แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ ตำบลท่าราบ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี

Main Article Content

ประภาส อินทนู
วิภวานี เผือกบัวขาว
สมนึก ชูปานกลีบ

บทคัดย่อ

     การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบทแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและองค์ประกอบแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนวัดเกาะ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างวิธีวิจัยเชิงปริมาณโดยการแจกแบบสอบถามกับนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเที่ยวในชุมชนวัดเกาะ จำนวน ๔๐๐ คน และวิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้แบบสัมภาษณ์เจาะลึกแบบมีโครงสร้างกับผู้นำชุมชน เจ้าของภูมิปัญญา เจ้าของกิจการร้านค้า วัฒนธรรมจังหวัดเพชรบุรี เจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าอาวาสวัดเกาะ และตัวแทนชุมชน รวมจำนวน ๙ คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนวัดเกาะ ประกอบด้วย ด้านสถาปัตยกรรม ด้านจิตรกรรม และด้านสืบสานงานสกุลช่างเมืองเพชร องค์ประกอบแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ ได้แก่ ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านความสามารถในการจัดโปรแกรมการท่องเที่ยว ด้านความสามารถในการเข้าถึง ด้านกิจกรรม ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก และด้านการให้บริการของแหล่งท่องเที่ยว และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนวัดเกาะ พบว่า หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวควรร่วมกันจัดกิจกรรมสร้างอัตลักษณ์การท่องเที่ยวสู่ความเป็นเลิศ โดยการจัดงานประเพณี แสดงวิถีชีวิตชุมชน สถาปัตยกรรมต่าง ๆ โดยไม่ทิ้งความเป็นเอกลักษณ์แบบดั้งเดิม แต่เป็นการสอดแทรกรูปแบบการท่องเที่ยวสมัยใหม่เข้าไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อินทนู ป., เผือกบัวขาว ว., และ ชูปานกลีบ ส. “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ ตำบลท่าราบ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 9, ฉบับที่ 1, เมษายน 2022, น. 21-36, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/253279.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กมลวรรณ ถนอมเงิน. “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาพระธาตุพนมจำลอง อำเภอห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธุ์”. การศึกษาอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว : มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ๒๕๕๔.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. สถานการณ์การท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, ๒๕๖๑.

ชวลิต ตั้งสมบูรณ์กิตติ. “การศึกษาการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมภายในตลาดเก่าบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี”. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการประกอบการ : มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๕๔.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. การท่องเที่ยวไทยนานาชาติ ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ : รวมบทความวารสารวิชาการ. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร : สถาบันวิจัยเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวไทย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.). ๒๕๕๒.

ประพัทธ์ชัย ไชยนอก. “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาบ้านด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย”. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนา : มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, ๒๕๕๓.

พยอม ธรรมบุตร. “แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนพื้นฐานอัตลักษณ์และวิถีไทยแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร”. วารสารวิชาการ. ปีที่ ๑๓ ฉบับที่ ๓ (กันยายน - ธันวาคม ๒๕๖๒): ๖๕-๗๕.

รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร และภาคภูมิ ภัควิภาส. “แนวทางการพัฒนา การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชนเผ่าเพื่อความยั่งยืน”. Journal of Community Development Research 2013. ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๕๖) : ๔๒-๖๐.

วรรณา ศิลปอาชา. ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยว หน่วยที่ ๑-๗. พิมพ์ครั้งที่ ๒. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๔๙.

สุชาดา รักเกื้อ. “แนวทางพัฒนาการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเทศบาลตำบลนครชุม อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร”. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ. ครั้งที่ ๔ วันที่ ๒๒ ธันวาคม ๒๕๖๐ สถาบันวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, ๒๕๖๐.

หยกทิพย์ และในสิงห์. “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชาวภูไทบ้านห้วยหีบ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร”. การศึกษาอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการ การท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ๒๕๕๔.

Cochran, W.G. Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons. Inc, 1953.

McKercher, B. and Hilary du Cros. Cultural Tourism: The Partnership between Tourism and Cultural Heritage Management. New York: The Haworth Hospitality Press, 2002.

Pelasol, J. Igcabugao: A Potential Tourist Destination in the Southern Part of Iloilo, Philippines. International Peer Reviewed Journal JPAIR Multidisciplinry Research is being certified for QMS ISO 9001:2008 by the Anglo Japanese American Registrars of the United Kingdom, 2012.

Pike, Steven D. Destination Marketing : an integrated marketing communication approach. Massachusetts United States : Butterworth-Heinemann. Burlington, 2008.

https://phetchaburi.mots.go.th/news_view.php?nid=364, [๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๓].