ศึกษาการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักศึกษา

Main Article Content

นิเวศน์ วงศ์สุวรรณ

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง ศึกษาการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักศึกษา มีวัตถุประสงค์ คือ ๑) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นนักศึกษา ๙ ด้าน คือ ด้านความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์ การมีวินัย การเสียสละ ความกตัญญูกตเวที การประหยัด ความอดทน ความเพียร และความเมตตา ๒) เพื่อเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นระหว่างนักศึกษาต่อการศึกษาการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรม ๓) เพื่อวิเคราะห์ระดับความคิดเห็นของนักศึกษาต่อการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมไปประยุกต์ใช้ตามตัวแปรลักษณะข้อมูลทั่วไป ที่ได้มาจากการสุ่มแบบสอบถามและแบบเจาะจง จำนวน ๑๒๐ คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป spss+


        ผลการวิจัยพบว่า


        ๑. ผลการวิเคราะห์ความคิดเห็นต่อการศึกษาการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักศึกษา ๙ ด้านคือ ด้านความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์ การมีวินัย การเสียสละ ความกตัญญูกตเวที การประหยัด ความอดทน ความเพียร และความเมตตา พบว่า นักศึกษามีความคิดเห็นต่อการศึกษาการใช้เหตุผล
เชิงจริยธรรมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก


        ๒. ผลวิเคราะห์เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการจัดกิจกรรมพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษาทั้ง ๙ ด้านของนักศึกษา พบว่า มีค่าเฉลี่ยสูงทุกรายข้อ ค่าเฉลี่ยที่ ๔.๔๓-๔.๖๙ โดยมีค่าเฉลี่ย ๓ ระดับ คือ (๑) ด้านความเมตตาของนักศึกษา มีค่าเฉลี่ยสูงมากที่สุด ๔.๖๙ (๒) ด้านการเสียสละของนักศึกษา มีค่าเฉลี่ยสูงมาก ๔.๕๙ (๓) ด้านความรับผิดชอบของนักศึกษา มีค่าเฉลี่ยสูง ๔.๔๗


          ๓.       ผลวิเคราะห์เปรียบเทียบความคิดเห็นการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักศึกษา พบว่านักศึกษาชายและหญิงมีความคิดเห็นต่อการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรม มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ๐.๐๑

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วงศ์สุวรรณ น. “ศึกษาการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของนักศึกษา”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 1, ฉบับที่ 2, สิงหาคม 2018, น. 112-24, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/141207.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กีรติ บุญเจือ. ชุดพื้นฐานปรัชญาจริยศาสตร์สำหรับผู้เริ่มเรียน. กรุงเทพมหานคร: บริษัทไทยวัฒนาพาณิช จำกัด, ๒๕๓๔.

เทิดทูน ค้าขาย. “การศึกษาความคิดเห็นของอาจารย์และนักศึกษาต่อการจัดกิจกรรมนักศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดนครราชสีมา”. ปริญญาศึกษามหาบัณฑิต. สาขาการบริหารการศึกษา: มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล, ๒๕๔๖.

ประภาศรี สีหอำไพ. พื้นฐานการศึกษาทางศาสนาและจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๓๕.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). ปรัชญาการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เคล็ดไทย, ๒๕๑๘.

ศ.ดร. วิทย์ วิศทเวทย์. จริยศึกษาเบื้องต้นมนุษย์กับปัญหาจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อักษรเจริญทัศน์, ๒๕๓๒.

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. จิตพิสัย: มิติที่สำคัญของการพัฒนาคน. ๒๕๔๐

เสฐียรพงษ์ วรรณปก. พุทธวิธีการสอนจากพระไตรปิฎก. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๐.

Bill Forisha and Barbara Forisha. Moral Development and Education. 1976.

กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (๒๕๔๔). นโยบายเยาวชนแห่งชาติและแผนพัฒนาเด็กและเยาวชนระยะยาว. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.Social.go.th/masterplan.html [๑๐ มิถุนายน ๒๕๕๒].