แนวทางการประยุกต์ใช้หลักปฏิสัมภิทา ๔ เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทยของรายการท่องพุทโธ

Main Article Content

ชาญเดช บัวหันต์
แม่ชีกฤษณา รักษาโฉม
สานุ มหัทธนาดุลย์

บทคัดย่อ

          บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ๓ ประการ คือ (๑) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียงของรายการท่องพุทโธ (๒) เพื่อศึกษาหลักปฏิสัมภิทา ๔ ตามแนวพระพุทธศาสนาเถรวาท (๓) เพื่อนำเสนอแนวทางการสื่อข้อมูลข่าวสารตามแนวปฏิสัมภิทา ๔ สำหรับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทยของรายการท่องพุทโธ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพโดยศึกษาจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน ๑๐ รูป/คน ประกอบด้วยบรรพชิต จำนวน ๒ รูป คฤหัสถ์ จำนวน ๘ คน


          ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัญหาของการสื่อข้อมูลข่าวสารในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่าน สื่อวิทยุกระจายเสียงของรายการท่องพุทโธ แบ่ง ๔ ด้าน ๑) สภาพปัญหาจากผู้ส่งสาร คือ ผู้ส่งสารยังมีความรู้ทางพระพุทธศาสนาไม่มาก ขาดความเป็นกลาง ๒) สภาพปัญหาจากสาร คือ เนื้อหายาก และเป็นเรื่องไกลตัว มีวัตถุประสงค์อื่นแอบแฝง ๓) สภาพปัญหา ช่องทาง คือ รายการธรรมะมีน้อย มีเวลาจำกัด ไม่มีผู้สนับสนุนจึงถูกละเลยเพราะไม่ตอบโจทย์เชิงธุรกิจ และ ๔) สภาพปัญหาจากผู้รับสาร ผู้ฟัง คือ ผู้ฟังไม่มีความรู้จึงมีความคาดหวังสูง แยกไม่ออกระหว่างความศรัทธาและความงมงาย


          หลักปฏิสัมภิทา ๔ ตามแนวพระพุทธศาสนาเถรวาท คือ ความแตกฉานทางปัญญา ดังนี้ ๑) อัตถ ปฏิสัมภิทา ๒) ธัมมปฏิสัมภิทา ๓) นิรุตติปฏิสัมภิทา และ ๔) ปฏิภาณปฏิสัมภิทา ในมุมมองนักวิชาการมีแนวคิดในการนำไปใช้ดังนี้ ๑. อัตถสัมภิทา (เป็นผู้รู้จริงในเนื้อหา) ๒. ธัมมปฏิสัมภิทา (จับประเด็นได้) ๓. นิรุตติปฏิสัมภิทา (รู้จักใช้ภาษา) ๔. ปฏิภาณปฏิสัมภิทา (มีไหวพริบในการนำเสนอและตอบปัญหา) แนวทางการสื่อข้อมูลข่าวสารตามแนวปฏิสัมภิทา ๔ สำหรับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทยของรายการท่องพุทโธ ประกอบด้วย ๑) การสื่อข้อมูลข่าวสารตามหลักปฏิสัมภิทา ๔ คือ ศึกษาข้อมูลที่จะสื่อข้อมูลข่าวสารตามหลักปฏิสัมภิทา ๔ คือ ศึกษาข้อมูลให้เข้าใจเนื้อหา จับประเด็น รู้จักสื่อสื่อภาษาและสร้างองค์ความรู้ใหม่ตรงตามสถานการณ์ ๒) การปฏิบัติของนักจัดรายการ คือ ศึกษาหาความรู้ ไม่บิดเบือนข้อมูล รู้กลุ่มเป้าหมาย ถ่ายทอดคำสอนที่ถูกต้องตามพระไตรปิฎกมีที่มาอ้างอิง และ ๓) การสร้างคนรุ่นใหม่ร่วมเป็นผู้ดำเนินรายการ ตัดคลิปแขกรับเชิญโพสต์ลงแพลตฟอร์มออนไลน์ และจัดกิจกรรมธรรมะเพื่อเพิ่มความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาและช่วยรักษาฐานกลุ่มผู้ฟัง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
บัวหันต์ ช., รักษาโฉม แ., และ มหัทธนาดุลย์ ส. “แนวทางการประยุกต์ใช้หลักปฏิสัมภิทา ๔ เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทยของรายการท่องพุทโธ”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 11, ฉบับที่ 1, เมษายน 2024, น. 355-70, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/267758.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กุลกนิษฐ์ ทองเงา และคณะ. “วิทยุกระจายเสียงเพื่อการศึกษาโลกแห่งเทคโนโลยีอนาคต”. วารสารวิทยบริการ. ปีที่ ๒๑ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๕๓) : ๑-๒๒.

