ผลการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ๒ ประการ (๑) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ หลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยกับเกณฑ์ร้อยละ ๗๐ (๒) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ หลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยกับเกณฑ์ร้อยละ ๗๐ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓/๑ ภาคเรียนที่ ๒ ปีการศึกษา ๒๕๖๖ จำนวน ๓๗ คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย (๑) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน ๕ แผน (๒) แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ ๐.๘๑ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที (t-test for one sample)
ผลการวิจัยพบว่า (๑) ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ หลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ ๗๐ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ (๒) ความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ หลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ ๗๐ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
๑. กระทรวงศึกษาธิการ. ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. ๒๕๖๐) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช ๒๕๕๑. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย, ๒๕๖๐.
๒. กุลวดี อำภาวงษ์. “ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบการสอนแนะให้รู้คิด (CGI) เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างรูปเรขาคณิตสองมิติและสามมิติ ที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑”. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา, ๒๕๖๐.
๓. ณัฎฐปิญชาน์ พิชญาชมชื่น. “ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบอุปนัยที่มีต่อมโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์และความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์เรื่อง ความสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔”. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา, ๒๕๕๘.
๔. ทัศนัย กีรติรัตนะ. “การพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ด้วยรูปแบบการสอนแบบการสอนแนะให้รู้คิด (Cognitively Guided Instruction: CGI)”. วารสารครุศาสตร์สาร. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ (มกราคม - มิถุนายน ๒๕๕๘) : ๙๗–๑๐๖.
๕. ทิศนา แขมมณี. ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ ๒๑. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๖๐.
๖. ปรีชา เนาว์เย็นผล. หน่วยที่ ๙ การแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ในประมวลสาระชุดวิชาสารัตถะและวิทยวิธีทางคณิตศาสตร์. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๖.
๗. ภัทรอร อริยธนพงศ์. “ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสอนแนะให้รู้คิดที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์เรื่อง ความน่าจะเป็นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕”. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา, ๒๕๕๘.
๘. เวชฤทธิ์ อังกนะภัทรขจร. ครบเครื่องเรื่องควรรู้สำหรับครูคณิตศาสตร์ หลักสูตรการสอนและการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: จรัสสนิทวงศ์การพิมพ์, ๒๕๕๕.
๙. เวชฤทธิ์ อังกนะภัทรขจร. ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์ : เอกสารคำสอนวิชา ๔๑๐๕๔๑ = Mathematical skills and processes. ชลบุรี: ภาควิชาการจัดการเรียนรู้ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, ๒๕๕๔.
๑๐. ศศิธร แม้นสงวน. พฤติกรรมการสอนคณิตศาสตร์ ๒ Teaching Behavior in Mathematics 2 CMA 4102 (TL 462). พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ๒๕๕๖.
๑๑. สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. การให้เหตุผลในวิชาคณิตศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: รากขวัญ, ๒๕๔๗.
๑๒. สัมภาษณ์ เจิมจันทน์ ขวัญแก้ว, ครูชำนาญการพิเศษโรงเรียนแสนสุข จังหวัดชลบุรี, ๑๒ มกราคม ๒๕๖๕.
๑๓. สิริพร ทิพย์คง. งานวิจัยการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ ๒๕๒๑-๒๕๓๘. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาคณิตศาสตร์และสถิติ สถาบันราชภัฏพระนคร, ๒๕๓๙.
๑๔. สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. ๒๑ วิธีจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์, ๒๕๔๕.
๑๕. อนุรักษ์ วภักดิ์เพชร. “ผลการใช้ชุดการสอนแบบนิรนัยและอุปนัยร่วมกับการเรียนแบบร่วมมือเทคนิค STAD ที่ส่งผลต่อการแก้ปัญหา เจตคติและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนบะฮีวิทยาคม”. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, ๒๕๕๘.
๑๖. อัมพร ม้าคนอง. ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการคณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๓.
๑๗. National Council of Teacher of Mathematics. Principles and standards for school mathematics. Reston, Va: NCTM, 2000.
๑๘. Polya, G. How to solve it. 3rd ed. New York: Double Day, 1957.
๑๙. สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. ผลการประเมิน PISA ๒๐๑๘ : บทสรุปสำหรับผู้บริหาร. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://pisathailand.ipst.ac.th/pisa2018-summary-result/ [๒๑ มกราคม ๒๕๖๕].
๒๐. สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. สรุปผลการวิจัยโครงการ TIMSS ๒๐๑๕. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.oic.go.th/FILEWEB/CABINFOCENTER6/DRAWER056/GENERAL/DATA0000/00000071.PDF [๒๓ มกราคม ๒๕๖๕].
๒๑. สิริพร ทิพย์คง. “การอภิปรายในการจัดการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์”. วารสารคณิตศาสตร์. [ออนไลน์]. ๖๑(๖๘๙), หน้า ๑-๑๕. แหล่งที่มา: https://doi.nrct.go.th/ListDoi/Download/255895/b240fc6b4b57e7d88edd6c0b90bdf381? Resolve_DOI=10.14456/mj-math.2016.5 [๒๔ เมษายน ๒๕๖๗].
