Factors Related to Self-reliance and Technology Acceptance among the Elderly Digital Age in Nong Khai Province
Main Article Content
Abstract
This research is a quantitative study with the following objectives: 1) To study the level of self-reliance among the elderly in Nong Khai Province. 2) To study the level of technology acceptance among the elderly in Nong Khai Province. 3) To compare the differences in personal factors with the technology acceptance of the elderly in Nong Khai Province. 4) To study the relationship between self-reliance and technology acceptance of the elderly in Nong Khai Province. The study uses a sample of 398 elderly individuals in Nong Khai Province through questionnaires. The statistics used in the study include frequency, percentage, mean, standard deviation, T-test hypothesis testing, one-way ANOVA or F-test, and Pearson’s Correlation Coefficient.
The study found that: 1) The self-reliance of the elderly is highest in the physical aspect, followed by social, psychological, and financial aspects, respectively. 2) The technology acceptance of the elderly is highest in perceived benefits, followed by behavioral intention to use, perceived enjoyment, social influence, and perceived ease of use, respectively. 3) Elderly individuals with different ages, education levels, occupations, and incomes have significantly different technology acceptance at the 0.05 level. 4) It cannot be concluded that the self-reliance of the elderly is related to the technology acceptance of the elderly at the 0.01 significance level. The findings from this study will provide valuable in designing policies to improve the quality of life, economy, and society of the elderly in Nong Khai Province.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จารุวรรณ ศรีภักดี. (2565, 19 กรกฎาคม). การขับเคลื่อนมาตรการรองรับสังคมสูงวัยคนไทยอายุยืนของประเทศไทย ไปสู่การปฏิบัติอย่างมีประสิทธิภาพ. กรมกิจการผู้สูงอายุ. https://www.dop.go.th/th/know/3/1649
ชัยพัฒน์ พุฒซ้อน และ กันตพัฒน์ พรศิริวัชรสิน (2561). แนวทางการแก้ไขปัญหาสังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 25-36.
ชูศรี วงค์รัตน์. (2541). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 7). เทพเนรมิตการพิมพ์
ต่อตระกูล ไชยอิน (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างการพึ่งพาตนเองกับการยอมรับเทคโนโลยีของผู้สูงอายุในจังหวัดสงขลา. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์]. PSU Knowledge Bank (PSUKB). http://kb.psu.ac.th/psukb/handle/2016/17525
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2548). จิตวิทยาการศึกษา. ศูนย์ส่งเสริมกรุงเทพฯ
พระมหาพีรพัฒน์ พันศิริ (2553). การวัดภาวการณ์พึ่งพาตนเอง (self-reliance) ของผู้สูงอายุ กรณีศึกษาผู้สูงอายุที่เป็นสมาชิกสหพันธ์ชมรมผู้สูงอายุกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. TU Digital Collections. https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:122651
ภคอร จตุพรธนภัทร (2567). การกำหนดนโยบายการจัดสวัสดิการสังคมเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างเหมาะสมแก่ผู้สูงอายุ. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(2), 375-386.
วิชนี คุปตะวาทิน (2566) ผู้สูงอายุกับเทคโนโลยี. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 9(1), 328-334.
สมาน ลอยฟ้า (2554). ผู้สูงอายุกับเทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารสนเทศศาสตร์, 29(2), 57-58.
อารียา ศรีแจ่ม (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเข้าถึงเทคโนโลยีของผู้สูงอายุในยุคดิจิทัล [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต]. Rangsit University Intellectual Repository (RSUIR). https://rsuir-library.rsu.ac.th/handle/123456789/304