การคุ้มครองสุขภาพของลูกจ้างผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

ประเทศไทยได้เข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ ส่งผลให้ประชากรวัยทำงานลดลงและกระทบถึงการจ้างงานและการจัดสวัสดิการสังคมของรัฐ รัฐจึงส่งเสริมให้มีการจ้างงานผู้สูงอายุมากขึ้น แต่พบว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ไม่มีบทบัญญัติให้การคุ้มครองการทำงานของลูกจ้างผู้สูงอายุ และโดยที่พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 กำหนดให้ลูกจ้างที่มีอายุเกิน 60 ปี พ้นจากการเป็นผู้ประกันตน ยกเว้นลูกจ้างผู้สูงอายุซึ่งทำงานต่อไปกับนายจ้างรายเดิม ส่งผลให้ลูกจ้างผู้สูงอายุไม่ได้รับการคุ้มครองสุขภาพจากพระราชบัญญัติทั้งสองฉบับ ลูกจ้างผู้สูงอายุจึงใช้สิทธิจากพระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545 หรือจากสวัสดิการอื่นของรัฐ ซึ่งทำให้รัฐมีภาระงบประมาณเพิ่มขึ้น หรือใช้สิทธิจากสัญญาประกันสุขภาพเอกชน ซึ่งมีอัตราเบี้ยประกันภัยสูง บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนะให้กำหนดเงื่อนไขการจ้างงานลูกจ้างผู้สูงอายุในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 โดยให้ลูกจ้างผู้สูงอายุต้องเป็นผู้ประกันตนตามพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 หรือมีสัญญาประกันภัยเอกชน หรือมีสวัสดิการอื่นของรัฐ ซึ่งนอกจากจะช่วยลดภาระงบประมาณในพระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545 และในสวัสดิการอื่นของรัฐแล้ว ยังส่งเสริมธุรกิจประกันภัยให้ขยายตัวมากขึ้นด้วย