นวัตกรรมการท่องเที่ยวอ่างเก็บน้ำเพื่อการพัฒนาท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ ศึกษา นวัตกรรมการท่องเที่ยวอ่างเก็บน้ำเพื่อการพัฒนาท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์แนวคิดที่ใช้ในการพัฒนาการท่องเที่ยวที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ในการคิดค้นผลิตภัณฑ์หรือบริการแบบใหม่หรือพัฒนาปรับปรุงผลิตภัณฑ์หรือบริการที่มีอยู่เดิมใหม่ การเปิดตลาดใหม่หรือสร้างส่วนผสมทางการตลาดใหม่ การเพิ่มช่องทางการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวใหม่ การพัฒนาหรือปรับเปลี่ยนองค์กรการท่องเที่ยวใหม่จะสามารถสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันและสร้างความพึงพอใจแก่นักท่องเที่ยว การบูรณาการอ่างเก็บน้ำเข้ากับการท่องเที่ยว ไม่ใช่เพียงการชมวิว แต่เป็นการใช้อ่างเก็บน้ำเป็นฐานในการพัฒนากิจกรรมที่เชื่อมโยงกับระบบนิเวศ ความรู้ และวัฒนธรรม นวัตกรรมนี้จึงเป็นกลไกสำคัญในการเปลี่ยน อ่างเก็บน้ำให้เป็นแหล่งทุนทางธรรมชาติและวัฒนธรรมที่สร้างความยั่งยืนในระยะยาว
ผลการศึกษาพบว่า แนวทางในการกำหนดแผนยุทธศาสตร์ในการพัฒนาประเทศ ให้มีความครอบคลุมในหลากหลายมิติ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อม ทั้งนี้ภาครัฐและเอกชนได้ตระหนักถึงความสำคัญต่อตัวชี้วัดการพัฒนาที่ยั่งยืน ส่งผลให้การวางแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศได้มีการปรับกระบวนทัศน์ใหม่ๆ โดยพิจารณามิติแห่งการพัฒนาประเทศครอบคลุมด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมไปในทิศทางการพัฒนาที่อยู่บนพื้นฐานของแนวคิด การไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง มุ่งเสริมสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีให้กับประชาชนทุกกลุ่ม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice. Journal of Public Administration Research and Theory,
(4), 543–571.
Baggio, R. (2008). Symptoms of Complexity in A Tourism System. Tourism Analysis, 13(1), 1–20.
Brandão, F. (2014). Tourism Innovation: A Literature Review Complemented By Case Study Research. Revista Portuguesa de Estudos
Regionais, 36, 5–16.
Brundtland Commission. (1987). Our Common Future: Report of the World Commission on Environment and Development. Oxford:
Oxford University Press.
Butler, R. W. (1980). The Concept of A Tourist Area Cycle of Evolution: Implications for Management of Resources. The Canadian
Geographer, 24(1), 5–12.
Chesbrough, H. W. (2003). Open Innovation: The New Imperative for Creating and Profiting from Technology. Boston, MA: Harvard
Business School Press.
Cooke, P. (1998). Introduction: Origins of The Concept. In H. Braczyk, P. Cooke, & M. Heidenreich (Eds.), Regional Innovation Systems:
The Role of Governance in a Globalized World (pp. 2–25). London: UCL Press.
Elkington, J. (1997). Cannibals with Forks: The Triple Bottom Line of 21st Century Business. Oxford: Capstone.
Falter, J. (2024). Tourism Futures and Innovation Pathways: A Global Perspective. Journal of Sustainable Tourism, 32(5), 755–772.
Freeman, R. E. (1984). Strategic Management: A Stakeholder Approach. Boston, MA: Pitman.
Hjalager, A.-M. (2002). Repairing Innovation Defectiveness in Tourism. Tourism Management, 23(5), 465–474.
Hjalager, A.-M. (2010). A Review of Innovation Research in Tourism. Tourism Management, 31(1), 1–12.
Kananthip, K. (2022). Community Participation in Sustainable Water-Based Tourism Management in Northern Thailand. Journal of Thai
Tourism Studies, 8(2), 45–59.
Kesorn, K. (2020). Local Governance and Sustainable Tourism Development in Thailand. Journal of Social Sciences Research, 12(3),
–130.
Mahit, W. (2019). Participatory Approaches in Reservoir Tourism Management in Northern Thailand. Thai Journal of Environmental
Management, 15(3), 112–129.
National Economic and Social Development Council. (2022). Thailand’s Economic and Social Development Report 2022. Bangkok: Office
of the Prime Minister.
National Tourism Policy Committee. (2022). National Tourism Development Plan, Phase 3 (2023–2027). Bangkok: Ministry of Tourism
and Sports.
Pariwat, S. (2022). Local Participation in Tourism Resource Management: A Case Study of Northern Thailand Reservoirs. Journal of
Sustainable Tourism Studies, 14(2), 78–95.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations. (5th ed.). New York, NY: Free Press.
Royal Irrigation Department. (2022). Reservoir Tourism Guidebook. Bangkok: Author.
Rungrawee, J. (2023). Sustainable Tourism in Water-Based Destinations: A Thai Perspective. Journal of Asian Tourism Research, 18(4),
–320.
Schumpeter, J. A. (1934). The Theory of Economic Development. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Sørensen, F. (2004). The Geographies of Social Networks and Innovation in Tourism. Tourism Geographies, 6(2), 152–171.
Sustainable Tourism Promotion Project, Ministry of Tourism and Sports. (2019). Final Report on Sustainable Tourism Promotion Project.
Bangkok: Ministry of Tourism and Sports.
The Social Research Institute reported on tourism and community. (2023). Tourism, Environment, and Community Development in
Thailand. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Tosun, C. (1999). Towards A Typology of Community Participation in the Tourism Development Process. Tourism Management, 20(6),
–633.
Vargo, S. L., & Lusch, R. F. (2004). Evolving to A New Dominant Logic for Marketing. Journal of Marketing, 68(1), 1–17.
Yang, W. (2024). Digital Innovation and Sustainable Tourism in Emerging Economies. Journal of Tourism Futures, 10(3), 289–307.
