ความฉลาดทางอารมณ์ ความรับผิดชอบ และพฤติกรรมเอื้อสังคม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวิจิตรวิทยา เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

กาญจน์นภา ทองหมู่
ธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (๑) ระดับความฉลาดทางอารมณ์ ความรับผิดชอบ และพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียน (๒) เปรียบเทียบพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียนจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน (๓) ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์กับพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียน และ (๔) ความสัมพันธ์ระหว่างความรับผิดชอบกับพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวิจิตรวิทยา เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร จำนวน ๑๔๓ คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test  ค่า F-test ค่า LSD และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน โดยกําหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .๐๕ และ .๐๑


ผลการวิจัย พบว่า (๑) นักเรียนมีความฉลาดทางอารมณ์ ความรับผิดชอบต่อสังคม และพฤติกรรมเอื้อสังคมอยู่ในระดับค่อนข้างสูง ส่วนความรับผิดชอบต่อตนเอง อยู่ในระดับปานกลาง (๒) นักเรียนที่มีเพศและระดับการศึกษาแตกต่างกัน มีพฤติกรรมเอื้อสังคมแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ และ .๐๑ ในขณะที่นักเรียนที่มีการเข้าร่วมกิจกรรมแตกต่างกัน มีพฤติกรรมเอื้อสังคมแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ (๓) ความฉลาดทางอารมณ์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑ และ (๔) ความรับผิดชอบมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมเอื้อสังคมของนักเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทองหมู่ ก., และ วงศ์คุ้มสิน ธ. “ความฉลาดทางอารมณ์ ความรับผิดชอบ และพฤติกรรมเอื้อสังคม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวิจิตรวิทยา เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปี 13, ฉบับที่ 2, สิงหาคม 2026, น. 95-106, https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/291011.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ. การสังเคราะห์รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของเด็กไทยด้านความรับผิดชอบและมีวินัยในตนเอง. กรุงเทพฯ: กรมศาสนา, ๒๕๔๒.

กรมสุขภาพจิต. คู่มือการดำเนินงานส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์เด็กและเยาวชน. สำนักพัฒนาสุขภาพจิต, ๒๕๕๕.

ธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน.“ความฉลาดทางสังคม และพฤติกรรมเอื้อสังคมของนิสิตคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์”. วารสารสมาคมนักวิจัย. ปีที่ ๒๐ ฉบับที่ ๓ (กันยายน-ธันวาคม ๒๕๕๘).

ประณต เค้าฉิม. จิตวิทยาวัยรุ่น. กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๙.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๑๖ ตอนที่ ๗๔ ก, ๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๒. หน้า ๑-๒๓.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๐-๒๕๗๙. พริกหวานกราฟฟิค, ๒๕๖๐.

สิรินทิพย์ สมคิด. “ปัจจัยที่ส่งผลต่อความรับผิดชอบในการเรียนของนักเรียนช่วงชั้นที่ ๔ โรงเรียนพรหมคีรีพิทยาคมจังหวัดนครศรีธรรมราช”. การศึกษามหาบัณฑิต, (บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๕๑).

Goleman, Daniel. Working with Emotional Intelligence. Bantam Books, 1998.

Eisenberg, Nancy, E. Cameron, and K. Tryon. Development and Maintenance of Prosocial Behavior: International Perspectives on Positive Morality. Plenum Press, 1984.

กนกวรรณ สุภาราญ. (๒๕๖๕). ห้องเรียนร่วมใจ...สร้างเด็กไทยหัวใจรับผิดชอบ. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.educathai.com/knowledge/articles/390 [๖ กรกฎาคม ๒๕๖๙]