การพัฒนาวิชาชีพล่ามภาษามือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิด ทฤษฎี และแนวทางการพัฒนาวิชาชีพล่ามภาษามือทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่า ล่ามภาษามือมีความสำคัญในฐานะสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นสำหรับคนพิการทางการได้ยิน โดยประเทศไทยมีการพัฒนามาตรฐานวิชาชีพอย่างเป็นระบบผ่านการกำหนดมาตรฐานการปฏิบัติหน้าที่ล่ามภาษามือ พ.ศ. ๒๕๖๔ ที่ครอบคลุม ๕ ด้าน ได้แก่ การแปลและถ่ายทอดใจความ การเคารพศักดิ์ศรีและสิทธิของผู้รับบริการ การพัฒนาทักษะของตนเอง การเป็นแบบอย่างที่ดีในวิชาชีพ และการปฏิบัติตามระเบียบที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ยังมีการกำหนดจรรยาบรรณวิชาชีพที่ครอบคลุมความรับผิดชอบต่อตนเอง วิชาชีพ ผู้รับบริการ ผู้ร่วมวิชาชีพ และสังคม อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังประสบปัญหาการขาดแคลนล่ามภาษามือที่มีคุณภาพ ในระดับนานาชาติ สหรัฐอเมริกาถือเป็นผู้นำในการพัฒนาวิชาชีพผ่านสมาคมทะเบียนล่ามภาษามือแห่งสหรัฐอเมริกาที่มีระบบการรับรองคุณวุฒิที่เข้มแข็ง ขณะที่สหภาพยุโรปมีการจัดตั้งเวทีล่ามภาษามือยุโรปเพื่อส่งเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศสมาชิก และออสเตรเลียองค์การรับรองคุณวุฒิล่ามและนักแปลแห่งชาติทำหน้าที่กำกับดูแลมาตรฐานวิชาชีพ แนวโน้มการพัฒนาวิชาชีพล่ามภาษามือในอนาคตมุ่งเน้นการใช้เทคโนโลยี การพัฒนาระบบการศึกษา และความร่วมมือระหว่างประเทศ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. มาตรฐานการปฏิบัติหน้าที่ล่ามภาษามือ พ.ศ. ๒๕๖๔. กรุงเทพมหารนคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, ๒๕๖๔.
จิตประภา ศรีอ่อน. “การพัฒนาล่ามภาษามือ”. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๒ (๒๕๔๒) : ๖.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๑๖ ตอนที่ ๗๔ ก. (๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๒).
พระราชบัญญัติฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. ๒๕๓๔. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๐๘ ตอนที่ ๒๐๕ ฉบับพิเศษ. (๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๔).
มลิวัลย์ ธรรมแสง. ล่ามภาษามือ ในมุมมองของคนหูหนวก. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, ๒๕๖๓.
ระเบียบคณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ ว่าด้วยบริการล่ามภาษามือ พ.ศ. ๒๕๖๑. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๓๕ ตอนพิเศษ ๒๑๗ ง. (๒๗ สิงหาคม ๒๕๖๑).
สมาคมล่ามภาษามือแห่งประเทศไทย. จรรยาบรรณวิชาชีพล่ามภาษามือ. กรุงเทพมหานคร: สมาคมล่ามภาษามือแห่งประเทศไทย, ๒๕๕๔.
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. มาตรฐานการปฏิบัติหน้าที่ล่ามภาษามือ พ.ศ. ๒๕๖๔. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, ๒๕๖๔.
Dean, R. K., & Pollard, R. Q. The Demand Control Schema: Interpreting as a Practice Profession. CreateSpace Independent Publishing Platform, 2013.
Napier, J. Sign Language Interpreting: A Growing Profession. In K. Malmkjær (Ed.). The Routledge Handbook of Translation Studies and Linguistics Routledge, 2021.
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. “สถิติการให้บริการ กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://sites.google.com/view/dep-stats-center/ [๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๖].
European Forum of Sign Language Interpreters. “Professional Standards”. [Online]. Available: https://EFSLI.org/ [December 22, 2024].
National Accreditation Authority for Translators and Interpreters. “Interpreter Certification”. [Online]. Available: https://www.naati.com.au/ [December 22, 2024].
Registry of Interpreters for the Deaf. “About RID”. [Online]. Available: https://rid.org/about-rid/ [December 22, 2024].
