วิทยาการการสอนศีลธรรมของพระสงฆ์ในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์คือ ๑) เพื่อศึกษาสภาพการสอนศีลธรรมของพระสงฆ์ในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย  ๒) เพื่อพัฒนาแนวทางวิทยาการการสอนศีลธรรมของพระสงฆ์ในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ๓) เพื่อนำเสนอแนวทางวิทยาการการสอนศีลธรรมของพระสงฆ์ในมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ตามตัวแปรลักษณะข้อมูลทั่วไปที่ได้มาจากการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน ๑๕ รูป/คน และที่ได้มาจากกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในการประชุม Focus Group จำนวน ๑๕ รูป/คน  ผลการวิจัยพบว่า ๑) ต้องมีระบบการสอน โดยยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง (Children Center) ๒)  ต้องมีพุทธวิธีการสอน  ของพระพุทธองค์มี  ๔  ประการ คือ แจ่มแจ้ง จูงใจ แกล้วกล้า และร่าเริง ๓)  ต้องมีรูปแบบวิทยาการการสอน ให้ผู้เรียนรู้จักใช้สมองวิเคราะห์เป็น คิดเป็น ไม่ใช่ท่องจำ ๔) ต้องมีการประยุกต์ทฤษฏีวิทยาการ ไปใช้ในการบริหารจัดการในการเรียนการสอน ๕) ต้องมีระบบการสอนที่เป็นรูปแบบ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัยซึ่งเป็นการสอนที่เป็นระบบที่นิสิตต้องเรียนวิชาแกนคือวิชาพระพุทธศาสนาและเลือกเรียนวิชาอื่น ๆ ตามสาขาที่ตนเองสนใจ การสอนก็เป็นระบบที่แน่นอน ๖) ต้องมีพุทธวิธีการสอน โดยพระสงฆ์ที่เป็นนิสิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย ทุกรูป จะต้องได้รับการอบรมพุทธวิธีการสอนในรูปแบบต่าง ๆ ๗)  ต้องมีรูปแบบวิทยาการ หรือกระบวนการขั้นตอนในการเรียนการสอน ๘) ต้องมีการประยุกต์ทฤษฏีวิทยาการสอน  ทำสื่อการสอน สื่อสิ่งแวดล้อม สื่อบุคคล สื่อธรรมชาติที่พระพุทธองค์ทรงใช้สอน แสดงธรรม และทฤษฏีการสอนต่าง ๆ การประยุกต์ทฤษฏีวิทยาการสอน ควรบูรณาการองค์ประกอบ ให้เหมาะสมและกลมกลืนกับทฤษฏี ระบบการสอน พุทธวิธีการสอน ซึ่งมีสาระสำคัญได้แก่ ผู้สอน ผู้เรียน สื่อการเรียนการสอน รวมถึงปัจจัย สภาพแวดล้อมและทรัพยากรที่มีอยู่ในแต่ละโรงเรียน และชุมชนนั้นๆ