คิดและเขียนอย่างไรให้มีเหตุผลเชิงปรัชญา?

Main Article Content

โสวิทย์ บำรุงภักดิ์
สงวน หล้าโพนทัน

บทคัดย่อ

     บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายคำว่า การวิเคราะห์ ภายใต้ข้อความว่า การใช้เหตุผลและให้เหตุผล แล้วสรุปเนื้อหาจากการวิเคราะห์ด้วยการสังเคราะห์ การใช้เหตุผล หมายถึงการอ้างอิงแนวคิด ทฤษฎีหรือหลักการ เพื่อความสมเหตุสมผลในการวิพากษ์วิจารณ์งานเขียนทั้งหลาย หรือการวิพากย์วิจารณ์อย่างมีเหตุผล การให้เหตุผล หมายถึงการโต้เถียง มีข้อโต้แย้ง หรือมีข้อพิสูจน์ด้วยการอ้างอิงเอกสารทั้งที่เป็นหนังสือ ตำรา และงานวิจัยต่างๆ เพื่อสนับสนุนประเด็นทั้งที่เห็นด้วยและไม่เห็น ด้วย แล้วสรุปลงด้วยการสังเคราะห์ซึ่งหมายถึงการถักทอ การหลอมรวม การรวบรวมและเรียบเรียงให้เป็นเนื้อเดียวกัน ด้วยสำนวนและภาษาของผู้เขียนหรือผู้วิจัย และบทความนี้ได้วิเคราะห์เรื่องอัตตา (ตัวตน) ในพุทธศาสนสุภาษิตและปรัชญาอนัตตาเป็นกรณีศึกษา เมื่อศึกษาแล้วทำให้ได้คำตอบว่า การสอนอัตตาในพุทธสุภาษิตและปรัชญาอนัตตามีวิธีการที่คล้ายกัน คือ เริ่มสอนจากคำว่า มี ไปสู่คำว่า ไม่มี หรือจาก สิ่งมี ไปสู่ สิ่งไม่มี โดยแนะนำให้ศึกษาคำว่า มีหรือสิ่งมีก่อน เพราะคำว่า ไม่มีหรือสิ่งไม่มีก็มีความหมายตรงกันข้ามกับคำว่า มีหรือสิ่งมี

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
บำรุงภักดิ์ โ. ., และ หล้าโพนทัน ส. “คิดและเขียนอย่างไรให้มีเหตุผลเชิงปรัชญา?”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 7, ฉบับที่ 1, มีนาคม 2020, น. 173-88, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/179253.
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. ปัญหาพระยามิลินท์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เจริญธรรม, ๒๔๘๓.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. ลายแทงนักคิด. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซักเซสมีเดีย จำกัด, ๒๕๔๖.

กรมศิลปากร. การคิดเชิงสังเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซักเซสมีเดีย จำกัด, ๒๕๔๖.

เจษฎา ทองรุ่งโรจน์. พจนานุกรมอังกฤษ-ไทยปรัชญา. กรุงเทพมหานคร: โสภณการพิมพ์, ๒๕๕๗.

กรมศิลปากร. พจนานุกรมปรัชญาอังกฤษ-ไทย. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ออฟเซ็ท เพรส จำกัด, ๒๕๔๗.

ปกรณ์ สิงห์สุริยา. “ความจริงของเรื่องเล่าทางศาสนา”. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๐.

พระมหานิยม อุตฺตโม. หลักบาลีไวยากรณ์. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาธรรม, ๒๕๓๗.

พุทธทาสภิกขุ. พระพุทธเจ้าสอนอะไร. กรุงเทพมหานคร: สถาบันธรรมสภา, ม.ป.ป..

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๔๐.

พระมหาเทียบ สิริญาโณ. การใช้ภาษาบาลี. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๔.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

มหามกุฏราชวิทยาลัย.ธัมมปทัฏฐกถาธรรมบท ภาค ๘. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๕๑.

มิลินทปัญหา. กรุงเทพมหานคร : โสภณการพิมพ์, ๒๕๔๙.

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมศัพท์ปรัชญา อังกฤษ-ไทย. กรุงเทพมหานคร : ศักดิโสภาการพิมพ์, ๒๕๔๘.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. พุทธศาสนสุภาษิต ฉบับรวมเล่ม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, ๒๕๔๖.

สมภาร พรมทา. คิดอย่างไรให้มีเหตุผล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศยาม, ๒๕๕๑.

โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. “ขอบฟ้าแห่งปรัชญา ความรู้ ปรัชญา และสังคมไทย”. รายงานการวิจัย. ภาควิชาปรัชญา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๑.

โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. ปรัชญาภาษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๘.

โสวิทย์ บำรุงภักดิ์. ตรรกศาสตร์เบื้องต้น. ขอนแก่น โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา, ๒๕๔๖.