ศึกษาวิเคราะห์คำว่าสภาในพระไตรปิฎก : กรณีศึกษาสภาธรรมตามแนวพุทธกับสภาไทย

บทคัดย่อ

คำว่า “สภา” หมายถึงองค์การ หรือสถานที่ประชุม เช่น สภาผู้แทนราษฎร สภาสตรีแห่งชาติ หรือหมายถึงโรงเป็นที่กล่าวกับ, โรงเป็นที่ประชุมกล่าว คำว่า สภา จะสงวนไว้ใช้เฉพาะแต่สภาสูงสุด
แห่งชาติ คือรัฐสภา แต่ความคิดนั้น ก็คงอยู่ไม่ได้ เพราะขัดกับหลักเรื่องการขยายตัวของภาษา ต่อมา จึงปรากฏว่า มีสภาอะไรต่อมิอะไรขึ้นอีกมากมาย จากประสบการณ์ในปัจจุบัน พบว่า การประชุมของสภาบางสภา เช่น สภาผู้แทนราษฎร ของหลายประเทศ มีการโต้เถียงกันด้วยถ้อยคำที่รุนแรง บางครั้ง หยาบคายจนเกิดการวิวาท ที่ประชุมเช่นนี้ เรียกว่าสภาได้หรือไม่ ทำให้นึกถึงคำสอนที่พระพุทธตรัสไว้ในโขมทุสสสูตรที่แปลความว่า ที่ประชุมใดไม่มีสัตบุรุษ ที่ประชุมนั้น ไม่ชื่อว่าสภา แล้วให้ความหมาย วิเคราะห์คำว่า สภา เพื่อแปลเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องสภาธรรมตามแนวพุทธไว้อย่างชัดเจน แล้วสรุปว่า หากจะเลือกผู้แทนราษฎร ต้องเลือกผู้มีคุณธรรม และจริยธรรม มีคุณสมบัติของสัตบุรุษ ที่เรียกว่าสัปปุริสธรรม ๗ และประพฤติหลักการเพื่อความเจริญอย่างเดียว ไม่มีความเสื่อม ที่เรียกว่าอปริหานิยธรรม ๗ ดังกล่าว ก็จะทำให้ผู้แทนราษฎรรู้สึกถึงบุญคุณของประชาชนและตั้งหน้าทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์ เพื่อตอบแทนบุญคุณของประชาชนและประเทศชาติ