รูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณ รูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (๑) เพื่อศึกษาปัญหาและความต้องการจำเป็นในการพัฒนารูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ (๒) เพื่อพัฒนารูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ (๓) เพื่อเสนอผลการใช้รูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓
ผลการวิจัย พบว่า (๑) ผลการศึกษาปัญหาและความต้องการจำเป็นในการพัฒนารูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ สรุปได้ว่า สภาพปัญหาสภาพปัญหาอยู่ในระดับมากที่สุด ( = ๔.๕๒, S.D. = ๐.๓๔) สภาพที่ต้องการอยู่ในระดับ
มากที่สุด ( = ๔.๗๑, S.D. = ๐.๓๓) (๒) ผลการพัฒนารูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ สรุปได้ว่า รูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ประกอบด้วย ๑) แนวคิดพื้นฐาน ๒) องค์ประกอบของรูปแบบการสอน ๓) วัตถุประสงค์ของรูปแบบการสอน ๔) ขั้นตอนของรูปแบบการสอน และ ๕) การวัดและประเมินผลของรูปแบบการสอนผลการประเมินรูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ที่พัฒนาขึ้นในภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = ๔.๗๒, S.D. = ๐.๓๓) ๓. ผลการใช้รูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ สรุปได้ว่า หลังการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนอ่านอย่างมีวิจารณญาณโดยประยุกต์ใช้หลักอริยสัจเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ๐.๐๕ ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิตรา พิกุลทอง. “การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารญาณโดยใช้ยุทธศาสตร์เมตคอกนิชันสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย”. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์. ปีที่ ๑๒ ฉบับที่ ๓๖ (กันยายน - ธันวาคม ๒๕๖๐): ๕๕.
ชลธิชา หอมฟุ้ง. “การพัฒนารูปแบบการสอนวรรณคดีไทยโดยประยุกต์ใช้อริยสัจสี่เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารญาณและการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา”. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๕๗.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. การออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้. พิษณุโลก: โรงพิมพ์รัตนสุวรรณ การพิมพ์ ๓, ๒๕๖๗.
เตือนใจ แสงไกร. “การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยเพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖”. ธรรมทรรศน์. ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๑ (ประจำเดือนมกราคม-เมษายน ๒๕๖๐): ๔๕.
ทิศนา แขมมณี. ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ ๑๖. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๕.
บุญชม ศรีสะอาด. การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สุรีวิริยาสาสน์, ๒๕๓๕.
ปัญญาวิทย์ แจ่มกระจ่าง. “การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้การอ่านเชิงรุกเพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านการอ่านและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น”. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์, ๒๕๖๔.
พระครูปลัดศักดิ์ มหาวีโร (โกศลสุภวัฒน์). “รูปแบบการจัดการเรียนการสอนตามหลักอริยสัจ ๔ สำหรับนักเรียนประถมศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร”. ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๖๓.
พระพุธศักดิ์ แวงสูงเนิน. “การพัฒาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และทักษะการคิดแก้ปัญหา เรื่อง หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ โรงเรียนวาปีปทุม โดยการจัดการเรียนรู้แบบอริยสัจ”. ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๒๕๖๓.
พระมหาอนุพันธ์ พรมชาลี. “หลักการและทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการเรียนรู้แบบอริยสัจ”. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๓ (กันยายน - ธันวาคม ๒๕๖๕): ๓๒๑.
มาเรียม นิลพันธ์. วิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2547.
วรรธน์ธพงส์ วัชรภัคนนท์. “การประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ ๔ สำหรับการพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ แก้ปัญหาในชีวิตประจำวันของเยาวชน Gen ใหม่”. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๖ (พฤศจิกายน - ธันวาคม ๒๕๖๗): ๑๒๓๕.
ศึกษา เบ็ญจกุล. “การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อสร้างความฉลาดรู้ด้านการอ่านสำหรับนักศึกษาครู สาขาวิชาการสอนภาษาไทย”. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๖๕.
ศูนย์ PISA สพฐ. “แนวทางการสร้างข้อสอบความฉลาดรู้ด้านการอ่านตามแนวทางการประเมิน PISA”. เอกสารประกอบการประชุมชี้แจงการเตรียมความพร้อม PISA 2025. ศูนย์ PISA สพฐ: สำนักทดสอบทางการศึกษา. ๒๕๖๖. (อัดสำเนา).
สมจิต จันทร์ฉาย. การออกแบบและพัฒนาการเรียนการสอน. นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, ๒๕๕๗.
สง่า วงค์ไชย. “กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้การอ่าน”. วารสารบัณฑิตศึกษา. ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๗๙ (ตุลาคม-ธันวาคม ๒๕๖๓): ๑-๑๐.
สันติวัฒน์ จันทร์ใด. “การพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวประสบการณ์การอ่านแบบเสริมต่อการ เรียนรู้และการเรียนรู้แบบกำกับตนเองเพื่อส่งเสริมการรู้เรื่องการอ่านของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น”. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปีที่ ๔๗ ฉบับที่ ๒ (เมษายน - มิถุนายน ๒๕๖๒): ๔๖๓.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. คู่มือการเรียนการสอนภาษาไทย สร้างเด็กไทยให้อ่านเก่ง อ่านเร็ว ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น(ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑-๓). พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ สกสค. ลาดพร้าว, ๒๕๕๘.