ซาริสวิณี รัตนบุรี. “แนวทางการนำหลักปฏิสัมภิทามาใช้ในการอธิบายธรรมะ”. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรน์. ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๕) : ๓๘.

ธนิพร จุลศักดิ์. “การเผยแผ่ธรรมะผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ของพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี”. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตรธุรกิจ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, ๒๕๕๕.

นงค์นาถ ห่านวิไล. “แนวทางการเสริมสร้างจริยธรรมสื่อมวลชนไทยเชิงพุทธบูรณาการ”. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก. ปีที่ ๓๖ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๑) : ๑๔๙.

ปุญย์ธนิตา วากะดวน. “การประยุกต์ใช้พุทธจริยธรรมสำหรับสื่อมวลชนด้านศาสนาในสังคมปัจจุบัน”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๖๔.

พระครูโสภณธรรมวิภัช เอี่ยมบึงลำ และคณะ. “พัฒนาคู่มือการจัดรายการวิทยุเพื่อการเผยแผ่พระ พุทธศาสนาของนักจัดรายการวิทยุในเขตภาคเหนือตอนล่าง”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ ๒๑ ฉบับที่ ๒ (เมษายน-มิถุนายน ๒๕๖๒) : ๑๙๓-๑๙๔.

พระปลัดสุระ ญาณธโร. “ประโยชน์ที่ได้รับจากการศึกษาพระไตรปิฎก: ด้านคติธรรมและสหธรรม”. วารสารมหาจุฬาคชสาร. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม-ธันวาคม ๒๕๖๑) : ๑๓๕.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๑๐.กรุงเทพมหานคร: เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์จำกัด, ๒๕๔๕.

พระพุทธโฆสเถระ. คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). พิมพ์ครั้งที่ ๕. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง จำกัด, ๒๕๔๗.

พระไพศาล วิสาโล. “เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารกับพระพุทธศาสนา”. การประชุมทางวิชาการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อความเท่าเทียมกันประจำปี ๒๕๕๕. ๒๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๕, วิทยาลัยเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์ จังหวัดนนทบุรี.

พระมหาถาวร ถาวรเมธี (ภูแผลงทอง). “คุณสมบัติของครูผู้สอนตามแนวพุทธธรรม”. วารสารบัณฑิต ศึกษาปริทรรศน์วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์. ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๓) : ๒๘๗.

พระมหาบุญทิน ปุญฺญธโช (เทาศิริ). “กลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักปฏิสัมภิทา ๔ สำหรับ พระธรรมทูตไทยในทวีปยุโรป”. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. ปีที่ ๖ ฉบับที่ ๑ (สิงหาคม ๒๕๖๒) : ๓๑๖๒-๓๑๖๕.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

ศิริพร วงศ์สวัสดิ์. “รูปแบบการใช้เสียงในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๕๘) : ๑๔๐.

มติชนออนไลน์. “พระคติธรรมวันมาฆบูชา. “ไม่กล่าวร้าย ไม่ทำร้าย” เป็นพื้นฐานการครองตนในสังคมที่เต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารเท็จ”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.matichon. co.th/education/ news_1950966v [๒๙ สิงหาคม ๒๕๖๕].