การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากรโดยการมีส่วนร่วม ของชุมชนดอนดู่ ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากรโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนดอนดู่ ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการสำรวจ สัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม และปฏิบัติการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วม
ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนทางทรัพยากรโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนดอนดู่ ๖ ส่วน คือ ๑) วิเคราะห์ปัจจัยต้นทุนที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชน ๒) การสร้างกรอบแนวคิดการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมกับบริบทของชุมชน ๓) การออกแบบแผนการดำเนินงานท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วม ๔) การบูรณาการแผนและกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์กับวิถีชีวิตชุมชน ๕) การประเมินผลการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และ ๖) พัฒนาการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จากต้นทุนทางทรัพยากรและบูรณาการแนวคิดการจัดการกับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาชุมชนรองรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยออกแบบโปรแกรมและกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ให้สอดคล้องกับบริบทวิถีชีวิตและศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวของชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกร็ก ริชาร์ดส และคณะ. คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) งานท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน, ๒๕๖๑.
จิดาภา เรืองกิตติญา และคณะ. “การประยุกต์หลักการจัดการธรุกิจตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดสุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ”. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ. ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๑ (มกราคม - มิถุนายน ๒๕๖๓).
ธีรเดช ชื่นประภานุสรณ์. “การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามรอยวัฒนธรรมเปอรานากัน อันดามันวิถีในเขตภาคใต้ของประเทศไทยตามแนวทาง AuthenticityW. รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, ๒๕๖๑.
นภธร ศิวารัตน์ และภักดี โพธิ์สิงห์. “นโยบายการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยชุมชนอย่างยั่งยืน”. วารสาร มจรอุบลปริทรรศน์. ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๒).
ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก. “รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง”. Veridian E-Journal, Silpakorn University. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – เมษายน ๒๕๕๙).
พรทิพย์ กิจเจริญไพศาล. “การศึกษาทรัพยากรท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนชาวมอญเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดปทุมธานี”. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๕๓.
พระครูวิมลศิลปกิจ (เรืองฤทธิ์ ธนปญฺโญ) และคณะ. “การศึกษารูปแบบและสภาพแหล่งเรียนรู้ของวัดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงราย”. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๕.
ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. “การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย”. Suranaree J. Soc. Sci., Vol. 6 No. 1 (June 2012).
วรัชยา ศิริวัฒน์. การบริหารร่วมสมัย (Contemporary Administration). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ๒๕๕๔.
John M.Cohen and NormanT. Rural–Development Participation : Concepts and Measures for Project Design, Implementation and valuation. The Rural Development Committee Center for International Studies Cornell University, 1977.
Wurzburger, Introduction to the SantaFe & UNESCO International Conference A Global Conversation on Best Practices and New Opportunities. In Wurzburger, R. (Ed.). Creative Tourism A Global Conversation how to provide unique creative experiences for travelers worldwide: at present at the 2008 Santa Fe & UNESCO International Conference on Creative Tourism in Santa Fe. New Mexico. USA., 2010.
