Reinterpreting ekatvādīn in Mūlamadhyamakakārikā 19:4 A Grammatical and Ontological Analysis

บทคัดย่อ

         บทความฉบับนี้มุ่งศึกษาคำว่า ekatvādīn ในคาถา 19.4 แห่ง “กาลปริกษา” (บทที่ 19 ของ Mūlamadhyamakakārikā ของนาคมุนี) อย่างเฉพาะเจาะจง โดยชี้ให้เห็นว่ารูปไวยากรณ์และบทบาทเชิงภววิทยาของคำนี้ยังไม่ได้รับการวิเคราะห์อย่างจริงจังทั้งในอรรถกถาโบราณและงานวิจัยสมัยใหม่ โดยทั่วไป ekatvādīn มักถูกอธิบายเชิงจำนวนว่า “ความเป็นหนึ่ง ความเป็นสอง และความเป็นมาก” เปรียบเทียบกับการแบ่งกาลเวลา แต่คำอธิบายเช่นนี้ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมคำนามนามธรรมเพศนปุงสกลิงค์ ekatva จึงประกอบกับปัจจัยพหูวจนะเพศชาย -ādīn และไม่ชี้ให้เห็นบทบาทของคำนี้ในฐานะสะพานที่เชื่อมการวิจารณ์เรื่องเวลาเข้ากับปัญหาเรื่องพื้นที่และอัตลักษณ์ บทความนี้จึงเสนอให้อ่าน ekatvādīn ใหม่ว่าเป็นไตรยสัมพันธ์ “ความเหมือนกัน – ทั้งเหมือนทั้งต่าง – ความต่าง” (ekatva–bhedābheda–bheda) มากกว่าจะเป็นลำดับตัวเลขธรรมดา ความผิดปรกติทางไวยากรณ์ถูกมองว่าเป็นกลวิธีจงใจในการสั่นคลอน “อัตลักษณ์ที่ถูกทำให้หยาบจับต้องได้” เช่นเดียวกับที่บทกาลปริกษาทำให้ภาวะกาลทั้งสามสั่นคลอน การวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่า ekatvādīn ทำหน้าที่เป็นจุดหมุนที่เชื่อมแบบแผนเชิงเวลา เชิงพื้นที่ และเชิงอัตลักษณ์ ให้ปรากฏเป็นเพียงโครงสร้างทางความคิดที่พึ่งพาซึ่งกันและกัน ปราศจากสภาวะที่ตั้งมั่นในตนเอง (svabhāva)