การพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ ในศตวรรษที่ ๒๑
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยที่มีประสิทธิภาพในศตวรรษที่ ๒๑ ซึ่งเป็นยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและสังคมอย่างรวดเร็ว การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพจึงกลายเป็นทักษะพื้นฐานที่สำคัญสำหรับการเรียนรู้ การทำงาน และการดำรงชีวิตในสังคม บทความได้วิเคราะห์และเสนอแนวทางการพัฒนาทักษะพื้นฐานทั้งสี่ด้าน ได้แก่ การฟัง พูด อ่าน และเขียน อย่างบูรณาการ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการรับและส่งสารได้อย่างครบถ้วน ถูกต้อง และเหมาะสมกับบริบทหลากหลาย
นอกจากนี้ยังเน้นการใช้ภาษาให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์และสถานการณ์ เช่น การโน้มน้าวใจ การอธิบาย การแสดงความคิดเห็น และการติดต่อธุรกิจ รวมถึงการส่งเสริมการใช้ภาษาด้วยความคิดสร้างสรรค์และจริยธรรม เพื่อให้เกิดการสื่อสารที่มีคุณค่าและรับผิดชอบต่อสังคม อีกทั้งบทความยังชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการใช้ภาษาไทยเป็นเครื่องมือในการเรียนรู้ตลอดชีวิต และการฝึกฝนทักษะการใช้ภาษาในบริบทอาชีพและสังคมเพื่อเตรียมความพร้อมในการเข้าสู่โลกการทำงานและการดำรงชีวิตอย่างมีคุณภาพ ทั้งนี้ บทความเสนอให้มีการพัฒนาหลักสูตรและวิธีการสอนภาษาไทยที่ทันสมัยและครอบคลุม เพื่อสนับสนุนผู้เรียนในการพัฒนาศักยภาพด้านภาษาที่สอดคล้องกับความต้องการของศตวรรษที่ ๒๑
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ และคณะ, ปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสาร, นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๑.
คำนูณ สิทธิสมาน และคณะ, “การใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารและการประกอบอาชีพของประชาชนในอำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี”, รายงานการศึกษา. สถาบันพระปกเกล้า, ๒๕๖๕.
จองบก แช, “ความสามารถในการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาเกาหลี แผนกภาษาไทย ชั้นปีที่ ๓ มหาวิทยาลัยปูซาน ภาษาและกิจกรรมต่างประเทศ”, วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ๒๕๔๓.
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์ และอัมพร ทองใบ, ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร, กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์, ๒๕๕๕.
เฉลิมลาภ ทองอาจ, “การจัดการเรียนรู้ภาษาไทยโดยใช้สมรรถนะในศตวรรษที่ ๒๑ เป็นฐาน: ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ”, วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปีที่ ๔๖ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มีนาคม ๒๕๖๑): ๑๗๒.
เบญจวรรณ ศริกุล, จตุพล ยงศร และจักรกฤษณ์ โปณะทอง, “การศึกษาทักษะภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา กลุ่มภาคใต้ตอนบน”, สุทธิปริทัศน์. ปีที่ ๓๓ ฉบับที่ ๑๐๘ (ตุลาคม - ธันวาคม ๒๕๖๒): ๙๓.
พระมหานรินทร์ ประสมพงศ์ และพระมหาสมศักดิ์ ทองบ่อ, “การพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อนําไปประยุกต์ใช้ในยุค ๔.๐”, วารสารพุทธมัคค์. ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม – ธันวาคม ๒๕๖๕): ๒๗๕-๒๗๘.
พีรพัฒน์ อดีตโต, “วิธีการพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษอังกฤษของนักศึกษาหลักสูตรภาษาอังกฤษธุรกิจ”, วิทยานิพนธ์ปริญญาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, ๒๕๖๒.
ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, ๒๕๕๖.
วรรณาภรณ์ พระเมเด, “การพัฒนาชุดฝึกทักษะการอ่านและการเขียนภาษาไทยเพื่อแก้ปัญหาการอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕”, วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. ๒๕๖๒.
สุจริต เพียรชอบ, “การจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะในการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร”, ในเอกสารการสอนชุดวิชาการสอนภาษาไทย หน่วยที่ ๙ – ๑๕, นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๖.
สุวรรณา ตั้งทีฆะรักษ์, การใช้ภาษาไทย, พิมพ์ครั้งที่ ๗. ปทุมธานี: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ๒๕๕๕.
อนนต์ ศรีศักดา, การใช้ภาษาไทย, พิมพ์ครั้งที่ ๗. ปทุมธานี: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ๒๕๕๕.
อุเทน สวัสดิ์ทอง, ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการสื่อสาร, [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://introcommunications.wikispaces.com/ [๕ มิถุนายน ๒๕๖๘].
Krashen, Stephen D.. “Theoretical Research and Second Language Acquisition Theory”. In Methodolody in TESOL : A Book of Readings. Sydney: Newbury House, 1987.