การพัฒนาหนังสือนิทานส่งเสริมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทย สำหรับเด็กปฐมวัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (๑) สร้างหนังสือนิทานส่งเสริมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทยสำหรับเด็กปฐมวัย และศึกษาความพึงพอใจของเด็กปฐมวัยที่มีต่อหนังสือนิทาน และ (๒) เปรียบเทียบความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทยของเด็กปฐมวัยก่อนและหลังการใช้หนังสือนิทาน โดยใช้รูปแบบการวิจัยกึ่งทดลองแบบ One Group Pretest–Posttest Design กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ เด็กปฐมวัยอายุ ๓–๔ ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กหมู่บ้านเจษฎา ๖ จำนวน ๓๓ คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หนังสือนิทานส่งเสริมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทยที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น และแบบทดสอบวัดความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทย ผู้วิจัยดำเนินการทดลองโดยจัดกิจกรรมการเรียนรู้ผ่านหนังสือนิทานจำนวน ๔ เรื่อง อย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลา ๔ สัปดาห์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์
ผลการวิจัยพบว่า (๑) หนังสือนิทานส่งเสริมการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทยที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นสามารถนำไปใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ได้ และ (๒) ความสามารถในการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาไทยของเด็กปฐมวัยหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าการใช้หนังสือนิทานที่มีการออกแบบคำศัพท์อย่างเป็นระบบ และมีการจัดกิจกรรมการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง สามารถส่งเสริมความเข้าใจ การจดจำคำศัพท์ และการนำคำศัพท์ไปใช้ของเด็กปฐมวัยได้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. แนวทางการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ระดับปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงศึกษาธิการ, ๒๕๔๖.
กระทรวงศึกษาธิการ. หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช ๒๕๖๐. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย, ๒๕๖๐.
กลการ พานทองรักษ์. “การใช้หนังสือนิทานภาพเพื่อพัฒนาทักษะทางภาษาในเด็กปฐมวัย”. วารสารศึกษาศาสตร์. ปีที่ ๑๔ ฉบับที่ ๑ (๒๕๖๓).
กัลยา วานิชย์บัญชา. การวิเคราะห์สถิติสำหรับการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๖๑.
กัลยา วานิชย์บัญชา. สถิติสำหรับการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,๒๕๖๑.
คันธรส ภาผล. “การพัฒนาทักษะการพูดของเด็กปฐมวัยโดยใช้กิจกรรมการเล่านิทาน”. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, ๒๕๖๒.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. “การใช้สื่อการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะทางภาษา”. ใน เอกสารประกอบการสอน.กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๔.
ฌอง เพียเจต์. จิตวิทยาเด็ก. แปลโดย อารี พันธ์มณี. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๖.
ทิศนา แขมมณี. ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๖๐.
บุญชม ศรีสะอาด. การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ ๙. กรุงเทพมหานคร : สุวีริยาสาส์น, ๒๕๖๐.
ภัทชาณี สาริกบุตร. “ผลของการจัดกิจกรรมเล่านิทานต่อพัฒนาการทางภาษาของเด็กปฐมวัย”. วารสารการศึกษาปฐมวัย. ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๒ (๒๕๖๕).
มล นิราพาธ และคณะ. “ผลของการจัดกิจกรรมส่งเสริมการอ่านต่อพฤติกรรมรักการอ่านของเด็กปฐมวัย”.วารสารวิจัยทางการศึกษา. ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๑ (๒๕๖๕).
เยาวพา เดชะคุปต์. การจัดประสบการณ์การเรียนรู้สำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร : แม็คเอ็ดดูเคชั่น,๒๕๖๒.
ลัดดา บุญมาวรรณ. “ผลของการจัดกิจกรรมเล่านิทานแบบมีส่วนร่วมต่อทักษะทางภาษาเด็กปฐมวัย”.วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ปีที่ ๔๑ ฉบับที่ ๒ (๒๕๖๐).
เลฟ เอส. วีกอตสกี. จิตวิทยาการเรียนรู้ในสังคม. แปลโดย อารี พันธ์มณี. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๕.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. แนวทางการพัฒนาเด็กปฐมวัยในศตวรรษที่ ๒๑. กรุงเทพมหานคร : สพฐ., ๒๕๖๒.
สุรางค์ โค้วตระกูล. จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,๒๕๕๙.
Creswell, J. W. การออกแบบการวิจัย : วิธีการเชิงคุณภาพ เชิงปริมาณ และแบบผสมผสาน. แปลโดยวิฑูรย์ สิมะโชคดี และคณะ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,๒๕๕๗.
Donald T. Campbell และ Julian C. Stanley. รูปแบบการวิจัยเชิงทดลองและกึ่งทดลอง. แปลโดยพิมพันธ์ เดชะคุปต์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๓.
Jerome S. Bruner. การสร้างความหมายของมนุษย์. แปลโดย คณะศึกษาศาสตร์. กรุงเทพมหานคร :สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๘.