วัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ที่มีผลต่อ ผู้บริโภคตามหลักจิตปรมัตถ์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ ๒ ประการ คือ ๑) เพื่อศึกษาวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ ๒) เพื่อศึกษาผลของวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ที่มีต่อผู้บริโภคตามหลักจิตปรมัตถ์ มีขั้นตอนการวิจัย ๓ ขั้นตอน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในพื้นที่เขตสัมพันธวงศ์ จำนวน ๑๐๐ คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งเป็นกลุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่า T-test F-test ผลการวิจัยพบว่า ประเภทของกลุ่มวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์มี ๔ ประเภท คือ วัจนกรรมกลุ่มชี้นำ วัจนกรรมกลุ่มบอกกล่าว  วัจนกรรมกลุ่มผูกมัด และ วัจนกรรมกลุ่มแสดงความรู้สึก โดยวัจนกรรมที่พบมากที่สุด ได้แก่ วัจนกรรมการจูงใจ ในด้านผลของวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ที่มีต่อผู้บริโภคพบว่า ประชากรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ ๕๗.๐๐ มีความรู้สึกต่อวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ในระดับเฉยๆ หรือปานกลาง ชื่นชอบวัจนกรรมการเตือน และการให้ข้อมูล การทดสอบสมมติฐานพบว่า การรับชมโฆษณาทางโทรทัศน์ของประชาชนที่ต่างกัน จะมีผลต่อความรู้สึกต่อวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ที่ต่างกัน ส่วนประชาชนที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ รายได้ และรายการโทรทัศน์ช่องที่รับชมบ่อยที่สุดที่ต่างกัน จะมีผลต่อความรู้สึกต่อวัจนกรรมในการโฆษณาทางโทรทัศน์ไม่ต่างกัน ในด้านอกุศลจิตพบว่า ประชาชนมีโลภมูลจิต (ชื่นชอบ) ดวงที่ ๘ มากที่สุด มีโทสมูลจิต (ไม่ชื่นชอบ) เป็นส่วนน้อย และมีโมหมูลจิต (ข้อสงสัยและฟุ้งซ่าน) เป็นส่วนน้อย, ในด้านผลต่อกุศลจิต พบว่า ประชาชนมีมหากุศลจิตดวงที่ ๕ มากที่สุด