การศึกษาสาเหตุที่ส่งผลให้นักเรียนวิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทอง มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสาเหตุที่ส่งผลให้นักเรียนวิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทองมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำและศึกษาแนวทางในการดำเนินการช่วยเหลือ การป้องกันและการส่งเสริม ประชากรกลุ่มเป้าหมายได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ วิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทองที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย ผู้บริหาร คณะครูและนักเรียนที่เป็นกลุ่มเป้าหมายพร้อมเพื่อนร่วมชั้นเรียน รวมทั้งผู้ปกครองนักเรียนกลุ่มเป้าหมาย รวบรวมข้อมูลโดยการการสัมภาษณ์และการสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า สาเหตุที่ส่งผลให้นักเรียนวิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทองมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำมากที่สุดคือ สาเหตุด้านผู้เรียน ร้อยละ ๕๘ รองลงมาคือ สาเหตุด้านผู้สอนร้อยละ ๓๐ ต่อมาคือ สาเหตุด้านสถานศึกษาร้อยละ ๗ และสุดท้ายคือ สาเหตุด้านครอบครัวและสิ่งแวดล้อมทางบ้านร้อยละ ๕
แนวทางในการดำเนินการช่วยเหลือ การป้องกัน และการส่งเสริมโดยสรุปคือ ๑) สร้างความเข้าใจกับนักเรียน ๒) กวดขันนักเรียนในเรื่องความประพฤติ ๓) พัฒนาครู ๔) สร้างความเข้าใจกับครูประจำวิชาในเรื่องการมอบหมายงาน ๕) สร้างความเข้าใจกับคณะครูในเรื่องบทบาท หน้าที่ของครู ๖) สร้างความเข้าใจกับผู้ปกครอง ๗) จัดทำปฏิทินกิจกรรมของวิทยาลัยให้ชัดเจน ๘) วางแผนในเรื่องการจัดเด็กไปแสดงเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรม ๙) มอบหมายให้คนใกล้ตัวของเด็ก เช่น เพื่อน ช่วยกันกระตุ้นเรื่องเรียน ๑๐) จัดประชุมระดมสมอง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แย้มเสาธง. การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนิสิตหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. วารสารวิชาการศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๒ ตุลาคม ๒๕๕๕ – มีนาคม ๒๕๕๖.
กระทรวงศึกษาธิการ. พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๔๕ และ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๓. กรุงเทพมหานคร : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กรรณิการ์ ภิรมย์รัตน์, ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนตามหลักสูตรแกนกลาง การศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช ๒๕๕๑ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทม. ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ปีงบประมาณ ๒๕๕๔.
คณะอนุกรรมการปฏิรูปการเรียนรู้. ปฏิรูปการเรียนรู้ผู้เรียนสำคัญที่สุด. พิมพ์ครั้งที่ ๕. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ, โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, ๒๕๔๓.
จำลอง สิงห์คำ. ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมครอบครัวกับผลการเรียนของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ ๑ แผนกวิชาช่าง อิเล็กทรอนิกส์ วิทยาลัยการอาชีพฝาง. สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ, ๒๕๕๕.
ณัฐชา วัฒนวิไล และคณะ. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาหลักการบัญชี ๑: กรณีศึกษานักศึกษาคณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ๒๕๕๒.
ณัฏติยาภรณ์ หยกอุบล. "ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ โรงเรียนสาธิตสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ". วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๑ ปีการศึกษา ๒๕๕๕.
ตวงทิพย์ เลิศเมือง. การศึกษาพฤติกรรมการไม่ส่งงาน การบ้าน วิชาโปรแกรมกราฟิก (๒๒๐๑-๒๑๐๕) ของนักเรียนระดับชั้น ปวช. ๑/๒ สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ, ๒๕๕๖.
เพ็ญแข ดวงขวัญ. ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่มหมวดวิชาพื้นฐานของนักศึกษานอกโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๘.
มานะ อัครบัณฑิต. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและแนวทางการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยและคณิตศาสตร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต ๓. รายงานการวิจัย. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต ๓, ๒๕๔๙.
ลัดดา เหมาะสุวรรณและคณะ. โครงการวิจัยพัฒนาการแบบองค์รวมของเด็กไทย: ปัจจัยคัดสรรด้านครอบครัวและการอบรมเลี้ยงดู: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, ๒๕๔๗.
วิษา สำราญใจ. "ปัจจัยที่ส่งผลกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาเลย เขต ๑". วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, ๒๕๕๒.
ศศิธร สุริยา. "ปัจจัยที่มีผลต่อการทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ระดับชาติของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ อำเภอเมืองเชียงใหม่". วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ๒๕๕๑.
สมรักษ์ รินรุด, ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาการวัดและประเมินผลการศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ๒๕๕๒.
เสาวนีย์ พากเพียร วรเดช จันทรศร และศันสนีย์ จะสุวรรณ์. ความสัมพันธ์ภายในครอบครัว สมรรถนะแห่งตน การมีส่วนร่วมในชั้นเรียนและความมุ่งมั่นที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในเขตกรุงเทพมหานคร สาขาวิชาการบริหารการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๓ ปี พ.ศ.: ๒๕๕๖.
อนุวัติ คูณแก้ว. การวิเคราะห์จำแนกปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลการเรียนสูงและต่ำของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์, ๒๕๕๕.
เอื้อมพร หลินเจริญ และคณะ. ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ทำให้คะแนนการทดสอบ O-NET ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ ต่ำ. ได้รับทุนอุดหนุนในการทําวิจัยจากสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน), ๒๕๕๒.
Holsti OR, Content analysis for the social sciences and humanities, Reading, (MA: Addison-Wesley Publishing Company, 1969)
JilardiDamavandi A., Academic Achievement of Students with Different Learning Styles International Journal of Psychological Studies 3, 2011.
