องเที่ยวและการจัดการอุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร : ภาคพัฒนาตำราและเอกสารวิชาการ หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู, ๒๕๓๕.

นิศา ชัชกุล. อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๐.

บุญชนะ บุญเลิศ. รวยจริง กับ การลงทุนทำโรงแรม รีสอร์ท และพลาซ่าขนาดจิ๋ว. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซีเอ็ด ยูเคชั่น จำกัด (มหาชน), ๒๕๕๔.

ปิ่น มุทุกันต์. แนวสอนธรรมะตามหลักสูตรนักธรรมตรี. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

พระครูปัญญามุนี (อ่อน) (ผู้แปล). คัมภีร์มงคลทีปนีแปล. นนทบุรี: ทวีพิมพ์ดี, ม.ป.ป..

พระเทวินทร์ เทวินฺโท. พุทธจริยศาสตร์: พุทธจริยศาสตร์ จริยศาสตร์ และจริยธรรม. นนทบุรี : สหมิตรพริ้นติ้ง, ๒๕๔๔.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๑๖. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด, ๒๕๕๑.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ ๑๑/๒ ขนาดตัวอักษรใหญ่. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด, ๒๕๕๑.

ฟื้น ดอกบัว. พระพุทธศาสนากับคนไทย. กรุงเทพมหานคร: ศิลปาบรรณาคาร, ๒๕๔๒.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. ธรรมานุกรม ประมวลจากพระนิพนธ์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๑๕.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล ฉบับมหากุฏราชวิทยาลัย. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๓๖.

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, ๒๕๔๖.

สุเชาว์ พลอยชุม. สารานุกรมพระพุทธศาสนา ประมวลจากพระนิพนธ์ สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

แสง จันทร์งาม. พุทธศาสนาวิทยา. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร: บรรณาคาร, ๒๕๓๕.

ประชาไทย. “ดาราเทวี” จำลองวัดในโรงแรมเส้นแบ่งความคิดที่ยังไร้ดุลยภาพ. ใน ประกาศ: ประมวลจริยธรรมประชาไท, .