การบริหารงานบุคคลในทศวรรษหน้า กรณี มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่อง การบริหารงานบุคคลในทศวรรษหน้า กรณี มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ๑) ศึกษาคุณลักษณะของทรัพยากรบุคคลในมหาวิทยาลัยกำกับของรัฐในทศวรรษหน้า ๒) เพื่อสร้างภาพในอนาคต (Scenarios) ของระบบบริหารงานบุคลากรในทศวรรษหน้า กรณี มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ๓) เพื่อวิเคราะห์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรบุคคลในทศวรรษหน้า กรณี มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงอนาคตศึกษา (Future Research) โดยใช้เทคนิค EFR (Ethnographic Future Research) การฉายภาพอนาคต (Scenarios) รวมถึงการสำรวจความคิดเห็น (Opinion survey) ผลการวิจัยพบว่า คุณลักษณะของบุคลากรที่จำเป็นต้องมีสำหรับภาพฉากทัศน์ในอนาคตที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด ๑) ยึดหลักความถูกต้อง ๒) เป็นผู้มีความยึดมั่นในคุณธรรม ๓) เป็นผู้มีความเป็นมืออาชีพในการทำงาน ๔) เป็นผู้ที่มีจิตสาธารณะ/จิตอาสา ๕) เป็นผู้มีความรับผิดชอบต่อสังคม/เอื้อประโยชน์ต่อสาธารณะ ๖) เป็นผู้มีระเบียบวินัยในการทำงาน ๗) เป็นผู้มีความคิดสร้างสรรค์ มีความเพียร/อดทน เมื่อพิจารณาภาพอนาคตระบบบริหารงานบุคลากรในทศวรรษหน้าพบว่า ภาพอนาคตด้านที่เป็นไปได้มากที่สุด ประกอบด้วย ๑) มีโครงสร้างองค์กรแบบใหม่เป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์เต็มรูปแบบ ลดความซ้ำซ้อนของงาน ๒) มีภาพลักษณ์ที่ทันสมัยในยุคดิจิทัล ๓) โครงสร้างระบบบริหารลดขนาดลงมากกว่าปัจจุบัน ๔) ถูกตรวจสอบมากขึ้น ๕) บุคลากรมีการเรียนรู้และเท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลง ๖) บุคลากรมีคุณลักษณะที่ควรจะต้องมี คือมีความรับผิดชอบต่อสังคม มีจิตสาธารณะ/จิตอาสา มีความเป็นมืออาชีพ สำหรับแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรบุคคลในทศวรรษหน้า กรณีมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ พบว่าระบบบริหารจำเป็นต้องมีแผนการปฏิบัติงาน เพื่อมุ่งผลสัมฤทธิ์และประสิทธิภาพของงาน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชวนคิด มะเสนะ. “การพัฒนาทรัพยากรบุคคลทางการศึกษาในทศวรรษหน้า”. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต. ปีที่ ๑๖ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๕๙): ๙-๑๖.
ณรงค์วรรษ บุญมา. “ทักษะที่สร้างสมดุลให้โลกในศตวรรษที่ ๒๑”. วารสารวิชาการสังคมศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. (๒๕๕๗): ๕๕-๕๖.
ปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการฉบับที่ ๑๑ พ.ศ. ๒๕๕๕-๒๕๕๙. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, ๒๕๕๘.
พรชนิตว์ ลีนาราช. “ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้”. วารสารบรรณารักษศาสตร์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ๖๑(๒) (๒๕๖๐): ๗๖-๙๒.
มณฑล สรไกรกิติกูล. “สถานการณ์ท้าทายที่กระตุ้นการสร้างความรู้ของพนักงานในองค์กรขนาดใหญ่”. Journal of HR intelligence : HRi. ปีที่ ๑๔ ฉบับที่ ๑ (๒๕๖๒): ๒๘-๔๔.
เลขาธิการสภาการศึกษา. ข้อเสนอปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ. ๒๕๕๒-๒๕๖๑). กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟิค, ๒๕๕๒.
อดุลย์ วังศรีคูณ. “การศึกษาไทยในศตวรรษที่ ๒๑ : ผลผลิตและแนวทางการพัฒนา”. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๑ (๒๕๕๗): ๑-๑๗.
สมหวัง วิทยาปัญญานนท์. สร้างนวัตกรรมเป็นวัฒนธรรมองค์กร. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.budmgt.com/topics/top02/inno-culture.html [๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑].