นวัตกรรมการเรียนรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของการวิจัย ได้แก่ 1) เพื่อศึกษารูปแบบการใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางด้านวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนา 2) เพื่อศึกษาการบริหารจัดการองค์ความรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางด้านวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนา 3) เพื่อพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางด้านวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนาด้วยระบบ GPS โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญได้แก่ ชุมชนหรือกลุ่มวัฒนธรรม ท้องถิ่นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว จำนวน 30 รูป/คน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาโดยการพรรณนาความ
ผลการวิจัย พบว่า
1. รูปแบบการใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในพื้นที่ล้านนา พบว่า มีการนำนวัตกรรมทางศิลปะมาใช้เป็นเครื่องมือสำคัญในการส่งเสริมการท่องเที่ยว โดยเน้น
การประยุกต์ใช้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นซึ่งเป็นอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ของชุมชน ผ่านกิจกรรมทางศิลปะ วัฒนธรรม และองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น อันสะท้อนถึงการเชื่อมโยงระหว่างการเรียนรู้ ศิลปะ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
2. การบริหารจัดการองค์ความรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางด้านวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนา พบว่า เป็นการศึกษาการนำเอาความรู้ และความเข้าใจในการทำงานร่วมกันของปัจจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ในตัวบุคคลหรือในเอกสารมาเก็บรวบรวมและเรียบเรียงเพื่อเป็นประโยชน์ให้กับผู้ประกอบการ โดยใช้องค์ความรู้ คือ1) การสร้างสมองค์ความรู้ 2) การจัดเก็บองค์ความรู้ 3) การถ่ายทอดองค์ความรู้ 4) การใช้งานองค์ความรู้
3. พัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ของแหล่งท่องเที่ยวทางด้านวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนา ด้วยระบบ GPS พบว่า นำข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนาดังกล่าวมาสร้างเว็บ
ภูมิสารสนเทศแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและภูมิปัญญาในล้านนาต้นแบบเว็บไซต์ http://www.lanna.info นำไปเผยแผ่ให้นักท่องเที่ยวและหน่วยงานภาครัฐได้เข้าไปใช้บริการ และนำผลการใช้บริการจากการตอบแบบประเมินกลับมา เพื่อกำหนดแนวทางพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Boonyaphak, W. (1990). “Tourism.” In Academic textbooks and documents. Bangkok: Department of Textbook and Academic Document
Development, Supervision and Inspection Division.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. New York: Greenwood.
Cheewasat, W. (2009). Religious sites in Buddhism: Sources and roles. Bangkok: Bunnakit.
Khamsuk, A. (2018). Community participation in the development of cultural tourism sites in northern Thailand. Chiang Mai University
Journal of Research and Development, 12(2), 145–160.
Manomai, S. (2018). The use of geographic information systems (GIS) for the development of cultural tourism sites. Journal of Local
Research and Development, 10(2), 45–59.
Office of the National Economic and Social Development Board. (2001). The ninth national economic and social development plan
(2002–2006). Bangkok: Office of the Prime Minister.
Saengthong, T. (2020). The impact of Western culture on the existence of community culture in northern Thailand. Maejo University
Journal of Liberal Arts, 25(3), 55–71.
Sukkasem, T. (2018). Community participation in the conservation of cultural learning resources. Academic Journal of Humanities and
Social Sciences, 10(2), 89–105.
Thailand Institute of Scientific and Technological Research. (1997). Draft policy on ecotourism. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
Tinnasulanon, S. (2016). Management of learning resources through the integration of local wisdom and information technology in
rural communities. Community Development Academic Journal, 18(1), 87–102.
Tourism Authority of Thailand. (2001). National ecotourism action plan. Bangkok: Tourism Authority of Thailand.
