รูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ มีวัตถุประสงค์ย่อย เพื่อ ๑) ศึกษาองค์ประกอบเกี่ยวกับการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ ๒) สร้างและตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ และ ๓) ประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ และคู่มือ โดยมีการดำเนินการวิจัยแบ่งเป็น ๓ ขั้นตอน คือ ๑) การศึกษาองค์ประกอบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ ๒) การสร้างและตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ และ ๓) การประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ และคู่มือ
ผลการวิจัย พบว่า ๑) องค์ประกอบของการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ ประกอบด้วย ๙ องค์ประกอบ คือ ๑.๑) โครงสร้างพื้นฐานและทรัพยากร ICT ๑.๒) ภาวะผู้นำของผู้บริหาร ๑.๓) วางแผนกลยุทธ์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ๑.๔) สร้างวัฒนธรรมเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ๑.๕) ส่งเสริมครู บุคลากรใช้พัฒนาสมรรถนะและชุมชนแห่งการเรียนรู้ ICT ๑.๖) ส่งเสริมนักเรียนใช้ พัฒนาสมรรถนะและชุมชนแห่งการเรียนรู้ ICT ๑.๗) สร้างเครือข่ายร่วมพัฒนาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ๑.๘) กำกับ ติดตาม และประเมินผลเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ๑.๙) ชุมชนแห่งการเรียนรู้ ICTและสมรรถนะ ICT ที่เชี่ยวชาญของนักเรียน ครู บุคลากร ผู้บริหารและชุมชนแห่งการเรียนรู้ ICT ระหว่างเครือข่าย ๒) ผลการสร้างรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ รูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ ประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก ๔ ด้านตามทฤษฎีระบบ (System Theory) คือ ด้านปัจจัยนำเข้า (Input) ด้านกระบวนการ(Process) ด้านผลผลิต (Output) และด้านข้อมูลย้อนกลับ (Feedback) ด้านปัจจัยนำเข้า ประกอบด้วยองค์ประกอบย่อย ๒ องค์ประกอบ ด้านกระบวนการ ประกอบด้วยองค์ประกอบย่อย ๖ องค์ประกอบ ด้านผลผลิต ประกอบด้วยองค์ประกอบย่อย ๑ องค์ประกอบ และด้านข้อมูลย้อนกลับ ประกอบด้วยองค์ประกอบย่อย ๓ องค์ประกอบ และผลการตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ ด้านความเป็นไปได้ ความเป็นประโยชน์ ความเหมาะสม ความถูกต้อง พบว่าในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ๓) ผลการประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของโรงเรียนมัธยมศึกษาในศตวรรษที่ ๒๑ และคู่มือ ด้านความเป็นไปได้ ความเป็นประโยชน์ ความเหมาะสม ความถูกต้อง พบว่าในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพมหานคร : ผู้แต่ง, ๒๕๕๙.
กระทรวงศึกษาธิการ. ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายและมาตรฐานการพัฒนาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษา. (๒๕๕๐, ๑ พฤษภาคม).
กิติศักดิ์ พลอยพานิชเจริญ. TQM การบริหารเพื่อคุณภาพโดยรวม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ ส.ส.ท. สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น), ๒๕๕๗.
ครรชิต จามรมาน. “การศึกษาวิเคราะห์นโยบายเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารและการนำนโยบายสู่การปฏิบัติของโรงเรียนมัธยมศึกษาในประเทศไทย”. ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บริหารการศึกษา : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๓.
จันทรานี สงวนนาม. ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. นนทบุรี : โรงพิมพ์บุ๊คพอยท์, ๒๕๕๓.
ทินกร พูลพุฒ. “การพัฒนารูปแบบการบริหารเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเพื่อพัฒนาการศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็ก”. ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. บริหารการศึกษา : มหาวิทยาลัยนเรศวร, ๒๕๕๒.
ทีปพิพัฒน์ สันตะวัน. “รูปแบบการบริหารเพื่อพัฒนาจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือตอนล่าง”. ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. บริหารการศึกษา : มหาวิทยาลัยนเรศวร, ๒๕๕๑.
เพ็ญวรา ชูประวัติ. “การพัฒนากลยุทธ์การบริหารเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษาในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร”. ปริญญานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บริหารการศึกษา : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๓.
มนัสวี ศรีนนท์. “วิเคราะห์การบริหารการศึกษาไทยในศตวรรษที่ ๒๑ ด้วยทฤษฎีการบริหารการศึกษาเชิงระบบ”. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร. ปีที่ ๓ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม - ธันวาคม ๒๕๕๘) : ๕๑-๕๗.
สมคิด บางโม. องค์การและการจัดการ. พิมพ์ครั้งที่ ๗. กรุงเทพมหานคร : วิทยพัฒน์, ๒๕๕๘.
สายทิตย์ ยะฟู. “การพัฒนารูปแบบการประเมินหน่วยประเมินภายนอกระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน”. ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา : มหาวิทยาลัยนเรศวร, ๒๕๕๖.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. ๒๕๕๔ – ๒๕๕๖. กรุงเทพมหานคร : ผู้แต่ง, ๒๕๕๔.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. รายงานผลการศึกษาตัวชี้วัด ICT ด้านการศึกษาในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการปีการศึกษา ๒๕๕๗. กรุงเทพมหานคร : ผู้แต่ง, ๒๕๕๗.
Mohammed, Ahmad, and Husaina, “Smart Principals and Smart Schools”, Procedia - Social and Behavioral Sciences, vol. 103, (2013) : 826 – 836.
Peter F. Drucker. Management Challenges for the 21st Century. New York : HaperBusiness, 2001.
The Partnership for 21st Century Learning (P21), “Framework Definitions P21 Framework Definitions,” <http://www.p21.org/our-work/p21-framework>, May 2015.
The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization(UNESCO). A Model for Obtaining ICT indicators in Education. France : UNESCO, 2016.
